Mark Rutte Overleden

 

Mark Rutte is vanmiddag tijdens een werkbezoek aan een snackbar in Medemblik overleden als gevolg van een allergische reactie na het nuttigen van een satékroket.

Volgens de RVD was niemand in de omgeving van de minister-president op de hoogte van deze levensbedreigende pinda-allergie.

Waarnemend minister-president en moeder van Mark Rutte, Hermina Cornelia Dilling, verklaarde vanmiddag tijdens de persconferentie na het eerste kabinetsberaad, in crisisoverleg,  onder haar leiding, dat ze tijdens geen enkele kampeervakantie samen met haar zoon, Mark Rutte, aanwijzingen had gekregen dat hij allergisch zou zijn voor pinda’s: “Hij had er simpelweg nooit zin aan”.

Wereldleiders hebben geschokt gereageerd op de dood van Mark Rutte.

Volgens Obama was Mark Rutte “als een meeuw die je onderschijt en daarna doorvliegt.”

9 thoughts on “Mark Rutte Overleden

  1. In een reactie op het nieuws van het overlijden van Rutte liet H.C, bekend woordvoerdster van de stem van het Nederlands volk, weten zich lam geschrokken te zijn, daarbij voorbijgaand aan het feit dat het ging om een satékroket en niet om een broodje shoarma.
    Ook Donald Trump, de aanstaande president van de Verenigde Staten, liet zich niet onbetuigd. Na een eerste emotionele reactie ‘Who???’ herwon hij snel het evenwicht en vertrouwde de toegesnelde wereldpers toe Rutte te missen als een etterend gezwel in de nabijheid van zijn
    ‘secret orifice’ (vert: geheime opening).
    Over Obama liet Trump in een adem weten dat die hem deed denken aan een kraai die je onderschijt en vervolgens op een afstandje het resultaat gaat zitten bekijken.

    Liked by 1 persoon

  2. Michael, bedankt voor je reactie. Een intrigerende hertaling van “Mark Rutte overleden.” Overigens is H.C. een Belgische, maar dat kon je niet weten. Is Michael Johnson een artiestennaam? Ben je een Noorse Nederlander of een Amerikaanse Nederlander, die Noors spreekt? Ik ben nieuwsgierig.

    Like

    • Hallo Peter,
      Jij vooral bedankt voor je grappige stukje. Ik vond het inspirerend. Ik heb me waarschijnlijk te veel laten meeslepen. Nu voel ik me als een mus die iemand ondergescheten heeft en van inspanning van het dak gevallen is. Overigens kan een Belgische toch best de woordvoerster van de stem van het Nederlandse volk zijn?

      Ik heb de afgelopen week een drie-daagse cursus ‘Schrijven in het Nederlands’ gevolgd aan het Voksenopplæringssenter hier in Oslo. Mijn reactie op deze web-site was een voorbereiding op de eindopdracht van de cursus:
      -Beschrijf in maximaal drie zinnen wie je bent, waar je vandaan komt en wat je het liefste eet. Gebruik daarbij minimaal de persoonsvorm ‘ik’ en de werkwoorden ‘hebben’ en ‘zijn’ in de juiste vervoeging.
      Zoals je waarschijnlijk wel gemerkt hebt, heb ik nog wel wat moeite met ‘de’ en ‘het’.

      Ik kan begrijpen dat je nieuwschierig bent naar wie ik ben en ik waardeer je twee pogingen daarnaar te raden. Een goede visser gooit zijn net meer dan één keer uit, zoals een bekend Noors gezegde luidt.

      Ik ben waarschijnlijk de enige mens ooit geboren op Antarctica. Mijn ouders waren klimaatwetenschappers die onderzoek deden naar het destijds nog volledig onbekende verschijnsel van de opwarming van de aarde. Om de kou te verdrijven en uit verveling hebben ze mij verwekt.
      Na twee jaar op de Zuidpool gebivakkeerd te hebben begon ook het onderzoek hen te vervelen. Het enige wat ze in die tijd gevonden hadden was de door zure regen aangetaste hockeystick van sir Robert Scott, identificeerbaar door de inscriptie ‘Semper Vigilant’ in nauwelijks leesbare vergulde letters.
      Mijn vader wilde terug naar de Verenigde Staten, waar hij vandaan kwam. Mijn moeder wilde terug naar Zimbabwe, haar geboorteland. Na weken van vruchteloos bakkeleien besloten ze uit elkaar te gaan en ieder voor zich een eigen plan te trekken. Mij lieten ze achter bij een bevriend wetenschapper, de Noorse geoloog Nummedal die op dat moment in Tierra Del Fuego, het zuidelijkste deel van Argentinie, onderzoek deed. Maar het vliegtuig dat mijn ouders van Tierra Del Fuego naar Buenos Aires zou vliegen stortte onderweg neer door een plotseling opgestoken storm.
      Niemand overleefde de crash. Het vliegtuig wrak is nooit gevonden.

      Professor Nummedal was daarna als een vader voor me. Hij nam me overal mee naar toe op zijn vele reizen. Hij leerde me alles wat hij wist over geologie en dat was heel veel. Het lag voor de hand dat ik zelf ook geoloog zou worden. Na zijn dood, professor Nummedal had me inmiddels geadopteerd, ging ik zelf naar Noorwegen, in eerste instantie om zaken te regelen; daar de professor behalve mij geen kinderen had was ik de enige erfgenaam. Het leven in Noorwegen beviel me goed. Ik ontmoette mijn huidige vrouw Anne, een Ierse die in Oslo oud-scandinavische taalkunde studeerde. Zelf heb ik mijn studie geologie daar afgerond. Het was bijna een formaliteit aangezien ik alles al van mijn pleegvader geleerd had.
      Tegenwoordig geef ik zelf les aan de univeriteit van Oslo, voornamelijk in structurele geologie en tectoniek.

      Een van mijn studenten, Shiro Ohtsuka, gaf mij zijn exemplaar van 誰が感じる必要が聞こえませんが te lezen. Hij stond erop dat ik het boek alleen in zijn aanwezigheid mocht inzien. Ik mocht het papier niet aanraken, de bladzijden sloeg hij voor me om, zijn handen gestoken in witte, satijnen
      handschoenen. Ik raakte gefacineerd door het werk. Het Japans was van een onaardse, kristalheldere schoonheid die ik nooit tevoren had ervaren.
      Ik werd bevangen door de dwangmatige gedachte het werk te vertalen naar het Hindi. Ik volgde een driedaagse cursus हिंदी में लिखने (schrijven in het Hindi) en begon vol goede moed aan het monnikenwerk. Inmiddels ben ik bij bladzijde 42 aangekomen, na dagelijks vele uren
      ingespannen aan het werk te zijn geweest. Shiro begint me inmiddels te mijden. Ik zie hem schichtig wegduiken als hij mij vanuit de verte ziet naderen. Slechts met de grootst mogelijke moeite kan ik hem bewegen mij te assisteren. Met duistere, broedende blik en nauwverholen minachting beschouwt hij mijn geploeter. Tussen het omslaan van de bladzijden door slijpt hij zijn katana, het ceremoniële familiezwaard, van generatie op generatie doorgegeven, onderwijl traag en eentonig neuriënd, een door merg en been snijdende melodie, donker en oud als de aarde zelf.
      Ik krijg de kriebels van hem.

      Maar ik zal doorzetten. Dit werk mag niet verloren gaan! Het moet aan de hebzuchtige greep van de Japanners ontrukt worden! Zij zien zichzelf als het uitverkoren volk en misgunnen het de rest van de mensheid te proeven van dit meesterwerk. Ik heb de taak op mij genomen het tij te keren. Als een moderne Prometheus zal ik het vuur naar de mensen brengen.

      Ik heb inmiddels begrepen dat er een Koreaanse vertaling bestaat. Dat is een begin. Ik heb een exemplaar besteld bij alibaba.com. Ik heb echter de fout gemaakt, in een poging enkele futiele euro’s te besparen, te kiezen voor standard delivery. Nu wacht ik al weken tevergeefs op de levering van mijn bestelling. Elke morgen begeef ik mij hoopvol naar mijn postvak op de universiteit; mijn hart slaat een slag over als ik haastig door de reclame folders blader, met hangende schouders ga ik vervolgens weer op zoek naar Shiro, een kat en muis spel in de gangen van het universiteits gebouw.
      Eens zal ik van hem verlost zijn en de mensheid van zijn ketenen.

      Like

  3. Harry Mulisch zei ooit: “Ik lieg de waarheid.” In dit geval lijkt jouw waarheid te veel op een satire op mijn verzonnen werkelijkheid. Maar ik gun ook jou dit spel, Mike. Of zoals jullie Noren zeggen: Sannheten er merkeligere enn fiksjon.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s