John West en de gestolen Picasso (een feuilleton) Deel 3 – De Führerbunker II

Sepp Sanders had aan de vooravond van hun vertrek naar Berlijn aan Mario Bos zijn gewaagde plan ontvouwd: Het was eigenlijk onmogelijk om de Führerbunker te bezoeken, omdat de bunker aan de oostkant van de Muur lag, maar feitelijk in het niemandsland, tussen de twee muren, die Oost van West-Berlijn scheidden. Alleen leden van de Oost-Duitse grenspolitie was toegestaan dit gebied te betreden. Verder niemand. Daarom hadden Sepp Sanders en Mario Bos in een exclusieve carnavalswinkel in Amsterdam-Noord, die zo groot was als een vliegtuighangar, voor weinig geld twee complete uniformen inclusief bijbehorende laarzen en petten van de Oost-Duitse grenspolitie gekocht, die bijna perfect pasten.

Ze zouden zich op de ochtend van Eerste Kerstdag verkleden als leden van de Oost-Duitse grenspolitie. Om niet op te vallen bij de enige grensovergang in Berlijn waar mensen uit het westen de grens naar het oosten mochten oversteken, Checkpoint Charlie, zouden ze hun pet van achteren in hun onderbroek verstoppen. De pet al bij de grensovergang op het hoofd zetten zou grote problemen geven, omdat de Oost-Duitse grenspolitie berucht was om hun totale gebrek aan humor.

Over hun uniformen zouden ze felgele polyester trainingspakken van het merk Adidas met extra wijde broekspijpen dragen, zodat de uniformlaarzen hopelijk niet zouden opvallen. Hun burgerkleren zouden ze achterlaten in de Ford Fiësta. Beiden zouden een plastic tas meedragen, met daarin een fles water, een reisgids en wat rookwaar. De plastic tassen zouden ze later gebruiken om de trainingspakken in te verstoppen, voordat ze een manier zouden vinden om ergens het niemandsland tussen Oost en West te betreden. De plastic tassen zouden ze op een handige plek in de buurt van de Muur moeten verstoppen, zodat ze de trainingspakken opnieuw aan konden trekken als hun missie om het binnenste van de Führerbunker te bezoeken geslaagd was. Daarna zouden ze de uniformen van de Oost-Duitse grenspolitie op een onopvallende plek in Oost-Berlijn achterlaten.

Zoals gezegd waren Sepp Sanders en Mario Bos op kerstavond 1987 tegen een uur of acht aangekomen in West-Berlijn. In de achterbak de twee uniformen inclusief de bijbehorende laarzen en petten van de Oost-Duitse grenspolitie. Op de achterbank twee goedkope flessen wodka, die ze onderweg in Oost-Duitsland voor acht West-Duitse Deutschmark per stuk in een staatswinkel van de communistische DDR langs de snelweg hadden kunnen kopen.

Hoe moest de DDR anders aan de zo broodnodige westerse valuta komen om westerse producten te kunnen kopen? Hun eigen Ostmark was minder waard dan monopoly geld en producten van Oost-Duitse makelij waren van een abominabele kwaliteit waar je de slappe lach van zou kunnen krijgen als het niet zo ontzettend treurig was gesteld met de meelijwekkende Oost-Duitse planeconomie.

De communistische partijleiders waren in hun nadagen grootmeesters in ultieme schijnheiligheid geworden. In niets pretendeerden zij nog een communistische levensstijl aan te hangen. Denk aan Breznjev, de leider van de Sovjetunie, die dure Italiaanse sportauto’s verzamelde, of de Roemeense communistische dictator Nicolae Ceaucescu, die vlak buiten de hoofdstad Boekarest op een landgoed woonde, waarbij vergeleken Michael Jackson’s Neverland in Californië een konijnenhok genoemd kon worden. De Oost-Europese leiders waren de personificatie geworden van een totaal geperverteerde ideologie, die gedoemd was om te belanden op de vuilnishoop van de geschiedenis.

Die kerstavond zette Sepp Sanders en Mario Bos het op een zuipen in “Miss Go Lightly,” een kroeg aan de Nollendorfplatz, in het hart van West-Berlijn. De Ford Fiësta stond om de hoek geparkeerd in de Maienstrasse. Ze bestelden elk een halve liter bier en lengde die steeds aan met zelf meegenomen wodka, die ze verstopt hadden in de binnenzakken van hun leren winterjassen.

Toen het grootste deel van de clientèle van “Miss Go Lightly” dronken begon te worden, zoende Sepp Sanders met een mooie jonge vrouw die Mathilde heette en uit Hamburg kwam, terwijl Mario Bos zoende met haar mooie jonge vriendin Sabine, die ook uit Hamburg kwam. Daarna zoende Sepp Sanders met Sabine en Mario Bos met Mathilde.

De nacht werd doorgebracht zonder mooie jonge vrouwen in de Ford Fiësta. Sepp Sanders en Mario Bos verrekten hun nek tijdens de korte koude nachtrust en als ze moesten pissen deden ze even een portier van de Ford Fiësta open en richtten hun geslacht op goed geluk naar buiten.

De volgende ochtend fatsoeneerden Sepp Sanders en Mario Bos zich op het toilet van een restaurant van de Burger King aan de Nollendorfplatz. Daarna deden zij enkele goedkope boodschappen in de Edeka supermarkt in de Massenstrasse; wat brood, kaas, een pak melk en drie grote flessen water om paracetamol mee weg te spoelen, die ze vanuit Nederland hadden meegenomen.

Even later keek Mario Bos nerveus om zich heen op het trottoir naast de kleine Ford Fiësta, die nog altijd geparkeerd stond in de Maienstrasse, terwijl Sepp Sanders zich met veel moeite omkleedde in het krappe interieur van de auto. Hij legde zijn leren winterjas op de bijrijdersstoel, trok zijn spijkerbroek uit en legde de inhoud van zijn broekzakken op de stoel naast hem: paspoort, portemonnee, aansteker en sleutels. Hij trok zijn T-shirt, hoodie en sneakers uit en propte al zijn kleding en sneakers op een hoop achter de stoel van de bestuurder. Vervolgens trok hij steunend en kermend het uniform van de Oost-Duitse grenspolitie aan, met daaroverheen het felgele polyester trainingspak van het merk Adidas. In de ruime zakken van het trainingspak stopte hij zijn paspoort, portemonnee, aansteker en sleutels. Tot slot trok hij vloekend de uniformlaarzen aan en stopte grommend van inspanning de uniformpet van achteren in zijn onderbroek.

Mario Bos kon zijn lachen nauwelijks inhouden toen Sepp Sanders uit de Ford Fiësta stapte. ‘Je lijkt wel een bodybuilder met anorexia,’ zei hij met een grijns op zijn gezicht.

Even later verrichtte Mario Bos dezelfde handelingen in het binnenste van de auto, terwijl Sepp Sanders op de uitkijk stond.

‘Jezus! Nog een bodybuilder met anorexia!’ zei Sepp Sanders toen Mario Bos even later ook uit de Ford Fiësta stapte.

Nadat ze uitgelachen waren verzekerden ze zich van het feit dat ze de Ford Fiësta goed afgesloten achterlieten in de Maienstrasse. Beiden hielden een plastic tas in hun handen met daarin een fles water, een reisgids en wat rookwaar.

Daarna liepen ze in de richting van de metro, die hen naar Checkpoint Charlie moest brengen.

Nieuwe hoofdstukken van dit feuilleton verschijnen elke zondag als eerste op thrillerlezers.nl.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s