John West en de gestolen Picasso (een feuilleton) Deel 6 – De Führerbunker V

 

Sepp Sanders en Mario Bos liepen gespannen door de Mohrenstrasse op de Muur af. Nog maar honderd meter tot de Muur. Weer honderd meter achter de Muur lagen de resten van de Führerbunker.

‘Ik hoop dat er een of andere fatsoenlijke doorgang voor Oost-Duitse grenswachten is, waar we zonder al te veel problemen langs kunnen komen,’ zei Mario Bos. ‘Hoe meer ik er over nadenk, hoe onzinniger het me lijkt om over de Muur te klimmen in een uniform van de Oost-Duitse grenspolitie.’ Hij keek onder het lopen gespannen naar de linkerwang van zijn kameraad in het kwaad.

‘We vinden heus wel een doorgang, Mario. Maak je geen zorgen,’ zei Sepp Sanders, terwijl hij strak voor zich uit kijkend in de richting van de Muur bleef lopen. ‘Ik gok dat als we het einde van de Mohrenstrasse bereikt hebben, we links of rechts een doorgang voor Oost-Duitse grenswachten aan zullen treffen. Dat kan niet anders. We zijn in het hart van Berlijn. Er moet hier vlak bij een doorgang zijn. Er moeten zelfs meerdere doorgangen zijn.’

Nog tachtig meter tot de Muur.

Een koppel Oost-Duitse grenswachten verscheen aan het eind van de Mohrenstrasse, langs de Muur lopend, rechts in beeld. Een van de twee grenswachten keek onder het lopen enkele seconden ongeïnteresseerd in de richting van Sepp Sanders en Mario Bos, waarna hij net als zijn collega weer stuurs voor zich uitkeek en aan het eind van de Mohrenstrasse, langs de Muur lopend, links uit beeld verdween.

‘We hebben geen pistolen, Sepp. We hebben geen pasjes. Ik spreek nauwelijks Duits. Ik begin hem opeens heel erg te knijpen, Sepp. Ik krijg een droge bek, natte oksels en zweetvoeten van de spanning,’

‘Dat heb je altijd al, Mario.’

‘Echt?’

‘Ja, Mario. En dat is helemaal niet nodig. Brutalen hebben de halve wereld.’

‘Dat wordt gezegd. Maar de andere helft dus niet, Sepp en ….’

Nog zestig meter tot de Muur. Sepp Sanders pakte met zijn rechterhand Mario Bos bij zijn rechterschouder, draaide hem ruw een kwartslag om in zijn richting, zodat de klaagzang van Mario Bos onderbroken werd en zij elkaar plotseling recht in de ogen keken.

‘Mario, heb je wel eens van method acting gehoord?’

‘Dat is toch dat je als acteur geen rol moet spelen, maar het personage dat je speelt moet worden, of zijn, Sepp?’

Sepp Sanders schudde met lichte mismoed zijn hoofd.

‘Die methode van acteren is toch in de jaren veertig ontwikkeld door de Amerikaan Lee Strasberg?’ ging Mario gehaast verder. Zijn blik vroeg gespannen om bevestiging van Sepp Sanders.

‘Zoiets,’ zei Sepp Sanders met een vleugje dedain in zijn stem. Hij keek even snel in de richting van de Muur, waar twee grenswachten van links naar rechts langs de Muur liepen. Of het dezelfde twee grenswachten waren als daarnet, registreerde hij niet. Opnieuw keek hij Mario Bos strak in de ogen. ‘Iedereen denkt altijd maar dat de “New Yorker” Lee Strasberg, die als zevenjarige zoon van Oekraïense immigranten in “The Big Apple” arriveerde, de uitvinder van de method acting was, maar in feite is dat Konstantin Stanislavski geweest …’

‘De Russische acteur, regisseur van extreem rijke komaf, die vooral als theatertheoreticus furore maakte.’

Sepp Sanders keek Mario Bos verbijsterd aan. ‘Ik dacht dat jij alleen stripboeken las, Mario.’

‘Zoals “Kuifje in de Sovjetunie.”‘

‘Bijvoorbeeld. Maar dan moet je toch weten dat Stanislavski zijn acteurs vooral gebruik liet maken van hun eigen ervaringen om hun performance waarachtig te doen lijken?’

‘Dat bedoelde ik ook, Sepp, maar ik drukte me vanwege de spanning een beetje ongenuanceerd uit.’

‘Dat is heel begrijpelijk. Sorry voor mijn betweterige pedanterie.’

‘Is dat geen pleonasme, Sepp?’

‘Kom, we gaan verder,’ zei Sepp Sanders, een direct antwoord aan Mario vermijdend. ‘Laten we vanaf nu Oost-Duitse grenswachten zijn, Mario en niet spelen alsof we Oost-Duitse grenswachten zijn.’

‘Jawohl.’

Ze zwegen tijdens het overbruggen van de laatste zestig meter, die hen van de Muur scheidden. Bij de Muur aangekomen zagen ze links in de verte de achterkant van een duo Oost-Duitse grenswachten langs de Muur slenteren. Een meter of twintig rechts van hen betrad een ander duo Oost-Duitse grenswachten een grijs geschilderd wachthuisje met daarin een Oost-Duitse grenswacht, die eruit zag als een etalagepop met kleding van de Oost-Duitse grenspolitie aan. Zonder hun papieren te controleren of hen iets te vragen gaf de etalagepop het duo met een afgemeten knik toegang tot het niemandsland tussen Oost- en West-Berlijn.

‘Daar moeten we heen, Mario.’ zei Sepp en wees in de richting van het wachthuisje, een meter of twintig verderop. ‘Daar gaan we naar binnen.’

‘Maar straks herkent die grenswacht ons niet en vallen we gelijk door de mand.’

‘Method acting, Mario. Method acting. Kom. We gaan.’

Ze betraden even later het grijs geschilderde wachthuisje met daarin de Oost-Duitse grenswacht, die een afgemeten knik naar hen gaf en hen zonder hun papieren te controleren of hen iets te vragen toe liet treden tot het niemandsland tussen Oost- en West-Berlijn. Zelfverzekerd liepen ze naar links, langs een hoge wachttoren, naar de “Kolonnenweg,” die 172 kilometer lang in het hart van het niemandsland tussen Oost- en West-Berlijn kronkelde en de gelegenheid bood aan personeel met licht militair materieel om zich zonder kleerscheuren te bewegen in een zone omgeven door dreiging in alle soorten en maten, die de communistische overheid in zijn ondoorgrondelijke wijsheid ontwikkeld had om de eigen bevolking gevangen te houden.

Ongeveer honderd meter recht voor hen uit in zuidelijke richting doemden de resten van de Führerbunker op. Grote brokstukken van beton en metaal waren bedekt met een oerwoud van distels, fluitenkruid, hondspeterselie en dolle kervel.

Toen ze onder de wachttoren doorgelopen waren riep een van de grenswachten in de toren iets naar hen in het Duits, wat ze geen van beiden verstonden.

‘Gewoon doorlopen en recht voor je uitkijken, Mario,’ zei Sepp Sanders met een sissende stem tegen Mario Bos.

Opnieuw klonk dezelfde onverstaanbare Duitse kreet hoog vanuit de wachttoren. Nu iets luider en dwingender dan zojuist. Sepp Sanders verstijfde in zijn loop en zag tot zijn schrik hoe Mario Bos zich een halve slag omdraaide, de Hitlergroet uitbracht en “Zum Wohl” naar de grenswachten hoog in de wachttoren riep. Na een oorverdovende stilte, die in de belevenis van Sepp Sanders een eeuwigheid leek te duren, hoorde hij hoe de grenswachten hoog in de wachttoren in luid gelach uitbarstten en hen vervolgens onverstaanbare Duitse woorden nariepen, waarna zij opnieuw in de lach schoten.

‘Method acting, Sepp. Method acting.’

Sepp Sanders voelde het koude, natte zweet over zijn rug lopen terwijl hij zijn blik strak gericht hield op het oerwoud van distels, fluitenkruid, hondspeterselie en dolle kervel dat de grote brokstukken van beton en metaal van de Führerbunker bedekte.

Nieuwe hoofdstukken van dit feuilleton verschijnen elke zondag als eerste op thrillerlezers.nl.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s