John West en de gestolen Picasso (een feuilleton) Deel 9 – De Führerbunker VIII

 

Mario Bos ontstak zijn aansteker en liep met grote passen in de richting van de conferentiezaal van de Führerbunker. Daar verdween hij naar links uit het zicht van Sepp Sanders. Ongetwijfeld liep hij het kantoor van Adolf Hitler binnen. Terwijl Sepp Sanders de achtervolging op Mario Bos inzette, hoorde hij Mario Bos in de verte luid brullen en met meubels smijten.

‘Ik pis je hele bureautje onder, vuile fascistische klerelijer. Je hebt mazzel dat ik niet hoef te schijten, want anders scheet ik hier alles ook nog onder. Dat vind je toch zo’n mooi Duits woord, vuile schoft, “Scheisse?” Jij hebt toch zogenaamd de beste en mooiste taal ter wereld? Schweinhund met je Götterdämmerung! En je mislukte vader zoop zich dood in zijn stamkroeg en je moeder was een hartpatiënt!’

Sepp Sanders stapte bezorgd het kantoor van Adolf Hitler binnen. Mario Bos stond vloekend en tierend, met zijn uniformbroek op zijn knieën, bovenop het bureau van Adolf Hitler wild om zich heen te plassen. Zijn linkerhand, met daarin de aansteker die met de moed der wanhoop het vuur levend leek proberen te houden, zwaaide hij wild boven zijn hoofd heen en weer. Zijn rechterhand omsloot zijn geslacht dat wild urine in alle denkbare richtingen van Hitler’s kantoor liet klateren.

De bloeddoorlopen ogen van Mario Bos leken uit hun oogkassen te willen puilen en grote vlokken schuim sloegen van zijn purper aangelopen gezicht.

Het scheen Sepp Sanders toe dat Mario Bos uit alle macht een onzichtbare rodeostier in bedwang probeerde te houden, of dat hij de ruimte om zich heen besprenkelde met een zeer brandbare vloeistof voor hij zichzelf en alles in zijn directe omgeving in de hens zou zetten. Mario Bos leek in een psychose beland te zijn.

‘Mario, je slaat door! Kom tot rust! Hitler is al lang dood! De oorlog is voorbij! Stop met deze waanzin!’

Het leek of Mario Bos geen woord hoorde van wat Sepp Sanders te zeggen had. Mario Bos propte zijn geslacht met zijn vrije hand in zijn onderbroek. Daarna trok hij met dezelfde hand zijn uniformbroek ruw omhoog en gespte tot slot met veel moeite de riem van zijn uniformbroek slordig dicht. In zijn andere hand hield hij nog steeds zijn aansteker als een toorts boven zijn hoofd.

Mario Bos draaide zijn lichaam in de richting van de zitkamer van Hitler, die slechts een deuropening van het met zijn urine ondergezeken kantoor van de Führer verwijderd was. Al die tijd was hij doorgegaan met zijn hysterische geraaskal. Hij sprong van het bureau af als een hondsdolle gorilla en rende de zitkamer in. Sepp Sanders volgde hem bezorgd op de voet.

Toen ook Sepp Sanders de zitkamer van Adolf Hitler betreden had, stond Mario Bos wild te springen op de zitbank waar het echtpaar Hitler de laatste adem uitgeblazen had.

‘Ik vermorzel jullie vervloekte psychopatische zielen, stelletje wereldvreemde mislukte lafbekken van de Berghof! Als jullie maar niet denken dat je er met de dood vanaf komt! Eeuwig zullen jullie branden in de hel, vanwege al het leed dat jullie hebben veroorzaakt!’

Mario Bos sprong van de zitbank op de vloer van de zitkamer van Adolf Hitler en tilde een van de twee fauteuils die in het midden van de zitkamer stonden hoog boven zijn hoofd. Vervolgens wierp hij de fauteuil keihard tegen de muur achter de zitbank. Tot verbazing van Sepp Sanders veroorzaakte de worp een enorme deuk in de wand, waar direct gruis uit begon te stromen. Hoe kon de betonnen wand van de Führerbunker zo poreus zijn?

‘Er zal nooit vergeving zijn voor satanskinderen! Jullie zijn onmenselijke ratten die eeuwig de vreselijkste pijnen zullen moeten doorstaan. Beierse blokfluitvandalen!’

Mario Bos tilde in één beweging de enige tafel die de zitkamer telde boven zijn hoofd en smeet ook die tegen de wand achter de zitbank. Opnieuw werd er een gat in de muur geslagen. De tafel caramboleerde in enorme vaart terug de zitkamer in. De tafelpoten waren door de ruwe botsing van de tafel tegen de muur van de tafel gerukt. Eén van de tafelpoten van de ontwrichte tafel verdween tien centimeter diep in het linkeroog van Mario Bos.

Een moment lang leek Mario Bos zijn evenwicht te kunnen houden en zag hij eruit als een Nepalese sherpa die met losse handen een meubelstuk op zijn hoofd vervoert. Daarna zeeg hij als een lappen pop met spastisch zwaaiende armen voorwaarts ineen, waarbij de tafelpoot nog dieper zijn schedel binnendrong op het moment dat zijn lichaam in zijn val werd gestopt door de tafelpoot, die in een hoek van ongeveer tachtig graden op de vloer van de zitkamer van Adolf Hitler tot stilstand kwam. Het lichaam van Mario Bos bleef met zijn hoofd in de tafelpoot gehaakt in een onnatuurlijke houding half in de lucht hangen. De bloedfontein die de wand boven de zitbank besproeide nam direct in volume en kracht af. Onmenselijk gegorgel en gekreun ontsnapten aan de keel van Mario Bos. Daarna was het doodstil.

Sepp Sanders bleef wel een minuut lang naar zijn dode vriend staren. Tranen stroomden over zijn wangen. Zijn lichaam trilde ongecontroleerd. Zijn tanden klapperden. Uit zijn keel ontsnapte een jammerend geluid. Daarna knielde hij bij het dode lichaam van zijn beste vriend neer.

‘Mario, wat heb ik je aangedaan,’ zei hij met een snikkende stem en woelde teder met beide handen door het sluike haar van Mario Bos. ‘Het is mijn schuld. Als ik niet die idiote obsessie had gehad met de Führerbunker was dit nooit gebeurd. Dan was je nu niet dood geweest.’

De blik van Sepp Sanders viel op de gebutste muur achter de zitbank waarop Adolf Hitler zo lang geleden zelfmoord had gepleegd. Een betonnen bunker met metersdikke wanden kon onmogelijk dermate zwaar beschadigd worden door meubilair dat ertegenaan gesmeten werd dat er deuken en gaten in verschenen, waar bovendien gruis uitstroomde. De enige verklaring voor stromend gruis uit een beschadigde muur in een bunker kon alleen betekenen dat de muur op die specifieke plek niet uit gewapend beton bestond, maar uit gips of een poreus gesteente als bijvoorbeeld zandsteen. Aangezien het ondenkbaar was dat de Führerbunker in zijn geheel uit gips of een poreuze steensoort was opgetrokken kon de enige verklaring voor het vallende gruis de aanwezigheid zijn van een geheime bergplaats in de muur van de zitkamer van Adolf Hitler, die aan het oog onttrokken was geweest door een laag gips of een poreuze steensoort. Het was nooit de bedoeling geweest dat de aanwezigheid van deze geheime bergplaats bekend zou zijn bij iemand anders dan de opdrachtgever of maker ervan.

Sepp Sanders stond op vanuit zijn geknielde houding en pakte de dichtsbijzijnde van de tafel afgebroken tafelpoot op van de vloer. Hij deed enkele stappen in de richting van de beschadigde muur en nam de houding aan van een geoefende honkbalspeler die op het punt staat om een door de werper van de tegenpartij toegeworpen honkbal een hengst te geven die hem minimaal op het eerste honk zou doen belanden.

Met zijn ogen strak op de deuk in de muur gericht sloeg Sepp Sanders de tafelpoot snoeihard tegen de plek in de muur waar hij de aanwezigheid van een geheime bergplaats verwachtte aan te treffen. Op het moment dat de tafelpoot de muur raakte spatten brokken gips en een wolk van gruis en stof alle kanten van de zitkamer op. Sepp Sanders veegde stof en gruis uit zijn ogen en sloeg nog vier keer met zijn tafelpoot tegen de plek waar zich de geheime bergplaats moest bevinden. Na de laatste slag tegen de muur zag hij uit een wolk van stof een rechthoekige nis ter grootte van een schoenendoos tevoorschijn komen. In de nis stond een bruin houten kistje.

Sepp Sanders wierp de tafelpoot waarmee hij tegen de muur geslagen had wild van zich af en tilde het bruine houten kistje uit de nis in de muur. Het bruine houten kistje woog niet zwaar. Hij schudde het kistje enkele keren heen en weer met zijn handen om een idee te krijgen van wat er in het kistje verborgen zat. Het klonk als een stapel papier.

Hij zette het bruine houten kistje op de zitbank, ging ernaast zitten en haalde zonder enige moeite het deksel van het kistje af. Inderdaad papieren. Een stapel dicht bedrukte dubbelgevouwen A4’tjes. Terwijl hij de stapel papier uitvouwde schatte hij dat hij met een stuk of dertig aan beide zijden bedrukte vellen papier te maken had. De papieren werden bij elkaar gehouden door een stevig nietje in de linker bovenhoek van de stapel papier.

Op de voorkant van het bovenste papier stond “Strategische Verteidigungsinitiative,” met als ondertitel “Initiative zum Aufbau eines Abwehrschirms gegen Interkontinentalraketten.” Als auteurs, van wat blijkbaar een of ander rapport was, werden de namen van Kurt Diebner, Manfred von Ardenne, Otto Hahn en Werner Heisenberg vermeld. Namen waar Sepp Sanders nog nooit van gehoord had. Naast de titel van het rapport en de namen van de auteurs was op het voorblad de datum 23 februari 1945 te lezen.

Sepp Sanders schrok zich rot toen er lucht uit het achterste van de dode Mario Bos ontsnapte. Hij keek naar zijn dode vriend, die nog steeds in een onnatuurlijke houding in het midden van de zitkamer van Adolf Hitler leek te hangen. Door het gruis dat was neergedaald op het bebloede hoofd van zijn maat, zag de schedel van Mario Bos eruit als een met poedersuiker bestrooide oliebol.

‘Wel een witte kerst, geen gelukkig nieuwjaar,’ mompelde Sepp Sanders en kon een snik niet onderdrukken.

Nieuwe hoofdstukken van dit feuilleton verschijnen elke zondag als eerste op thrillerlezers.nl.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s