John West en de gestolen Picasso (een feuilleton) Deel 10 – De Führerbunker IX

 

De titel van het rapport “Strategische Verteidigungsinitiative,” met als ondertitel “Initiative zum Aufbau eines Abwehrschirms gegen Interkontinentalraketten” deed Sepp Sanders denken aan het Amerikaanse “Strategic Defense Initiative,” dat in 1983 in opdracht van de toenmalige president van de Verenigde Staten Ronald Reagan was opgezet. In de volksmond werd het Strategic Defense Initiative het “Star Wars Project” genoemd, naar de door uit Californië afkomstige filmregisseur, filmproducent en schrijver George Lucas bedachte filmsaga “Star Wars.”

Door zijn jarenlange fascinatie voor het Derde Rijk van Adolf Hitler kende Sepp Sanders de verhalen en geruchten die de ronde deden over het streven van de nazi’s om net als de Verenigde Staten een atoombom te ontwikkelen. Maar waar de Amerikanen bereid waren geweest om miljarden dollars en vele tienduizenden personen vrij te maken om een atoombom te ontwikkelen, had het Duitse atoomprogramma in verhouding met de Amerikaanse aanpak te lijden gehad onder een amateuristische en chaotische manier van werken. Bovendien hadden de systematische bombardementen, die de geallieerden vanaf 1942 onder regie van de Britse luchtmaarschalk Arthur “Bomber” Harris op de Duitse industriesteden uitvoerden, ervoor gezorgd dat de prille pogingen van de nazi’s om een atoombom te produceren voortdurend de nek werden omgedraaid.

Nazi-Duitsland was er wel in geslaagd om onder leiding van de geniale raketingenieur Wernher von Braun vergeldingswapens, de zogeheten “Vergeltungswaffen,” te produceren, zoals de V-1 en de V-2.

De V-1 was in feite een onbemand straalvliegtuig en geen raket, zoals de latere V-2. Duizenden V-1’s werden vanaf 13 juni 1944 met name in de richting van steden als Londen en Antwerpen gelanceerd. Daar zorgden de Duitse vergeldingswapens, naast enorm veel schade en duizenden doden en gewonden, vooral voor een voortdurende angst bij de burgerbevolking.

De V-2 was de eerste onbemande geleide ballistische raket en uigerust met een springkop gevuld met bijna achthonderd kilo aan explosieven. De V-2 werd vanaf september 1944 door de Duitsers ingezet en zaaide net als zijn voorganger de V-1 dood en verderf in veel grote steden in Engeland, Frankrijk, België en Nederland.

Wernher von Braun liet zich aan het einde van de Tweede Wereldoorlog bewust door de Amerikanen oppakken, omdat hij wist dat hij de “beste” raketingenieur ter wereld was. De Amerikanen stonden te springen om hem in te lijven bij het leger aan Amerikaanse wetenschappers dat zich bezighield met de ontwikkeling van rakettechnologie en het ontwerpen van massavernietigingswapens, die een verwoestende kracht moesten gaan bezitten waarvan de duivel zelf nog niet had durven dromen. Bovendien was elke Duitser die zijn talenten in dienst had gesteld van het naziregime op de hoogte van het feit dat de Sovjets geen enkele genade toonden met de nazi’s die zij in handen kregen.

Voor de Sovjets, die jarenlang door miljoenen tot de tanden gewapende dolle Duitsers over vele duizenden kilometers van hun moederland waren opgejaagd, verbrand, gemarteld, verkracht, vernederd en vermoord, met als enige doel de totale uitroeiing van het Sovjetvolk en de vernietiging van de Sovjetunie, bestond er na de slachting van naar schatting meer dan 26 miljoen Sovjetburgers geen enkele wraak die genoegdoening zou kunnen geven aan de overlevenden van de fascistische orkaan die hun land in puin en ontreddering had achtergelaten. Toen de Sovjets in de loop van 1944 Duitse grond bereikten was er dan ook geen enkele Duitser veilig voor het aanstormende Rode Leger dat bereid was ten koste van alles het fascistische monster van het nazisme van de aardbodem te vegen. Niets en niemand was veilig voor de door een immens verdriet verblinde razernij van de Sovjetsoldaten. Elk gebouw werd geplunderd en daarna verwoest. In hun opmars naar het Hol van het Kwaad, Berlijn, werden Duitsers willekeurig opgehangen, verkracht en gedood. Zelfs tandeloze oudjes, nonnen, vrouwelijke Sovjetsoldaten in Duitse gevangenschap en kleine kinderen werden niet ontzien door de helden van het Rode Leger.

Het mag geen verbazing wekken dat alle Duitsers letterlijk renden voor hun leven. Geen enkele Duitser wilde in handen vallen van “de rode duivels uit het oosten.” Elke Duitser wist dat er een prijs betaald moest worden die nooit hoog genoeg kon zijn. Vanzelfsprekend was de angst en paniek onder iedereen die een uniform droeg of op een andere manier het naziregime had gesteund, zoals de raketingenieur Wernher von Braun, nog groter dan bij de rest van de bevolking. Wernher von Braun moet een zucht van verlichting hebben geslaakt toen hij zich in de lente van 1945 met de hulp van zijn Engels sprekende broer Magnus von Braun kon overgeven aan de Amerikanen.

Op 8 mei 1945 gaf Nazi-Duitsland zich formeel over aan de geallieerden. Onder de codenamen “Operation Overcast” en “Operation Paperclip” werd Wernher von Braun in het geheim van Beieren in het zuiden van Duitsland naar de Amerikaanse staat Texas gebracht, waar hij met Amerikaans geld door mocht werken aan zijn raketprogramma. Maar nu in dienst van de voormalige vijand, de Amerikanen.

De Amerikanen negeerden het feit dat Wernher von Braun verantwoordelijk was voor de dood van duizenden inwoners van steden die hadden geleden onder  de dood en verderf zaaiende V-1’s en V-2’s.

In 1955 werd Wernher von Braun zelfs tot Amerikaans staatsburger genaturaliseerd. In de jaren die volgden was hij onder meer verantwoordelijk voor de met succes in de ruimte gelanceerde satelliet, de Explorer 1. In 1960 werd Wernher von Braun de eerste directeur van het Marshall Space Flight Center dat onderdeel was van NASA (de National Aeronautics and Space Administration) in welke functie hij medeverantwoordelijk was voor de ontwikkeling van de Saturnus V-draagraketten van het Apolloprogramma dat de Amerikaan, Neil Armstrong, uiteindelijk op 21 juli 1969 de maan liet betreden.

Op 16 juni 1977 overleed Wernher von Braun op 65-jarige leeftijd in Alexandria, Virginia. Het feit dat Wernher von Braun niet rustig van zijn pensioen heeft kunnen genieten vormt een schrale troost voor alle nazi-jagers, die het altijd onverteerbaar hebben gevonden dat een prominent lid van Hitler’s partij de NSDAP en latere Sturmbahnführer van de gehate en gevreesde SS nooit rekenschap af heeft moeten leggen over zijn verleden als nazi. Wernher von Braun was wel degelijk op de hoogte van de barbaarse misstanden van het nazi-systeem. De Amerikanen lieten Wernher von Braun de dans van de gerechtigheid en de wraak ontspringen. Puur en alleen vanwege het feit dat hij een briljant raketingenieur was.

Onder de naam Manhattan Project waren de Verenigde Staten al sinds 1942 bezig geweest met de ontwikkeling van een atoombom. Onder leiding van de natuurkundige Robert Oppenheimer waren op het hoogtepunt van het Manhattan Project in 1945 maar liefst 130.000 mensen betrokken bij dit project dat op drie geheime locaties in de staten Washington, New Mexico en Tennessee gestalte kreeg. Twintig wetenschappers die bij het Manhattan Project betrokken waren zouden uiteindelijk de Nobelprijs krijgen.

De Amerikanen waren er in de loop van 1945 daadwerkelijk in geslaagd om een atoombom te produceren. Op 16 juli 1945 werd de eerste atoombom uit de geschiedenis “succesvol” tot ontploffing gebracht in de Jornada del Muerto woestijn, een kleine zestig kilometer ten zuidoosten van het stadje Socorro in de staat New Mexico.

Nazi-Duitsland mocht zich dan al op 8 mei 1945 formeel hebben overgegeven aan de geallieerden, het keizerrijk Japan had besloten om tot de laatste snik door te vechten.

Terwijl de Amerikaanse oorlogsvloot onder leiding van admiraal Raymond Ames Spruance vanuit de lucht werd bestookt door vele duizenden kamikazes – Japanse zelfmoordeenheden die zichzelf in hun tot de nok toe met explosieven gevulde gevechtsvliegtuigen op de marineschepen van de Amerikanen stortten – veroverden Amerikaanse mariniers, commando’s en infanteristen, op weg naar de vier hoofdeilanden van Japan, Hokkaido, Honshu, Shikoku en Kyushu, met heel veel moeite en ten koste van vele duizenden slachtoffers, eilandje voor eilandje op de Japanners, die van opgeven niet wilden weten.

Het kostte de Amerikanen alleen al twee en een halve maand om het eilandje Okinawa, een eiland ter grootte van Texel, zeshonderd kilometer ten zuidwesten van de vier Japanse hoofdeilanden, te veroveren. Daarbij vielen aan Amerikaanse kant ruim 12.000 doden. Aan Japanse kant waren er maar liefst 110.000 doden te betreuren. Tijdens en na de slag om Okinawa werden er 26.000 Amerikaanse soldaten opgenomen in een psychiatrische inrichting. Oorlog gaat de mens niet in de koude kleren zitten. De Slag om Okinawa werd door de lokale bewoners niet voor niets tetsu no ame genoemd, “regen van staal.”

De Amerikaanse president Truman kon niet langer aanzien hoe Japan ten koste van zo veel jonge Amerikaanse levens op de knieën moest worden gedwongen. De eindoverwinning kon de Amerikanen niet ontgaan, dat was duidelijk slechts een kwestie van tijd, maar hoeveel offers moest de Amerikaanse jeugd nog brengen om die eindoverwinning te behalen? Het was tijd voor het nieuwe onverbiddelijke wapen waar de Amerikanen in het diepste geheim zo hard aan hadden gewerkt: de atoombom.

Nog geen drie weken na de eerste succesvolle ontploffing van een atoombom in de Amerikaanse woestijn van New Mexico wierpen de Amerikanen op 6 augustus 1945 om kwart over acht in de ochtend hun eerste atoombom op Japan. Niemand had de inwoners van Hiroshima verteld over wat hun te wachten stond.

Sepp Sanders kon zich als de dag van gisteren herinneren hoe hij een paar jaar eerder op Koninginnedag voor slechts twee kwartjes een prachtig in zwart linnen gebonden boekje op de vrijmarkt in Amsterdam had gekocht waarin de ooggetuigenverslagen van zes inwoners van de havenstad Hiroshima waren opgetekend, die de Amerikaanse aanval met de atoombom op “het brede eiland” (de Nederlandse betekenis van het Japanse 広島市, Hiroshima) hadden overleefd. Het boekje was in 1946 geschreven door de Amerikaanse journalist John Hersey, die er de prestigieuze Pullitzer Prize mee had gewonnen, en was simpelweg “Hiroshima” getiteld. Sepp Sanders had de hand weten te leggen op de Nederlandse vertaling van meester E. Straat, die in 1947 uitgegeven was door de in Amsterdam gevestigde uitgeverij W. Ten Have N.V.. Vooral het ooggetuigenverslag van de chirurg Terufumi Sasaki had zoveel indruk op Sepp Sanders gemaakt dat hij zich die nog woordelijk kon herinneren:

“Om 7 uur 40 kwam hij in het Hospitaal en meldde zich bij de chef-chirurg. Enkele minuten later ging hij naar een kamer op de eerste verdieping en tapte bloed af uit de arm van een man om een Wassermann-reactie te doen. Het laboratorium met de incubatoren voor de proef bevond zich op de derde verdieping. Met het monster bloed in de linkerhand begon hij in een soort afwezigheid, die hem al de hele morgen bevangen hield, waarschijnlijk tengevolge van de droom en zijn slapeloze nacht, door de hoofdgang te lopen op weg naar de trap. Hij was één stap voorbij een open raam, toen het licht van de bom, als een reusachtige fotolamp, in de gang werd weerkaatst. Hij dook ineen op één knie en zei tegen zichzelf, zoals slechts een Japanner dat doen kan: “Sasaki, gambare!” Wees dapper! Op dat moment – het gebouw was 1250 meter van het centrum verwijderd – scheurde de luchtdruk het Hospitaal open. De bril, die hij droeg, viel van zijn neus. Het buisje met bloed sloeg stuk tegen de muur; zijn Japanse pantoffels floepten van zijn voeten weg – maar overigens was hij ongedeerd, dankzij de plaats waar hij stond.

Dokter Sasaki schreeuwde de naam van de chef-chirurg en snelde naar diens kabinet. Hij trof hem aan, overdekt met glas-snijwonden. In het Hospitaal heerste een gruwelijke verwarring; stevige wanden en plafonds waren op de patiënten neergestort, bedden waren omver gesmeten, vensterglas was naar binnen geblazen en had de mensen gewond, bloed was over de vloeren en tegen de muren gespat, instrumenten lagen overal, vele patiënten holden schreeuwend rond, vele andere waren dood; dokter Sasaki’s patiënt, die hij net had verlaten, en die enkele ogenblikken tevoren vreselijk bang was geweest voor syfilis, was ook dood. Dokter Sasaki ontdekte, dat hij de enige arts in het Hospitaal was, die niet gewond was geraakt.”

Voor Sepp Sanders was zijn fotografische geheugen zo’n vanzelfsprekendheid, dat hij er eigenlijk nooit meer bij stilstond. Slechts weinig mensen in zijn omgeving waren op de hoogte van het feit dat hij in het bezit was van een fotografisch geheugen. Hij kocht er niks voor en het werd meestal tegen hem gebruikt. Als hij bijvoorbeeld een afspraak niet nagekomen was en men op de hoogte was van zijn fotografische geheugen kon hij moeilijk zeggen dat hij de afspraak vergeten was. ‘Maar hoe heb je die afspraak nu kunnen vergeten, Sepp? Je hebt toch een fotografisch geheugen?’ merkte men dan spitsvondig op. ‘O ja, dat was ik even vergeten,’ zei hij dan, waarna meestal een gemeenschappelijk lachsalvo volgde.

Sepp Sanders keek nog eens goed naar de titel van het rapport dat hij in zijn handen hield: “Strategische Verteidigungsinitiative,” met als ondertitel “Initiative zum Aufbau eines Abwehrschirms gegen Interkontinentalraketten.” Het kon toch niet waar zijn dat Duitse kerngeleerden in het diepste geheim de technologie hadden ontwikkeld voor een raketschild dat in staat was om een aanval met atoomwapens af te weren? Technologie die er officieel helemaal nog niet was? Technologie die bij de Amerikanen nog niet eens in de kinderschoenen stond? En dat terwijl het ondenkbaar was dat er een ander land dan de Verenigde Staten in staat zou zijn om een dergelijk raketschild te ontwikkelen.

Sepp Sanders voelde zich duizelig worden. Zou die vervloekte raketingenieur Wernher von Braun hier iets mee te maken hebben gehad? Stonden de namen van Kurt Diebner, Manfred von Ardenne, Otto Hahn en Werner Heisenberg alleen maar voor de sier op de voorste pagina van het rapport? Had de NSDAP’er en Sturmbahnführer van de SS Wernher von Braun de Amerikanen al de jaren dat hij een luxe leventje had geleid in de Verenigde Staten de boel voor de gek gehouden? Waren de nazi’s in het diepste geheim al tijdens de Tweede Wereldoorlog in het bezit geweest van de technologie voor een raketschild? En was die informatie al die tijd hier verstopt geweest, in het hart van de Führerbunker? In een bruin houten kistje dat zich bevond in een geheime nis in de zitkamer van Adolf Hitler? Aan het oog onttrokken door een onzichtbare laag gips?

Sepp Sanders legde het rapport terug in het bruine houten kistje dat naast hem op de zitbank van Adolf Hitler stond en sloot die af met de deksel. Hij stond op van de zitbank. Hij moest hier weg. En snel ook. Hij keek naar de schedel van Mario Bos, die er nog steeds uitzag als een met poedersuiker bestrooide oliebol.

‘Ik ga je verlaten, lieve vriend,’ zei Sepp Sanders tegen de dode Mario Bos.

Om identificatie van Mario Bos onmogelijk te maken ontdeed hij het lichaam van zijn dode kameraad van zijn paspoort en zijn sleutels. Een horloge bleek Mario Bos niet te dragen. Zelfs de aansteker van Mario Bos raapte Sepp Sanders van de grond op, want voor hetzelfde geld was de wegwerpaansteker van Mario Bos er juist één van een exclusieve partij aanstekers die de Aldi slechts in het filiaal van de Aldi aan de Gaaspstraat 41 in de Rivierenbuurt in Amsterdam had verkocht. Of niet, maar Sepp Sanders besloot het zekere voor het onzekere te nemen. Het paspoort, de sleutels en de wegwerpaansteker van Mario Bos stopte Sepp Sanders in de rechter broekzak van zijn uniformbroek.

‘Vaarwel, lieve jongen,’ zei Sepp Sanders en woelde nog één keer door het bepoederde en met bloed besmeurde sluike haar van zijn beste vriend. ‘Ik zal je nooit vergeten, allerliefste Mario. Je lichaam is dan wel dood, maar je liefde en vriendschap zal ik voor altijd in mijn hart blijven dragen.’

Sepp Sanders liet zijn blik nog enkele seconden over het dode lichaam van Mario Bos gaan. Daarna pakte hij het bruine houten kistje op van de zitbank en liep zonder nog één keer om te kijken naar zijn dode beste vriend in de richting van de uitgang van de Führerbunker.

Nieuwe hoofdstukken van dit feuilleton verschijnen elke zondag als eerste op thrillerlezers.nl.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s