John West en de gestolen Picasso (een feuilleton) Deel 14 – De Grote Ontsnapping I, Berlijn (Kerst 1987)

 

Sepp Sanders voelde zich als herboren nadat hij de drastisch door hemzelf ingekorte mindfulness oefening “De ademfocus” had uitgevoerd. Het rouwproces om zijn beste vriend Mario Bos had hij ergens in zijn systeem geparkeerd. Op een zorgvuldig afgesloten plek, waar hij er geen last van zou hebben bij de uitwerking van de handelingen die hij zou moeten verrichten om heelhuids uit zijn benarde situatie te komen.

Eerste de traptreden op die hem naar de Vorbunker zouden leiden. Linksaf de conferentiezaal van de Vorbunker in. Rechtsachter in de conferentiezaal was de deuropening naar de slaapvertrekken van Helga, Hilde, Helmut, Holde, Hedda en Heide Goebbels.

De arme kinderen. Sepp Sanders besefte opeens dat ze alle zes waarschijnlijk nog geleefd zouden hebben als Duitsland in 1919 niet het slachtoffer was geworden van het voor Duitsland zo vernederende Verdrag van Versailles. Geen wonder dat Adolf Hitler uit dat Sauerkraut Armageddon tevoorschijn was gekropen. Aan de andere kant zou Magda Goebbels nooit als broedmachine van de oversekste “Bok van Babelsberg,” nazi propagandaminister Joseph Goebbels zijn gebruikt als Duitsland de Eerste Wereldoorlog wel gewonnen had. Ach wat, gedane zaken namen geen keer en gekeerde zaken sneden geen hout.

Hij liep het eerste slaapvertrek van de kinderen van Goebbels binnen. Daar stond slechts één stapelbed. Uit zijn linkerooghoek zag hij een verroeste paperclip op de grond liggen. Hij legde het bruine houten kistje met daarin het rapport “Strategische Verteidigungsinitiative” naast de deuropening van het eerste slaapvertrek. Hij boog zich voorover om de verroeste paperclip op te rapen. Terwijl hij het vlammetje van de aansteker in zijn linkerhand brandend hield verboog hij de paperclip op zo’n manier dat het een klemmetje werd dat hij aan zijn aansteker kon bevestigen, zodat de aansteker bleef branden zonder dat hij zijn beurse duim nog langer hoefde te mutileren om het vuur dat zijn avontuur belichtte aan de gang te houden. De brandende aansteker klemde hij in een verbogen scharnier in de deuropening die de twee slaapvertrekken van de Goebbels kinderen van elkaar scheidde.

Zouden Helga, Hilde, Helmut, Holde, Hedda en Heide Goebbels ooit ruzie gemaakt hebben over wie er met wie in welk stapelbed had mogen slapen? Wie er het onderste en wie er het bovenste bed had mogen beslapen? Zou er een roulerend systeem geweest zijn dat alle betrokkenen als eerlijk en rechtvaardig hadden beschouwd? Had Helmut altijd in het slaapvertrek met maar één stapelbed moeten slapen? Omdat hij de enige jongen was? Op het onderste bed? Met boven hem zijn oudste zus Helga, als een soort waakhond? Een soort Duitse herder? Al was Duits herderinnetje in dit geval een betere benaming.

Helmut Goebbels moest natuurlijk streng in de gaten gehouden worden door zijn oudere zus Helga, omdat hij het enige Goebbelskind was geweest dat van het mannelijke geslacht was. Of hadden ze de arme Helmut elke nacht met riempjes vastgebonden aan de spijlen van zijn bed, zodat hij een keurige jongen zou blijven tot de trouwdag die hij nooit zou meemaken?

Het interesseerde Sepp Sanders eigenlijk geen snars. Niet omdat Helga, Hilde, Helmut, Holde, Hedda en Heide nazi kinderen waren geweest en dus geen respect verdienden, men moet een kind nooit de schuld geven van de fouten die hun ouders maken, maar omdat hij zich weigerde druk te maken over zaken waar je toch geen invloed op had. Wat Sepp Sanders betrof vielen veertig jaar geleden vergiftigde nazi kinderen ook onder zaken waar hij geen invloed op had. Zo simpel was dat. De kans was dus groot dat hij zich nu in het slaapvertrek van Helga en Helmut bevond.

Sepp Sanders liep door naar het tweede slaapvertrek waar de verwrongen geraamten van twee stel stapelbedden stonden. De bedden van Hilde, Holde, Hedda en Heide. Vier meisjes die ter dood gebracht waren in opdracht van hun eigen ouders. Nog voordat hun leven goed en wel begonnen was. Wie deed zoiets zijn kinderen aan? Dan moest je wel een nazi zwijn zijn. En dat was precies de juiste omschrijving van de dwergachtige nazi propaganda minister “Bok van Babelsberg” met de horrelvoet als gevolg van de ziekte die in het Duits “Knochenmarkentzündung” genoemd wordt. Een nazi zwijn. Een nazi zwijn dat terecht op de vuilnishoop van de geschiedenis beland was.

Na zijn zelfmoord was Joseph Goebbels amateuristisch slechts voor de helft gecremeerd door zijn naaste medewerkers, omdat de benzine van het Duizendjarige Rijk op was. Een paar dagen later waren de stoffelijke resten van de familie Goebbels op een geheime plaats in het communistische Oost-Duitsland door de Sovjets begraven. In de jaren zeventig werd de Goebbels posse in opdracht van de sovjetautoriteiten alsnog opgegraven, uit angst voor een toekomstige ontdekking van de naamloze nazi-graven door zwakzinnige neo-nazi’s. Ditmaal werd de familie fatsoenlijk gecremeerd, waarna hun as in de rivier de Elbe werd gestrooid. Omdat de Elbe uitmondt in de Noordzee was er een statistische kans dat Sepp Sanders ooit een fragment van de Goebbels familie naar binnen had gewerkt bij het verorberen van een Hollandse Nieuwe. Omdat alleen het idee hem al deed kokhalzen schudde Sepp Sanders deze gedachte snel van zich af.

Sepp Sanders vond dat hij genoeg gemijmerd had en toog aan het werk. Met veel smijt en gooiwerk kreeg hij de twee stapelbedden in het achterste slaapvertrek van de familie Goebbels helemaal uit elkaar. Hij legde de vier spiraalbodems van de twee stapelbedden in setjes van twee naast elkaar op de vloer van het achterste slaapkamervertrek. Daarna sleepte hij de twee setjes spiraalbodems een voor een naar het eerste slaapvertrek van de Goebbels kinderen. Vervolgens trapte hij het stapelbed waarin vermoedelijk Helmut en Helga hun laatste uren hadden doorgebracht aan gort. Daarna legde hij ook van dit stapelbed de spiraalbodems op elkaar. Nu lagen er drie setjes dubbele spiraalbodems klaar om versleept te worden naar de ruimte waarop de meest rechtse luchtfilter uitkwam die voor hem de uitweg uit de Vorbunker moest betekenen.

Sepp Sanders nam de brandende aansteker uit de verbogen scharnier in de deuropening die de twee slaapvertrekken van de Goebbels kinderen van elkaar scheidde en klemde die voorzichtig tussen zijn tanden. Hij moest even uitzoeken wat de beste manier was om de brandende aansteker tussen zijn tanden geklemd te houden. Te veel naar links betekende een brandende wang. Te veel recht naar voren betekende een brandend neuspuntje. Te veel naar rechts betekende een andere brandende wang. Op het moment dat hij de brandende aansteker op gelijke afstand van zijn linkerwang en neuspunt tussen zijn tanden geklemd hield was hij tevreden en boog hij zich voorzichtig voorover om het eerste setje spiraalbodems aan één kant met beide handen op te tillen.

Hij versleepte het eerste setje spiraalbodems via de dinerruimte van de Vorbunker naar de ruimte onder de luchtfilters. In de ruimte onder de luchtfilters aangekomen bestudeerde hij de betonnen wand van de Vorbunker tot aan het plafond waar de gaten van de luchtfilters zichtbaar waren. Zijn bijzondere aandacht ging uit naar meest rechtse luchtfilter, die als enige niet was afgesloten door een ernstig verroeste metalen beschermingskap.

Hij vond een pakje sigaretten in een van de zakken van zijn uniformbroek. Terwijl hij met volle teugen genoot van de giftige rook die door zijn longen gierde bleef hij net zo lang naar de betonnen wand en het plafond van de bunker turen totdat de oplossing voor zijn ontsnapping uit de Vorbunker in zijn gedachten vaste vorm had aangenomen. Hij trapte zijn peuk uit.

Sepp Sanders was binnen enkele minuten terug met de andere twee setjes spiraalbodems. Toen hij het laatste setje spiraalbodems naar de ruimte onder de luchtfilters had versleept zat het bruine houten kistje met daarin het rapport “Strategische Verteidigungsinitiative” weer onder zijn rechteroksel geklemd. Hij legde het bruine houten kistje tegen de achterwand van de hal met de luchtfilters in het plafond. De brandende aansteker nam hij weg tussen zijn tanden en plaatste die rechtop op het bruine houten kistje. Het vlammetje van zijn aansteker toverde opnieuw vluchtige, magische, demonische voorstellingen van Sepp Sanders op de wanden van de bunkerhal.

Binnen een klein half uur had Sepp Sanders een wankele steiger gebouwd die tot vlak onder de opening van de luchtfilter kwam waarvan de opening als enige niet was afgesloten door een ernstig verroeste metalen beschermingskap. Hij klemde zijn brandende aansteker weer tussen zijn tanden en het bruine houten kistje onder zijn rechteroksel.

Sepp Sanders deed enkele stappen achteruit om zijn bouwwerk nog eens goed te bekijken. Zijn blik volgde de route over het bouwwerk dat bestond uit de zes op elkaar gestapelde spiraalbodems van de drie stapelbedden van de zes kinderen van Joseph Goebbels. Zo was die klootzak indirect nog ergens goed voor geweest.

Katachtig beklom Sepp Sanders de ene na de andere spiraalbodem op zijn weg naar de opening in het plafond. Het metaal van de spiraalbodems van de stapelbedden van de Goebbels kinderen maakte kreunende geluiden als van een spoorwagon, die met moeite tot remmen werd gedwongen door zijn machinist, bij het bereiken van zijn eindstation, voor hij zijn inhoud van terdoodveroordeelde onschuldige en uitgeputte joodse burgers op de perrons liet ranselen door goed gekapte sadistische SS’ers, bewapend met steigerende herdershonden en knallende zwepen, voor ze op hun plaats in de optocht op weg naar de hemel werden getrapt en geslagen.

Op het moment dat Sepp Sanders zich vlak onder de opening van de luchtfilter in het plafond bevond stopte hij het bruine houten kistje onder de voorkant van zijn overhemd. De brandende aansteker bleef hij tussen zijn tanden geklemd houden. Hij trok zijn uniformpet strakker over zijn hoofd. Hij keek met een stijve nek omhoog naar de cirkel van blauwe lucht die zijn uitweg uit de bunker van Adolf Hitler betekende. Nog een meter te gaan.

De wanden van de cilindervormige luchtfilter, die eruit zag als een schoorsteen, waren egaal. Er waren geen uitstekende bakstenen of traptreden om je aan vast te houden. Voor Sepp Sanders was de enige manier om de schoorsteen uit te klimmen om in één beweging zijn voeten aan één kant van de luchtfilter plat tegen het stenen oppervlak te krijgen en tegelijkertijd met gestrekte armen zijn handen plat achter zich op de andere kant van de wand van de luchtfilter te plaatsen. Daarbij moest de voorkant van zijn lichaam naar boven gericht zijn. Daarna zou hij al zijn krachten moeten gebruiken om zijn lichaam al trappelend en duwend naar boven te manoeuvreren als een ruim tachtig kilo wegende spin. Als het zou lukken zou niemand hem ooit geloven. Als het zou mislukken lag hij waarschijnlijk met een gebroken nek op de betonnen vloer onder hem.

‘Hey! Ho Let’s go!’ riep Sepp Sanders tegen zichzelf als aanmoediging.

Hij kon even later bijna niet geloven dat het hem gelukt was om binnen vijf seconden bij de rand van de luchtfilter aan te komen door zich als een horizontaal voortbewegende Charlie Chaplin naar boven te harken. Met zijn voeten duwde hij zich met al zijn kracht van de wand van de luchtfilter af, draaide tegelijkertijd zijn lichaam een halve slag om, liet de brandende aansteker vanuit zijn opengeklapte kaken aan een vrije val in de richting van de betonnen vloer van de bunker beginnen (“Gelukkig heb ik de aansteker van Mario Bos nog bij me”), liet zijn beide handen in dezelfde beweging een fractie van een seconde los van de wand achter hem, greep in de eerstvolgende fractie van dezelfde seconde de rand van de luchtfilter met beide handen vast, waarna zijn knieën hard tegen de wand van de luchtfilter sloegen.

Zijn rechterhand glipte even los van de rand van de luchtfilter en een moment lang dacht Sepp Sanders dat hij naar beneden zou storten. Zijn rechterhand vond echter vrijwel direct de rand van de luchtfilter terug. Twee seconden lang hing Sepp Sanders met zijn volle gewicht aan de rand van de luchtfilter. Vervolgens wierp hij met bovenmenselijke inspanning zijn rechterbeen over de rand van de luchtfilter op het dak van de bunker. Met zijn rechterhand trok hij zijn lichaam omhoog, plaatste zijn linkerelleboog over de rand van de luchtfilter, waarna zijn rechterhand genoeg stevig onkruid vond om zijn hele lichaam uit de luchtfilter te trekken. Plat op zijn rug liggend bleef hij met gesloten ogen enkele momenten uithijgen.

Toen Sepp Sanders zijn ogen opende was hij door een oerwoud van distels, fluitenkruid, hondspeterselie en dolle kervel omringd. In de verte hoorde hij herdershonden woest blaffen. Een helikopter van de Oost-Duitse grenswacht, die even later rakelings over de resten van de Führerbunker vloog, veroorzaakte kleine tornado’s van stof en gruis, die Sepp Sanders deden hoesten. Vanuit de wachttoren, die zich op honderd meter afstand in noordelijke richting bevond, klonk het vette gelach van Oost-Duitse grenswachten. Alsof ze net een schunnige mop hadden horen vertellen.

Sepp Sanders draaide zich op zijn buik en spiedde de omgeving af. Nu pas stuitte zijn blik op een propagandaposter aan de Oost-Duitse kant van de Muur met het formaat van twee huizen onder één kap:

“Herrlich liegt die Zukunft vor Uns”

Nieuwe hoofdstukken van dit feuilleton verschijnen elke zondag als eerste op thrillerlezers.nl.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s