Mijn ontmoeting met Bob Dylan (1984)

Bob Dylan, Straat, Kunst, Graffiti, Verona, Italië

Slechts weinig lezers weten dat ik sinds 1984 een regelmatige correspondentie onderhoud met Oscar- en Nobelprijswinnaar Bob Dylan. 

Op 6 juni 1984 gaf Dylan een zeer matig concert in Sportpaleis Ahoy in Rotterdam. Het was het eerste van een lange reeks concerten van de meester die ik zou bezoeken. 

Naar later bleek was zijn belabberde optreden van die avond niet te wijten aan een te veel aan whisky, of een slecht humeur, maar aan een zware griep. “The show must go on”, niet waar?

Via via was ik er achter gekomen dat Dylan na het concert zou overnachten in het chique Hotel des Indes aan het Lange Voorhout in Den Haag. 

Na het concert spoedde ik mij zo snel mogelijk per taxi naar het hotel, in de hoop Dylan in de luxueuze lobby van het hotel aan te kunnen treffen, om hem zijn handtekening te vragen, misschien zelfs een praatje te kunnen maken met mijn grote held.

Ik zat nog geen vijf minuten aan de bar van de lobby, achter mijn dubbele Jack Daniels zonder ijs, op de komst van Bob Dylan te wachten, of hij nam na zijn binnenkomst plaats op de kruk naast mij aan de bar. 

Op het moment dat we met elkaar aan de praat raakten kreeg ik pas door hoe grieperig hij was. Kenners van de zangstem van Dylan, die door critici wel eens omschreven is als “de stem van een hond die met zijn poot vast zit in het prikkeldraad”, zijn gewend aan het nasale stemgeluid van Dylan, maar nu leek hij met al zijn poten in het prikkeldraad vast te zitten en stroomde het snot uit zijn neus als het water van de Niagara Falls op de grens van de Verenigde staten en Canada (metaforen zijn nooit mijn sterkste kant geweest. Dat zal de reden zijn dat ik schrijver geworden ben en geen dichter).

Op mijn vraag een drankje voor hem te mogen bestellen verbaasde het mij dan ook niet dat hij koos voor een “grog” (rum, gekookt water, citroen en honing). 

In de loop van ons gesprek vroeg Bob Dylan op een gegeven moment pen en papier aan de barman en schreef binnen een minuut of twee een tekst, die hij mij overhandigde: “I feel like a car wreck”. Het nummer is nooit door Dylan uitgebracht.

We wisselden onze contactgegevens uit.

Vlak daarna zocht hij ziek zijn bed op.

We werden vrienden voor het leven.

Hieronder volgt mijn vertaling in het Nederlands van “I feel like a car wreck”:

Ik voel me een autowrak

Ooit was ik een voortrazende, gloednieuwe bolide

Nu word ik zelfs als goedkoop tweedehands wrak niet meer opgemerkt

Ik heb niets meer te zeggen, voel me minder dan timide

Benzine hoeft er niet meer in, ik kan niet meer worden aangesterkt

Ik voel me een autowrak, uitgekotste ouwe zak

Rijp voor de schroothoop, haal me maar uit elkaar

Voer mij af, gooi mij in een hoek van het autokerkhof, wals mij plat

Ik voel me een autowrak, ik voel me een autowrak

Originele tekst:

Once I was a speeding, brand new car

Now I am not even noticed as a cheap second-hand wreck

I have nothing more to say, feel less than timid

Petrol no longer needed, I can no longer be strengthened

I feel like a car wreck, you vomited old fart

Ripe for the scrap heap, tear me apart

Take me off, throw me in a corner of the junkyard, crush me

I feel like a car wreck, I feel like a car wreck

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s