Twee keer per jaar keert mijn uitgeverij de royalties uit die mijn boeken hebben binnengesleept voor de Mabelus bv. Een week geleden ontving ik voor de derde keer een dergelijke zak met geld.

De eerste keer dat ik royalties ontving ging ik met het hele gezin naar de pizzeria. De tweede keer vertrokken we per trein voor een weekendje Parijs.

Omdat de zaken zo goed gaan heb ik zojuist vier round the world tickets gekocht voor het hele gezin, voor de eerste maand van de komende zomervakantie.

Goed getimed, want voor die tijd is het manuscript van mijn nieuwe roman John West en de gestolen Picasso wel geredigeerd en klaar voor de drukker.

De volgende keer dat ik royalties ontvang overweeg ik een reisje met zijn allen naar de maan.

Wat heb ik toch een prachtig beroep!

Uit onderzoek blijkt dat ongeveer 0,18 procent van de Nederlandse 55-plussers een wens tot levensbeëindiging heeft. We praten dan over een groep van iets meer dan 10.000 mensen. Een derde van deze groep wil hulp bij zelfdoding. Deze conclusies komen van de commissie-Van Wijngaarden, die op verzoek van het kabinet onderzoek heeft gedaan.

Even terzijde: in Nederland plegen jaarlijks een kleine 2000 mensen op eigen houtje zelfmoord, zo kan het ook.

We weten allemaal dat hulp bij zelfdoding in de vorm van euthanasie, zorgvuldig uitgevoerd volgens vastgelegde protocollen, nogal tijdrovend en omslachtig kan zijn. Bovendien vindt iemand zelden zijn partner of een sadistisch neefje bereid om op een onverwacht moment in de nacht het kussen een paar minuten stevig op het hoofd van de partner of grootouder te drukken, zodat het leven efficiënt beëindigd wordt. Familieleden zijn terecht vaak bang om voor het verlenen van hulp aan familieleden die dood willen in de gevangenis te belanden.

Twee derde van de Nederlandse 55-plussers, die een wens tot levensbeëindiging heeft, wil het leven zelf beëindigen. Het gaat daarbij vooral  om mensen die niet ernstig ziek zijn, maar wel fysieke en mentale klachten hebben. Een groot deel wil graag zelf een zelfdodingsmiddel in huis hebben. In de jaren negentig van de vorige eeuw wilde toenmalig Minister van Volksgezondheid Els Borst de beruchte pil van Drion legaliseren, maar een Kamermeerderheid was tegen. Niet iedereen heeft de ballen van Herman Brood.

Is het niet inhumaan om mensen die levensmoe zijn niet te helpen bij het beëindigen van hun leven?

Veel levensverzekeringen keren niet uit aan nabestaanden als blijkt dat de overledene zelfmoord heeft gepleegd. Daarom zijn er op internet talloze sites te vinden hoe het leven te beëindigen “zonder gezichtsverlies” of het mislopen door de nabestaanden van het bedrag dat in de polis van de levensverzekering wordt genoemd.

Beste tip die ik ben tegengekomen: laat je zelfmoord lijken op een ongeluk: struikel “per ongeluk” voor een aanstormende trein of verlies op hoge snelheid “per ongeluk” de macht over het stuur van je auto en knal tegen een boom of rijdt van een brug. Zorg er bij de laatste gevallen wel voor geen afscheidsbrief achter te laten, die gemakkelijk door de politie of de verzekeringsagent gevonden kan worden.

Laatst zat ik in bus 5, die mij van huis naar het station van Alkmaar zou brengen. Op de stoelen voor mij zaten een moeder en haar zoon van een jaar of zestien. Ik zag dat hij mijn laatste column voor de website van de SP van Alkmaar zojuist op zijn smartphone gelezen had. Vanzelfsprekend ondertekend door mijzelf, de Salonsocialist.

‘Mama, wat is eigenlijk precies een salonsocialist,’ vroeg de jongen aan zijn moeder.

Zijn moeder bleef even stil, blijkbaar moest zij haar gedachten ordenen.

‘Een salonsocialist is eigenlijk iemand die pretendeert socialist te zijn, maar zich in werkelijkheid een kapitalistische levensstijl aanmeet. Ze denken en stemmen links, maar hebben veel geld, waardoor je zou verwachten dat ze op liberale of rechtse partijen zouden stemmen. Ze wonen in grote huizen en reizen de hele wereld over. Ze hebben geld en toch stemmen ze links, zoals op de SP.’

‘Salonsocialisten stemmen links en zijn rijk.’

‘Ja, jongen. Iedereen draagt het hart niet voor niks links. Mensen lijken veel meer op elkaar dan je zou denken. De goedgevulde portemonnee bevindt zich meestal in de rechterkontzak van hun spijkerbroek. Salonsocialisten hebben toevallig veel geld, maar dat betekent niet dat ze al dat geld voor zichzelf houden.’

‘Is papa ook een salonsocialist?’

‘Hoezo?’

‘Nou, wij zijn best rijk. Pappa heeft een eigen bedrijf, dat goed loopt.’

‘Ja, en hij luistert naar de muziek van beroemde Amerikaanse salonsocialisten, zoals Bob Dylan en Bruce Springsteen.’

‘Dus hij luistert niet alleen naar die muziek, omdat hij een boomer is?’

‘Nee, vorig jaar heeft hij nog een hele nieuwe school ergens in India gefinancierd.’

‘Dat wist ik niet, mama.’

‘Een salonsocialist loopt meestal niet te koop met de goede dingen die hij doet voor arme mensen in nood.’

‘Zou de salonsocialist van deze column voor de SP ook oké zijn, mama.’

‘Dat denk ik wel, zoon. Anders zou hij zichzelf niet zo noemen en toch de SP steunen.’

‘Jammer, dat we niet weten wie hij is.’

‘Dat geeft helemaal niet.’

Met een sprint uit de bus in de benen kon ik nog net de trein naar Amersfoort halen.

De Salonsocialist

– Pap, leg eens uit wat paranoia is?
– Ja, wat is paranoia? Hoe kan ik dat goed uitleggen aan jou?
– Geen idee, pap.
– Hoe kan ik jou nou eens goed uitleggen wat paranoia is? Laat me eens denken…
– Neem je tijd, pap.
– Doe ik.
– Je moet vooral geen dingen doen die je niet leuk vindt, pap. Begrijp je? Oké, pap?
– Heb jij wiet in huis?
– Vanzelfsprekend, pap.
– Kun je dat even voor mij gaan halen?
– Ga ik doen, pap.
– Dank je.
– Tot zo, pap.
– Ja, tot zo.

– Hier ben ik weer, pap.
– Ja, daar ben je weer. Heb je de wiet bij je?
– Ja, pap.
– Mooi, want waar ik nu echt paranoia van word, is het roken van wiet.
– Echt, pap?
– Ja.
– Dat heb ik nou nooit, pap.
– Interesseert me nu even niet. Draai een dikke joint, steek hem aan en geef hem dan aan mij. Dan laat ik je zien wat paranoia is.
– Ik draai een dikke joint voor je, pap.
– Dank je.
– Even geduld. Tabak uitspreiden over het lange rijstpapier… Ja, beetje wiet op de tabak korrelen… Goed draaien. Goed likken… Dichtrollen… En dan is de dikke joint klaar voor gebruik.
– Steek aan!
– Welnu, pap…
– Geef hier!
– Alsjeblieft, pap.
– Dank. Nu rook ik die hele dikke joint in zijn geheel zo snel mogelijk op en daarna leg ik je uit wat paranoia is.
– Ik ben benieuwd, pap.

– Zo, dat was alweer de derde trek. Ik word nu al gek! Dat rijmt. Dat kan toch geen toeval zijn?
– Lijkt me sterk, pap.
– Of word ik nu al kierewiet van de al te sterke Nederwiet? Een deksel is geen vergiet!
– Pap…
– Ja?
– Ben je nu stoned en paranoia, pap?
– Ja, volgens mij totaal. Je lijkt op een kameel met te veel vrije tijd, zei de keukenmeid.

“Paranoia 2020” stond op 13 januari 2020 als eerste op hoemannendenken.nl, de enige site vóór vrouwen, dóór mannen.

In 2050 heeft Amsterdam een Chinese burgemeester en bestaat de stad uit een conglomeratie van enkele duizenden hotels, die worden bevolkt door een miljoen toeristen. Autochtone Amsterdammers zullen worden gespeeld door Oost-Europese acteurs.

Ik ben blij met weer een goede recensie van mijn verhalenbundel ‘Hoe ik liefde vergat te geven’. Ditmaal op de website: http://www.veroniquesboekenhoekje.nl van recensent Veronique Janssen: http://www.veroniquesboekenhoekje.nl/recensie-hoe-ik-liefde-vergat-te-geven-peter-mabelus/:

Ik las al eerder ‘Kathmandu Hipsters‘ van Peter Mabelus. Toen ik een mail kreeg van Peter over zijn nieuwe verhalenbundel, Hoe ik liefde vergat te geven, was ik direct enthousiast. In mijn recensie vertel ik je meer over deze bundel. Lees je mee?

Het verhaal van Hoe ik liefde vergat te geven

Dit staat op de achterkant van ‘Hoe ik liefde vergat te geven’:

In deze bundel zijn twintig van zijn verhalen verzameld.
Mabelus’ stijl is provocerend, teder, controversieel en over the top, maar vooral authentiek. Hij weet een dichterlijke stijl vlekkeloos te combineren met kort door de bocht.
Net wanneer je dreigt verontwaardigd te worden, haalt Mabelus met een grijns je ongemak onderuit door een geniale inval of uitsmijter.

Mijn mening

In zijn boek, ‘Kathmandu Hipsters’ leerde ik de mooie stijl van Peter Mabelus al kennen. In ‘Hoe ik liefde vergat te geven’ is dat niet anders. Sommige verhalen zijn pareltjes op zich en de poëtische stijl van Peter is bijzonder. Soms is het wel een tikkeltje apart.

In de verhalen zoekt Peter regelmatig het randje op. (En ja, soms gaat hij erover heen.) Hier is lef voor nodig.

De verhalen hebben allerlei originele invalshoeken. Hij schrijft over allerlei soorten liefde en soms komt er een vrijpartij voorbij. Je voelt je echter geen moment ongemakkelijk.

Daarnaast interviewt Peter zichzelf in drie delen. Heel origineel. Soms komt er een heerlijk cliché langs. Sommige verhalen zijn lang en sommige zijn kort. Eigenlijk krijg je geen genoeg van de stijl van Peter.

Peter Mabelus beschikt over een levendige fantasie en dat komt ook zeker in ‘Hoe ik liefde vergat te geven’ naar voren.

Hoe ik liefde vergat te geven bevat originele verhalen en is geschreven in een mooie stijl.

Liefs,

Veronique

‘Hoe ik liefde vergat te geven’ is een bundel met twintig verhalen, waarvan een aantal eerder is verschenen in verhalenbundels, tijdschriften en de website hoemannendenken.nl, ‘ de eerste site vóór vrouwen, dóór mannen’, waar Mabelus tot de vaste gastschrijvers behoort.
Vanuit diverse perspectieven vertelt Peter Mabelus over liefde in haar vele vormen, over mensen en (mis)communicatie, over de (on)mogelijkheid om elkaar te bereiken.
Mabelus spreekt de jongerentaal, schrijft over seks zonder te blozen en dat maakt dat je als lezer dit ook zonder blozen kunt lezen. Hij rekent af met quasi-intellectuelen en wannabe schrijvers, waarbij hij zijn eigen personage gebruikt, ‘de geniale schrijver Mabelus’. Het boek is doorspekt met een interview in drie delen, dat hij met zichzelf voert, neemt schrijvers en journalisten in het ootje, gebruikmakend van bijna alle clichés. Want die zijn niet voor niets clichés geworden natuurlijk.
Elk verhaal heeft zijn eigen toon, iedereen zal zo zijn favoriete verhaal hebben. De mijne is ‘Vlekkeloos’, omdat ik van sprookjes houd. Een Syrische prinses in je bed, waarmee je een perfecte vrijpartij mag beleven en vervolgens naar huis gaat met een cd’tje van Gerard Joling, dat is pas een happy end!
Ik heb eerder ‘Kathmandu Hipsters’ gelezen, de roman die in november 2018 verscheen, ook bij uitgeverij Ambilicious, waarin ik kennis heb gemaakt met de bijzondere schrijfstijl van Peter Mabelus. Hij maakt gretig gebruik van zijn eigen levenservaringen, voegt daar veel fantasie en kennis aan toe, kneedt dit geheel kundig tot een eenheid en voegt als specerijen de droge humor, absurdisme en cynisme toe. Ik proef ook melancholie en verlangen, met als bijsmaak arrogantie en verontwaardiging, maar dat kan ook mijn eigen invulling zijn; iets wat op mijn eigen tong ligt en niet in dit boek. Wie kan het zeggen? En wie interesseert het ook… Lees het zelf maar en proef!

Deze recensie verscheen als eerste op 3 januari 2020 op hebban.nl, de grootste boekensite en lezerscommunity van Nederland!

Afgelopen zomer schreef ik op deze site het stukje ‘Een stroopwafel te ver’, waarin ik mijn verbijstering uitsprak over het feit dat ik via de app van LinkedIn werd uitgenodigd om een connectie van mij te feliciteren met zijn nieuwe baan: customer experience manager at G&W Group Van Wonderen Stroopwafel. In mijn stuk gaf ik te kennen dat het mij voorkwam dat het moeilijk zou zijn om een stompzinniger en onzinniger baan voor te stellen. Als daad van protest besloot ik de app van LinkedIn van mijn telefoon te verwijderen.
Na het lezen van het artikel ‘Hollandse lekkernij ‘stroepwoffel’ maakt furore in profbasketbal VS’ op pagina twee van de Volkskrant van maandagochtend 9 december jl. ben ik bang dat ik mijn oordeel moet herzien.
In het artikel van Koen van der Velden, standplaats New York, staat te lezen dat NBA-speler (de NBA staat voor de National Basketball Association, de hoogste basketbalcompetitie van de Verenigde Staten) Robert Covington van de Minnesota Timberwolves tijdens een wedstrijd tegen de San Antonio Spurs op de reservebank plaatsnam om in zijn rustpauze als tussendoortje een stroopwafel te verorberen. De stroopwafel, die in de VS ‘stroepwoffel’ wordt genoemd, blijkt de laatste jaren langzaamaan aan de overkant van de Atlantische Oceaan aan populariteit te winnen. Robert Covington schijnt niet de enige speler in de NBA te zijn die de ‘stroepwoffel’ gebruikt om zijn energieniveau op peil te houden; bij maar liefst achttien van de dertig NBA-teams maakt de ‘stroepwoffel’ onderdeel uit van het dieet van de topsporters.
In 2015 voegde de Amerikaanse luchtvaartmaatschappij United Airlines met groot succes de oer-Hollandse lekkernij aan het snackassortiment toe. McDonald’s kwam afgelopen zomer met de ijsvariant Stroopwafel McFlurry. De opmars van de stroopwafel schijnt in de VS niet te stuiten te zijn.
Kortom, een baan als customer experience manager at G&W Group Van Wonderen Stroopwafel is blijkbaar zo gek nog niet. Via deze weg wil ik mijn connectie via LinkedIn alsnog van harte feliciteren met zijn nieuwe baan. Een uitdagende baan met enorme groeimogelijkheden.
Ik schaam mij diep voor mijn aanvankelijke negatieve oordeel en heb de app van LinkedIn inmiddels weer op mijn smartphone staan.

“Hoe de opmars van de ‘stroepwoffel’ in de VS mijn vooroordeel heeft ingehaald” stond op 9 december 2019 als eerste op hoemannendenken.nl, de enige site vóór vrouwen, dóór mannen.

De laatste uren van mijn leven heb ik mij prima vermaakt. Ik woon al jaren op mezelf, maar kook nog elke dag vers en gezond. Alsof op elk moment vrienden aan kunnen bellen om een hapje mee te eten. Op mijn laatste avond genoot ik met smaak van een paddenstoelen risotto:  “Los het bouillonblokje op in een pan met 1 liter heet water en houd dit warm. Snipper het uitje en de knoflook fijn en fruit en etc..” Twee seconden voordat mijn aorta zich spontaan van mijn hart zou afscheuren, met de dood binnen enkele seconden tot gevolg, hoorde ik mijn telefoon afgaan. Ik herkende nog net het nummer van mijn oudste kleindochter op het gebutste display van mijn smartphone.

‘Hard’ verscheen als eerste op 5 december 2019 op https://120w.nl/2019/hard-2/