De dood van Lenin

 

De lente van 1988. Ik was 2 weken in Moskou voor mijn studie en een bezoek aan het Lenin-mausoleum was een must voor iedere toerist of student die Moskou voor het eerst bezocht. 1988: de nadagen van de Sovjetunie. Gorbatsjov probeerde de Sovjetunie nieuw elan te geven met de toverwoorden “perestrojka” (hervorming) en “glasnost” (openheid), maar chaos en een snel afbrokkelend gezag van de voorheen dictatoriaal regerende Communistische Partij van de Sovjetunie waren het resultaat.

Op het Rode Plein was de clash van de geschiedenis goed te zien: zoals altijd tijdens de hoogtijdagen van de Sovjetunie brachten jong gehuwden een bezoek aan de laatste rustplaats van Lenin. Een lange stoet nieuwe echtparen in vol ornaat kreeg voorrang voor de Russen en leden van  andere gerussificeerde Sovjetvolkeren, die vanuit de hele Sovjetunie speciaal naar het Lenin-mausoleum waren gekomen en het geen punt vonden om uren in de rij te staan voordat ze het mausoleum mochten betreden. Mekka voor gevorderden. Lourdes voor beginners.

Als buitenlanders (vips) kregen wij bij aankomst op het Rode Plein een plek in de wachtrij direct achter de jong gehuwden. Daarmee hadden wij slechts met een wachttijd te maken van een klein half uur, in plaats van de drie uur die gold voor de over het Rode Plein meanderende echte Sovjetburgers. Dat voelde vreemd. Oneerlijk. Paradoxale klassenjustitie.

Of ik bij binnenkomst van het mausoleum werd gevisiteerd en gefouilleerd weet ik niet meer zeker. Wel dat het in het mausoleum ijskoud was, dat er statige wachters naast de onder glas bedekte kist waarin Lenin opgebaard was stonden, dat we niet mochten stilstaan maar in een bedaagd tempo langs de heilige Lenin moesten schuifelen.

Lenin zag er goed uit voor zijn leeftijd. Opgebaard, handen gevouwen op de buik, blosjes op de wangen en het rode haar van zijn baard viel op, omdat er alleen zwart wit beelden bestaan van Lenin in actie.

Ook toen wist ik dat het mausoleum elke jaar maanden lang dicht ging om het lichaam “goed” te houden.

Toch had ik op geen enkele manier het gevoel dat ik voor de gek werd gehouden: dit was de enige echte Lenin. Hij zag er echt uit.

Niet de rubberen pop van Mao, die op het Plein van de Hemelse Vrede in Beijing opgebaard ligt als zijnde het opgebaarde lichaam van Mao.

Na een minuut stond ik buiten het Lenin-mausoleum.

Toen viel mijn oog op een klein en simpel graf. Het graf van Josef Stalin. Onbeduidend.Klein. Niets zeggend en weggemoffeld tussen struikjes en kleine graven van ex-medewerkers die hij toen had laten leven en later had laten vermoorden.

Stalin heeft een kleine 10 jaar naast Lenin opgebaard gelegen in het Lenin-mausoleum, maar toen kwam de destalinisatie en werd hij naast het mausoleum begraven. Tussen allerlei andere onsterfelijke helden van de Sovjetunie, zoals onder anderen de Amerikaanse journalist John Reed.

Moet Lenin nu ook daar begraven worden, in de schaduw van de Kremlin muur? Zoals steeds meer Russen menen? Gezond verstand tegenover folklore? Respect tegenover het verleden vergeten? Respect voor het heden?

Niets is voor de eeuwigheid. Ook het gebalsemde lichaam van Lenin niet.

De lijken in de kast moeten ooit worden opgeruimd.

Schaamschrift

 

Balls goofy, laf en vastgelopen is Erdogan de president

Zijn ballen stinkende uien, zelfs een varken ruikt mooier

Hij is de man die de meisjes schopt

Met een rubberen varkensmasker op

Hij geeft de voorkeur aan geiten neuken

Na het onderdrukken van minderheden

Tegen Koerden optreden , christenen slapping

Terwijl op zoek naar kinderporno in plaats van slapen

Felazio met honderd schapen

Ja, Erdogan is volledig een president

Met een kleine staart

Iedere Turk kan horen fluiten

Het domme varken met gekrompen ballen

Van Ankara naar Istanbul

Iedereen weet dat deze man een homo is

Zijn hoofd is net zo leeg als zijn ballen

De ster van elke gangbangpartij

Totdat zijn lul verbrandt als hij pist

Die Erdogan, president van Turkije !

DONALD SLAGTAND IN LAS VEGAS

 

EU-president Donald Tusk (Donald Slagtand in Las Vegas) had nooit gedacht dat het organiseren van een feestje voor zijn 28 kleinkinderen een probleem zou kunnen zijn.

Voor de praktische kanten van het feestje had EU-president Donald Tusk clowns, snacks, snoep, slingers, schone toiletten en kotsbakjes, 1 dj, 6 beveiligers en 4 schoonmakers voor duizenden euro’s via een speciaal in kinderfeestjes gespecialiseerd bedrijf uit Krakau in Polen ingehuurd en alle personeelsleden laten overvliegen met zijn privéjet, die tussenstops had moeten maken in Krakau, Warschau, Lampedusa en Lesbos.

Dat het personeel voor de helft uit zwarte Polen en kletsnatte Arabieren bestond was hem niet opgevallen.

Voor de goede orde was met instemming van alle ouders/verzorgers van de 28 kleinkinderen van EU-president Donald Tusk afgesproken dat de kleinkinderen tijdens de avondmaaltijd allemaal slechts 1 snackproduct bij hun portie frites zouden krijgen.

Die afspraak zou alleen geldig zijn als alle ouders/verzorgers van alle 28 kleinkinderen van EU-president Donald Tusk hiermee akkoord zouden gaan (Donald Slagtand in Las Vegas).

27 ouders en verzorgers gingen akkoord met de afspraak, er was geen probleem.

Maar er was 1 paar ouders/verzorgers dat vond dat ze het kind zelf zouden moeten laten beslissen: als dat kind geen zin zou hebben in 1 snack en liever geen of 2 snacks zou willen, moest hun kind dat zelf kunnen bepalen. Het kind zou immers geen, of juist heel veel honger kunnen hebben.

Tot zijn verbazing moest EU-president Donald Tusk vervolgens aanzien hoe het principieel niet akkoord gaan van een bepaald stel ouders/verzorgers met betrekking tot de hoeveelheid snacks van zijn kleinkinderen bij de maaltijd tot chaos leidde.

“Wij hebben de oplossing,” riepen de ouders/verzorgers van het 28e kleinkind. “Als we het kind nu eens zelf laten beslissen? Eerlijker kan niet!”

“Ja, maar als hij 2 snacks mag en ik maar 1 is dat niet eerlijk,” jankte een kleinkind uit Estland.

“Jij moet je snaveltje houden,” schreeuwden de ouders/verzorgers van het principiële kleinkind tegen het kleinkindje uit Estland. “De ouders van alle andere 27 kleinkinderen zijn akkoord gegaan met 1 snack en/of liever geen of 2 snacks. Maar wij en ons kind niet!”

“Van wie gaat deze opstand uit?,” vroeg opa EU-president Donald Tusk (Donald Slagtand in Las Vegas) verbijsterd en vermoeid aan de ouders/verzorgers van het 28e kleinkind.

“Van de voorvechters van echte democratie,” spogen de verbeten ouders/verzorgers van het 28e kleinkind naar EU-president Donald Tusk, grootvader van 28 kleinkinderen.

Het feestje zou voorlopig niet door kunnen gaan.

Binnen 12 uur stond DONALD SLAGTAND weer op de Las Vegas Strip.

Oekraïne bedankt Wilders, Roemer, Geen Peil en u?

 

Nadat het Nederlands elftal “ons” al tijdens de Europese Kampioenschappen Voetbal, die in 2012 in Oekraïne en Polen werden gehouden, belachelijk maakte, mogen we ons dit keer schamen voor allen die het referendum over het handelsverdrag met Oekraïne tot een “succes” hebben gemaakt.

Je kunt je afvragen of dit soort democratie niet een luxe is die we ons niet kunnen veroorloven. We leven immers in een land waar we noch ons staatshoofd noch onze minister-president kiezen.

Volkskrant-journalist Bert Wagendorp in de Volkskrant van 7 april 2016: “Door de spanning over de opkomst kon je gemakkelijk vergeten dat 30 procent op zich wel erg laag is. In de Tweede Kamer, samengesteld na een verkiezing waarbij de opkomst 74,6 procent bedroeg, stemden 116 van onze vertegenwoordigers vóór het Associatieverdrag. Die overweldigende meerderheid zou nu mogelijk worden overruled door ongeveer 2,6 miljoen nee-stemmers, een teken dat er iets heel erg wringt, tussen de representatieve – en de referendumdemocratie.”

Bill Clinton feliciteert Peter Mabelus met Pizzaprijs!

https://www.youtube.com/attribution_link?a=BwF-Z_rrAbY&u=%2Fwatch%3Fv%3DRgZgTSyEHO0%26feature%3Dshare

Peter Mabelus, die tot pizzakoerier van het jaar is uitgeroepen in Eritrea, ontving vandaag felicitaties voor deze zo eervolle prijs van niemand minder dan voormalig president van de Verenigde Staten van Amerika en  toekomstig “first husband” in het Witte Huis, zodra zijn zo vaak bedrogen eega ook tot president van de Verenigde Staten verkozen is, Bill Clinton.

Ja mensen, Bill Clinton had voor deze gelegenheid het hele Amstel Hotel in Amsterdam afgehuurd, maar Peter Mabelus kwam te laat. Bill Clinton zat met een rekening waar zijn voormalige stagiaire Monica Lewinsky een paar jaar voor zou moeten werken.

Peter Mabelus had niets aan de vertraging kunnen doen. Boven de Rode Zee werd het vliegtuig waarin hij zat gekaapt door de IS. Overmacht.

Toen de hele ellende van die vliegtuigkaping was afgehandeld kon Peter Mabelus eindelijk doorvliegen naar Amsterdam.

Na de in eerste instantie ietwat koele en afstandelijke eerste contacten (vanaf 2 minuut 20 in de film) tussen Bill Clinton en Peter Mabelus schijnt later op de dag een hartverscheurende reünie te hebben plaatsgevonden in het Georges V Hotel in hartje van Parijs.

Het hotel waar ook the Beatles en lady Di snorkten.

Zo zie je maar weer: eind goed, al goed.

Al hebben de machtigen der aarde makkelijk praten.

Een heerlijke pizza is nooit ver weg.

Rode Passanten

 

Het was een zonnige dag in de zomer van het jaar 1917. De dag waarop de altijd stoïcijnse boer Fjodor Michailovitsj Vysotski op zijn knieën zijn moestuin aan het bewerken was. Met zijn eeltige rode handen trok hij onkruid rondom de rode bietenplantjes weg. Het water liep hem in de mond als hij dacht aan de overheerlijke borsjtsj, bietensoep, die zijn vrouw, Alexandra Ivanovna Vysotskaja, van de bieten zou bereiden. De enige andere ingrediënten die zijn vrouw verder nodig had om de borsjtsj compleet te maken bevonden zich vlak naast hem in de grond, uien, of liepen in de gedaante van een koe door de wei, rundvleesbouillon en zure room.
Fjodor Michailovitsj Vysotski en Alexandra Ivanovna Vysotskaja, spraken elkaar op z’n Russisch aan met de koosnaampjes Fedja en Sasja. Hoe liever je elkaar vond in Rusland, hoe kleiner de koosnaam werd. Ware liefde heeft weinig woorden nodig.
Fedja en Sasja woonden in Dolgoroeki, wat letterlijk “lange handen” betekent, een gehucht op ongeveer veertig werst afstand van het wat grotere dorp Blin, “Pannenkoek” in het Nederlands. De werst is een oude Russische lengtemaat uit tsaristische tijden. Een werst meet 1066,78 meter en is verdeeld in 500 sazjen of 1500 arsjin. In Dolgoroeki woonden slechts drie gezinnen, waarvan dat van Fjodor Michailovitsj Vysotski en Alexandra Ivanovna Vysotskaja het enige kinderloze gezin was.
Sasja was met een dorre schoot geboren, maar daar kwam zij pas achter toen ze een jaar of veertig was. Tot die tijd had ze altijd gedacht dat Fedja op een wonderbaarlijke wijze steeds haar eisprong miste als ze de liefde bedreven. Of hij dat expres deed wist ze niet, want daar had ze Fjodor Michailovitsj Vysotski nooit naar gevraagd. Seks was iets dat je deed in het verborgene. Je mocht er wel de lakens, maar geen woorden aan vuil maken.
Op het platteland van het immens uitgestrekte grondgebied van het Rusland van 1917 was er niemand die een krant las. Sterker nog, bijna negentig procent van de bevolking was analfabeet. Nieuws bereikte daarom slechts zeer langzaam en mondjesmaat de bevolking buiten de grote steden. Pas sinds een paar dagen hadden Fjodor Michailovitsj Vysotski en Alexandra Ivanovna Vysotskaja van de buren, de familie Golovjov, gehoord dat tsaar Nicolaas II in februari was afgetreden als gevolg van een spontane volksopstand, die was ontstaan toen de voedseltekorten in de hoofdstad tot een explosieve en onhoudbare situatie hadden geleid. Fjodor Michailovitsj Vysotski en Alexandra Ivanovna Vysotskaja wisten wel dat Rusland deelnam aan de zijde van Groot-Brittannië en Frankrijk in de strijd tegen de keizerrijken Duitsland en Oostenrijk-Hongarije, maar die oorlog vond ver van hun bedstede plaats. Bovendien was Fjodor Michailovitsj Vysotski te oud om opgeroepen te worden voor militaire dienst. Omdat ook hun andere buren, de familie Koersk, slechts in het bezit waren van dochters en niet van zonen, die als kanonnenvlees voor de Duitsers konden dienen, leek de Grote Oorlog eerder fantasie dan werkelijkheid.
Het aftreden van tsaar Nicolaas II konden ze niet begrijpen en hadden Fjodor Michailovitsj Vysotski en Alexandra Ivanovna Vysotskaja nog niet verwerkt. Hoe had tsaar Nicolaas II af kunnen treden? God kon toch ook niet zo maar aftreden? Inmiddels was de macht in handen van de Voorlopige Regering onder leiding van Alexander Fjodorovitsj Kerenski, maar de Grote Oorlog ging door en veranderen deed er niets.
Fjodor Michailovitsj Vysotski was alleen, want Alexandra Ivanovna Vysotskaja was eieren bij de familie Koersk aan het halen, 141 sazjen verderop. Fjodor Michailovitsj Vysotski zong vrolijk een oud Russisch wijsje,

Я не люблю уверенности сытой,
Уж лучше пусть откажут тормоза!
Досадно мне, что слово “честь” забыто,
И что в чести наветы за глаза.

Ik heb een hekel aan dedain en arrogantie
En aan het lasterpraatjeslegioen
Aan dat het erewoord voorgoed lijkt uitgestorven
Ik heb nog liever dat de remmen het niet doen

toen hij aan de horizon, zo’n zes werst naar het noorden, twee stipjes zag verschijnen. Van deze afstand kon hij niet bepalen of het om wolven of mensen ging, daar waren de licht bewegende stipjes nog te ver voor weg. Al onkruid wiedend rond zijn rode bietenplantjes keek hij zo nu en dan op naar de steeds naderbij komende stipjes. Op een gegeven moment kwam hij tot de conclusie dat de stipjes wel twee mensen moesten zijn. Zo te zien waren het twee mannen. Zij droegen allebei een geweer over hun schouder en een kwartiermuts, sjapka, op het hoofd. Toen de twee soldaten op zo’n 30 sazjen van hem verwijderd waren vielen hem ook de rode banden op die zij beiden om hun linkerbovenarm droegen. Met hun leren soldatenlaarzen vertrapten zij de bietenplantjes tot zij vlak voor hem stonden. Nu pas zag Fjodor Michailovitsj Vysotski dat er in het geel een hamer en een sikkel op de rode banden waren afgebeeld. Het waren bolsjewieken! Aanhangers van die kale oproerkraaier Lenin, die al het hele jaar voor opschudding zorgde in en om Pieter.
Ja, Fjodor Michailovitsj Vysotski wist wel dat de officiële naam van de hoofdstad Sint-Petersburg sinds 1914 Petrograd was, maar in de volksmond bleef het Pieter.
Wat bolsjewieken precies waren was Fjodor Michailovitsj Vysotski onduidelijk. Als hij het goed begrepen had van buurman Golovjov wilden zij dat al het privébezit werd afgeschaft en in handen zou komen van de staat. Alle uitbuiters, zoals grootgrondbezitters, fabriekseigenaren en tollenaars van eerst de tsaar en nu de Voorlopige Regering onder leiding van Alexander Fjodorovitsj Kerenski, zouden heropgevoed, het land uit verdreven of vermoord worden, zodat iedereen gelijk zou zijn en even rijk of arm was. Fjodor Michailovitsj Vysotski zou wel zien waar het schip strandde. Al had hij in zijn hele leven nog nooit een schip in het echt gezien, hij wist wel wat een schip was.
Fjodor Michailovitsj Vysotski stond langzaam op toen de linker van de twee soldaten het woord tot hem richtte.
‘Goedendag, tovaritsj, heb je iets te eten voor ons? Ik ben kameraad Krolik en dit is kameraad Troes, wees hij naar zijn buurman. We hebben al twee dagen niet gegeten en we barsten van de honger en stikken van de dorst. We moeten de laatste dagen wel zestig werst te voet hebben afgelegd.’
‘U mag mij gerust met u aanspreken en je kameraad ben ik niet. Ik heb maar twee kameraden. Dat zijn God en mijn vrouw Alexandra Ivanovna Vysotskaja. Mijn naam is Fjodor Michailovitsj Vysotski.’
Fjodor Michailovitsj Vysotski had zijn vrouw bijna Sasja tegen de soldaten willen noemen, maar had zichzelf nog net op tijd kunnen corrigeren.
De soldaat die er tot nog toe steeds zwijgend had bij gestaan barstte in luid lachen uit.
‘God is opium van het volk, kameraad. En de oude beleefdheidsvormen staan gelijkheid in de weg.’
‘Opium?,’ vroeg Fjodor Michailovitsj Vysotski verbaasd.
‘Een spook waart door Europa, het spook van het communisme!’, sprak de soldaat voort met consumptie. Eigenaardig gezien het feit dat hij volgens zijn ideologie tegen de consumptiemaatschappij zou moeten zijn.
‘Spook?,’ vroeg Fjodor Michailovitsj Vysotski nu nog verbaasder.
‘Proletariërs hebben niets te verliezen dan hun ketenen!,’ brulde de soldaat door. ‘Wij hebben een wereld te winnen!’
‘Proletariërs?,’ mompelde Fjodor Michailovitsj Vysotski, terwijl hij met de mouw van zijn boerenkiel het speeksel van zijn gezicht veegde. Hoe je dagen niet kon hebben gedronken en haast uitgedroogd moest zijn en toch zo veel vocht kon produceren was hem een raadsel.
Vanaf het moment dat zijn vrouw Sasja om de hoek van hun boerderijtje verscheen, met aan haar arm een mandje eieren, leken de gebeurtenissen zich met een enorme tempoversnelling te voltrekken.
Alexandra Ivanovna Vysotskaja keek verbaasd naar haar man Fedja en de kameraden Krolik en Troes. De gezichten van de twee kameraden begonnen te stralen toen ze Alexandra Ivanovna Vysotskaja en haar mandje eieren zagen. ‘Rauwe eieren!,’ riepen ze tegelijk en stormden op Alexandra Ivanovna Vysotskaja af. Ze grepen ruw elk een paar eieren uit het mandje van Alexandra Ivanovna Vysotskaja, propten die per twee in hun mond, kraakten, beten, prakten en smakten de eieren met hun bolsjewistische tanden en kiezen tot moes en probeerden daarna het eigeel en eiwit door te slikken, terwijl ze de resten van de eierschalen in het rond spuugden. Alexandra Ivanovna Vysotskaja had door de onstuimige aanval van de kameraden Krolik en Troes haar evenwicht verloren en viel achterover, dwars door de zijmuur van het boerderijtje.
‘De muur is gevallen!,’ riep Alexandra Ivanovna Vysotskaja geschrokken, terwijl ze huilend opstond en met haar geschaafde handen het gruis en stof van haar jurk klopte.
‘Wie aan Sasja komt, komt aan Fedja!,’ riep Fjodor Michailovitsj Vysotski en sprong woest op de rug van kameraad Krolik, bij wie het eigeel en eiwit nog in lange slierten van zijn kin droop.
Kameraad Troes greep naar zijn geweer en richtte de loop op de stoeiende Fjodor Michailovitsj Vysotski en zijn kameraad Krolik. Op dat moment sloeg Alexandra Ivanovna Vysotskaja kameraad Troes met haar lege mandje op zijn sjapka. Het geweer van kameraad Troes ging af en een kogel trof kameraad Krolik precies tussen zijn ogen. Nu kameraad Krolik in het bezit gekomen was van een derde oog zou men kunnen denken dat hij verlicht was, maar hij viel morsdood achterover tussen de rode bietenplantjes, Fjodor Michailovitsj Vysotski in zijn val meesleurend. Kameraad Troes draaide zich woest om naar Alexandra Ivanovna Vysotskaja.
‘Sasja!,’ riep Fjodor Michailovitsj Vysotski. Hij stond op zonder zijn kleding af te kloppen en pakte het geweer van de dode kameraad Krolik van de grond.
‘Fedja! Help! (‘Pomogitje!, pomogitje!’),’ riep Alexandra Ivanovna Vysotskaja toen ze in een worsteling met kameraad Troes verstrikt raakte.
‘Niets is gemakkelijker dan aan het christelijke ascetisme een socialistisch tintje te geven!,’ schreeuwde kameraad Troes, terwijl zijn rode knuisten zich om de keel van Alexandra Ivanovna Vysotskaja sloten. ‘Het christelijke socialisme is slechts het wijwater waarmee de priester de ergernis van de aristocraat inzegent!’
Toen het gezicht van Alexandra Ivanovna Vysotskaja langzaam purper begon te kleuren klonk er opnieuw luid een geweerschot. Het achterhoofd van kameraad Troes werd van zijn schedel gerukt en belandde met een boog tussen de rode bietplantjes. Zijn hersenen stroomden als havermoutpap tussen zijn schouderbladen omlaag. Kameraad Troes zakte op zijn knieën en viel op zijn zij.
De volgende dag bleek dat de andere families van het gehucht Dolgoroeki, de families Golovjov en Koersk, in de veronderstelling waren geweest dat het geluid van de twee geweerschoten veroorzaakt was door “onweer in de verte”. Fjodor Michailovitsj Vysotski en Alexandra Ivanovna Vysotskaja hoefden hun buren dus niets uit te leggen.
‘Is hij dood, Fedja?,’ vroeg Alexandra Ivanovna Vysotskaja haast fluisterend aan haar man, Fjodor Michailovitsj Vysotski. Haar handen hield ze verschrikt voor haar mond.
‘Een hond verdient een hondendood, Sasja,’ sprak Fjodor Michailovitsj Vysotski en wierp het geweer van de gedode kameraad Krolik van zich af.
‘Wat moeten we doen, Fedja?,’ snikte Alexandra Ivanovna Vysotskaja.
Fjodor Michailovitsj Vysotski stapte op zijn vrouw Alexandra Ivanovna Vysotskaja af en sloot haar in zijn armen, troostte haar en kuste haar.
‘Alles komt goed, Sasja,’ fluisterde Fedja en streelde haar rug.
Zijn oog viel op de grote composthoop, die in een hoek van zijn moestuintje opgesteld stond. Hij liet Alexandra Ivanovna Vysotskaja los en greep het lichaam van de dode kameraad Krolik bij de schouders.
‘Kom op, Sasja. Ik til hem bij de schouders en jij bij zijn enkels. We leggen die twee schoften onder de composthoop.’
Nadat ze kameraad Krolik naast de composthoop hadden gelegd gaven Fjodor Michailovitsj Vysotski en Alexandra Ivanovna Vysotskaja kameraad Troes dezelfde behandeling. Vervolgens pakte Fjodor Michailovitsj Vysotski de schop die naast de composthoop in de grond gestoken was en bedolf de lichamen van de twee bolsjewieken onder een dikke laag rot groenenafval.
En zo belandden de communisten op de vuilnishoop van de geschiedenis. Fedja en Sasja maakten die avond wel hun lakens, maar niet hun woorden vuil.

Samenwerking Lil’ Kleine en Peter Mabelus groot succes!

 

Het was al voorspeld: de samenwerking tussen de twee “coming men” van wat op dit moment hip en in is in Nederland, rapper Lil’ Kleine en schrijver Peter Mabelus, is een groot succes. Deze week komt hun eerste gezamenlijke single “Alcoholist Beatrix” nieuw binnen op nummer 1 van de Top 100:

ALCOHOLIST BEATRIX

De zon komt op

Opblaaspop

Het ruime sop

Je haar zit top

Eenden kwaken

Stenen raken

Arbeiders staken

Waar bazen laken

Schapen blaten

Kazen gaten

Bier in vaten

Waarde laten

De vrouw heeft een man

De man heeft een wijnkan

De stoep heeft een stoeprand

De ochtend zijn krant

De mens heeft zijn dood

Beleg zijn brood

Klein wordt groot

Elke oorlog zijn jood

De schrijver zijn woorden

De beul zijn moorden

Dansers koorden

Geestelijk gestoorden

Pruimen pitten

Haren klitten

Lampen fitten

Op palen zitten

De hengel een dobber

Het ego een tobber

Gezuig en geslobber

Op de zitzakzolder

Het Rijksmuseum is afgebrand

Maan stand

Zestien kleuters op de kachelrand

De mens heeft alles

De mens heeft niks

Alcoholist Beatrix