‘Tsjaikovskistraat 40’ na in het Duits nu ook in het Engels vertaald

Kan een afbeelding zijn van de tekst 'THE LONG SONG of TCHAIKOVSKY STREET a Russian adventure PIETER WATERDRINKER'

De meest moedige schrijver van Nederland, Pieter Waterdrinker, zijn grootste kunstwerk, mijns inziens tot nu toe, de roman ‘Tsjaikovskistraat 40’ (2017), is na in het Duits nu ook in het Engels vertaald, onder een andere titel en met een magische cover. Om in het Engels te eindigen in de geest van de trans-Atlantische lancering van ‘Tsjaikovksistraat 40’, Pieter, keep up the good work!

Transgender Rap

Vrijheidsbeeld, New York, Standbeeld, Beeldhouwkunst

Sinds ik scheet in een rompertje

Was mijn leven een dompertje

Als dreumes op de mat een Mary Jane

Een lege patatzak in Musee d’Orsay

Gedist in de spiegel door een man op een naaldhak

Ik had geen zin om een meisje te zoenen

Maar draaide pirouetjes op mijn balletschoenen

Met een balletje trappen stond ik altijd voor paal

Ik droeg liever pumps dan een sportsandaal

Gedist in de spiegel door een man op een naaldhak

Legerkistjes konden mij niet boeien

Ik lakte mijn nagels en ging rozen snoeien

Mijn matties konden sjansen met hun kekke stiletto

Ik streelde de woorden van mijn favo libretto

Gedist in de spiegel door een man op een naaldhak

Een man op een naaldhak

‘Wederkeer’

Vier bijdragen in de de 17e gedichtenbundel van ‘PO-E-ZINE’ ‘Wederkeer’, publicatiedatum 29 oktober 2021: de gedichten ‘Alles gaat aan jou voorbij’, p.45, ‘Alcoholist Beatrix’, p.139-140, ‘Snaartheorie’, p.208-209 en ‘Islam Insomnia’, p.233-240.

Alles gaat aan jou voorbij

Binnen een etmaal kan de wereld aan mij voorbijgaan

Jij bent overal en nergens

Ik kan je niet vinden in het boek dat jij geschreven hebt

Al herlees ik al je woorden duizendmaal

En de foto’s waarop je staat

Vallen verkleurend uit mijn handen

Zijn het mijn handen die jou zo vaak hebben vastgehouden?

Er is geen spoor meer van jou op te vinden

Je lach blijf ik horen

Ik ruik jouw verse, opgedroogde, verbrande, vervlogen zweet

Jouw muziek ligt hier ergens op een plank te zwijgen

Het bos herinnert zich jouw voetstappen niet meer

De zee is de vorm van jouw lichaam vergeten

Geen enkele cybernaut zal jou tegenkomen

Alles gaat aan jou voorbij

Alles gaat aan jou voorbij

Kan een afbeelding zijn van 1 persoon, boek en de tekst 'VEM WEDER KEER'

Passie pensioneert nooit

Peter de Kuster heeft mij om een bijdrage gevraagd voor zijn enorme project ‘Passie pensioneert nooit.’

Peter de Kuster:

“In 2007 had ik een bijna dood ervaring waarbij ik helder zag wat ik wilde doen met de rest van mijn leven mocht ik de kans krijgen. Reizen, schrijven, passie. Van betekenis zijn. Ik verkocht mijn huis en reisde in mijn oude Jaguar naar steden in de wereld. Waar ik maanden verbleef, in het begin niemand kende en van bijzonder persoon naar bijzonder persoon ging reizen. Ik overwon de drempel om te gaan schrijven, schreef tientallen boeken.  Vond mijn passie, creëerde een leven waar ik van houd en nooit van wil pensioneren.

Op de schouders van de mytholoog Joseph Campbell – die mij in 1999 inspireerde door zijn levenswerk ‘het ene geweldige verhaal van de mensheid’ – besloot ik een nieuw soort reis en reisgids te ontwikkelen. Een reisgids van steden in de wereld vol met verhalen van creatieve mensen die leven en geleefd hebben in die stad terwijl ze met hun passie hun geld verdienden.  Deze helden en heldinnen creëerden de literatuur, de kunst, de gebouwen, het design, de kleding, de opera, de films die velen van ons inspireerden. Hun passie, hun liefde, hun heldenreis kan jou vandaag inspireren. Om met jouw passie jouw geld te verdienen. Om te doen wie je bent.  Op elke leeftijd. Ons inspireren. En anderen die nog komen.

Ik begon wereldwijd creatieve professionals online uit te nodigen om hun verhaal te delen over hun passie voor hun werk, wat hen gelukkig maakt, wat hun grootste vijanden van binnenin zijn, hoe en waar zij in hun stad inspiratie vinden, wie hun rolmodellen zijn, met wie zij graag willen samenwerken. In Nederland leidde dit tot het Passie Pensioneert Nooit project, wereldwijd tot de The Heroine’s Journey en The Hero’s Journey projecten.  Inmiddels hebben duizenden professionals hun verhaal over hun passie verteld en gedeeld met honderdduizenden vrienden die de websites bezoeken en volgen.

Elke dag geniet ik van de mooie reacties van mensen die ik niet ken en die geïnspireerd reageren op de uitnodiging. Die door hun verhaal te delen tonen dat ze unieke puzzelstukjes zijn in een prachtig groots verhaal van de mensen die creëren en onze wereld een mooiere plek maken. Ik zou elke creatieve persoon in de wereld een podium willen bieden om hun stem te laten zien, horen, lezen. Want het is altijd het juiste moment om jouw verhaal te vertellen en mensen te raken die jouw reisgenoot kunnen worden.”

Een misselijke grap

Grote koekoeksklok met muzikanten H3741-8

ANP – In de nacht van vrijdag op zaterdag is er ingebroken in een woning aan de Reactorweg te Utrecht.

            Na het betreden van de woonkamer in de ochtend viel het de bejaarde bewoner van het hoekhuis op dat er in de nacht ingebroken moest zijn in zijn woning. Want waarom hing er opeens een koekoeksklok aan de wand boven de open haard? En wat deed die vrolijk opgetuigde kerstboom daar voor het raam op 1 april? Wie had de tafel zo fleurig gedekt met strikjes en lintjes op een tafelkleed dat hij nog nooit had gezien?

            De politie werd gebeld, maar kon niets anders uitrichten dan proces verbaal opmaken van het incident, want er waren geen sporen van braaksel.

Los of aan elkaar?

A Fat Naked Guy Being Chased by a Hippo: funny

‘Is het jou ook wel eens opgevallen dat veel woorden, die je in het Nederlands aan elkaar schrijft, in het Engels los van elkaar geschreven worden?’

‘Nee, maar ik kan dan ook geen Engels.’

‘Het is: “Ik ken geen Engels” en “ik kan geen Engels spreken,” maar zo te horen kun je ook geen Nederlands spreken.’

‘Dank je. Geef eens een voorbeeld dan, van dat los en aan elkaar, in het Engels en Nederlands.’

‘In het Nederlands is bijvoorbeeld het woord “zelfcontrole” één woord, in het Engels is het “self control,” twee woorden.’

‘Ik snap het. Dus wij zeggen het “woeste nijlpaard,” de Engelsen hebben het over het “woestenijlpaard.”

‘Mijn God, ik wil een echtscheiding.’

‘Los of aan elkaar?’

‘Los.’

120w.nl, Weekwoord week 41: woestenij

De Vreemdeling

Albert Camus - De Bezige Bij

Je ogen kunnen geopend worden door het krijgen van een inzicht, je wereldbeeld wordt van het ene op het andere moment op zijn kop gezet, “alles” zie je opeens in een ander licht. 

Voor mij was het lezen van ‘De Vreemdeling’ van Albert Camus op 15-jarige leeftijd zo’n moment; ik begon met schrijven, lezen veranderde van een willekeurige vrijetijdsbesteding in een missie om de werkelijkheid beter te kunnen doorgronden. 

Afgelopen lente werden mijn ogen getroffen door staar. Na operaties aan beide ogen kon ik binnen enkele dagen beter zien dan in de tien jaren daarvoor.  

Na een maand lang oogdruppels te hebben gebruikt om mijn nieuwe lenzen optimaal te kunnen laten functioneren nam ik ‘De Vreemdeling’ weer eens ter hand. 

120w.nl, Weekwoord week 39: oogdruppels

‘De Vreemdeling’, weekwinnaar week 39 op 120w.nl, oktober 2021: https://120w.nl/2021/de-vreemdeling/

Het succes van ‘Hoe ik liefde vergat te geven’ (2019)

Vandaag is het exact twee jaar geleden dat de geslaagde boekpresentatie van mijn verhalenbundel ‘Hoe ik liefde vergat te geven’ plaatsvond in een afgeladen Boekhandel Laan aan de Burgemeester Mooijstraat 19 in Castricum.

Kan het feit dat iedereen wel eens liefde vergeet te geven het succes van het boek verklaren? Werden lezers aangetrokken door het feit dat “liefde” het thema was van elk van de twintig in de bundel opgenomen verhalen? Volgens de tekst op de achterflap van het boek: “de eenmalige, de ontbrekende, de onvoorwaardelijke en …”

Overal in het land besteedden leesclubs aandacht aan het boek en ik heb menigmaal tot mijn grote plezier en eer de feestelijke afsluiting omtrent het boek mogen meemaken van dergelijke leesclubs.

NBD Biblion over ‘Hoe ik liefde vergat te geven’: “Mabelus is een woordkunstenaar in zijn puurste vorm.”

Veronique Janssen in “Veronique’s Boekenhoekje”: “Sommige verhalen zijn pareltjes op zich en de poëtische stijl van Mabelus is bijzonder. In de verhalen zoekt hij regelmatig het randje op, en ja, soms gaat hij erover heen. Hier is lef voor nodig.”

Enfin, het boek is nog steeds verkrijgbaar in elke bibliotheek en boeken van Peter Mabelus zijn te koop via de volgende link: https://bit.ly/PeterMabelus​ 

De boektrailer van ‘Hoe ik liefde vergat te geven’ is te zien via de volgende link: https://www.youtube.com/watch?v=yZS9Ip9Zwnc.

De boekpresentatie van ‘Hoe ik liefde vergat te geven’ is te bekijken via deze link: https://petermabelus.com/2019/09/27/boekpresentatie-verhalenbundel-hoe-ik-liefde-vergat-te-geven-2/

In gesprek met Arnon Grunberg

Kan een afbeelding zijn van 2 mensen, zittende mensen en buitenshuis

Vanmiddag had ik het voorrecht om, samen met twintig andere gasten, een interview bij te wonen van Arnon Grunberg door Vic van de Reijt, in de tuin van de Eerste Bergensche Boekhandel, aan de De oude Prinsweg 11 in Bergen.

Na afloop was er de mogelijkheid om gedurende vijf minuten een gesprek onder vier ogen te voeren met de schrijver zelf. Een onvergetelijke ervaring!

Mijn ontmoeting met Bob Dylan (1984)

Bob Dylan, Straat, Kunst, Graffiti, Verona, Italië

Slechts weinig lezers weten dat ik sinds 1984 een regelmatige correspondentie onderhoud met Oscar- en Nobelprijswinnaar Bob Dylan. 

Op 6 juni 1984 gaf Dylan een zeer matig concert in Sportpaleis Ahoy in Rotterdam. Het was het eerste van een lange reeks concerten van de meester die ik zou bezoeken. 

Naar later bleek was zijn belabberde optreden van die avond niet te wijten aan een te veel aan whisky, of een slecht humeur, maar aan een zware griep. “The show must go on”, niet waar?

Via via was ik er achter gekomen dat Dylan na het concert zou overnachten in het chique Hotel des Indes aan het Lange Voorhout in Den Haag. 

Na het concert spoedde ik mij zo snel mogelijk per taxi naar het hotel, in de hoop Dylan in de luxueuze lobby van het hotel aan te kunnen treffen, om hem zijn handtekening te vragen, misschien zelfs een praatje te kunnen maken met mijn grote held.

Ik zat nog geen vijf minuten aan de bar van de lobby, achter mijn dubbele Jack Daniels zonder ijs, op de komst van Bob Dylan te wachten, of hij nam na zijn binnenkomst plaats op de kruk naast mij aan de bar. 

Op het moment dat we met elkaar aan de praat raakten kreeg ik pas door hoe grieperig hij was. Kenners van de zangstem van Dylan, die door critici wel eens omschreven is als “de stem van een hond die met zijn poot vast zit in het prikkeldraad”, zijn gewend aan het nasale stemgeluid van Dylan, maar nu leek hij met al zijn poten in het prikkeldraad vast te zitten en stroomde het snot uit zijn neus als het water van de Niagara Falls op de grens van de Verenigde staten en Canada (metaforen zijn nooit mijn sterkste kant geweest. Dat zal de reden zijn dat ik schrijver geworden ben en geen dichter).

Op mijn vraag een drankje voor hem te mogen bestellen verbaasde het mij dan ook niet dat hij koos voor een “grog” (rum, gekookt water, citroen en honing). 

In de loop van ons gesprek vroeg Bob Dylan op een gegeven moment pen en papier aan de barman en schreef binnen een minuut of twee een tekst, die hij mij overhandigde: “I feel like a car wreck”. Het nummer is nooit door Dylan uitgebracht.

We wisselden onze contactgegevens uit.

Vlak daarna zocht hij ziek zijn bed op.

We werden vrienden voor het leven.

Hieronder volgt mijn vertaling in het Nederlands van “I feel like a car wreck”:

Ik voel me een autowrak

Ooit was ik een voortrazende, gloednieuwe bolide

Nu word ik zelfs als goedkoop tweedehands wrak niet meer opgemerkt

Ik heb niets meer te zeggen, voel me minder dan timide

Benzine hoeft er niet meer in, ik kan niet meer worden aangesterkt

Ik voel me een autowrak, uitgekotste ouwe zak

Rijp voor de schroothoop, haal me maar uit elkaar

Voer mij af, gooi mij in een hoek van het autokerkhof, wals mij plat

Ik voel me een autowrak, ik voel me een autowrak

Originele tekst:

Once I was a speeding, brand new car

Now I am not even noticed as a cheap second-hand wreck

I have nothing more to say, feel less than timid

Petrol no longer needed, I can no longer be strengthened

I feel like a car wreck, you vomited old fart

Ripe for the scrap heap, tear me apart

Take me off, throw me in a corner of the junkyard, crush me

I feel like a car wreck, I feel like a car wreck