Martin Bril als nitwit.

Het was in de begindagen van internet, we praten over 1995? 1996? dat ik de dagelijkse column van Martin Bril in Het Parool af en toe las. Ik vond de stukjes van Martin Bril prachtig en besloot hem op internet te zoeken en te vinden. De zoekmachine zal van Yahoo of Altavista zijn geweest. Google bestond nog niet. Het was gelijk raak. Ik zou bij God niet weten wat de naam van de site was die bovenaan in de lijst van mijn zoekmachine stond. Ik klikte met mijn muis op het bovenste adres. Ik richtte mijn blik scherp op het scherm: een foto van Martin Bril met een zonnebril op het hoofd, sigaret in de hand, een korte biografie, alle titels van zijn gepubliceerde werk, etc. De site was niet om aan te zien. Extreem lelijke vormgeving sprong het meest in het oog. Het e-mailadres van Martin Bril stond ook op de site, dus ik mailde hem zoiets van: ik ben een grote fan blabla, maar zou je niet wat meer tijd besteden aan de vormgeving van jouw site? Binnen een paar minuten kreeg ik een mailtje terug van Martin Bril: “Heb ik een site?” Martin Bril had nog geen eigen website en “zijn” website was de creatie van een fan. Martin Bril had nog niet zoveel verstand van internet. Martin Bril was op dat moment nog een beetje een nitwit. Social media bestonden nog niet. Ik kreeg de slappe lach en het duurde lang voor ik kon stoppen met lachen. De ster van Martin Bril zou rijzen. En hoe.

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, staan, boom, plant, buiten en natuur

KATHMANDU HIPSTERS: HET IDEALE BOEK VOOR VADERDAG.

“Ik heb het boek mogen lezen in manuscript. Van harte aanbevolen!” Pieter Waterdrinker op Twitter.

“Een intelligent werk dat de lezer hoe dan ook weet te beroeren en waarin de passie voor het schrijven zindert.” Mili van Veegh in het Haags Dagblad.

“Een spannende actiethriller waarin het meditatiecentrum Osho Tapoban in Nepal centraal staat.” NBD Biblion-recensie, Jan Timmermans.

“Oh god, wat nu?’ hoorde ik mezelf regelmatig denken terwijl ik las. En ik werd niet teleurgesteld. De laatste hoofdstukken zijn verbazend. Dit boek is af. Ik houd ervan.” Stella Matula in de Tilburgse Gazette.

Voor een gesigneerd exemplaar kunt u altijd een pb sturen naar Peter Mabelus.

Mijn vrouwelijke proeflezer over mijn aanstaande verhalenbundel “Hoe ik liefde vergat te geven”.

“Jij bedankt voor je nieuwe bundel, Peter Mabelus!!!! Ik kan het niet zo mooi verworden als Mili van Veegh, maar ik sluit me volledig aan bij haar mening! Ook gelachen, gehuild, wtf geroepen tegen het scherm, maar vooral: de verhalen blijven nazinderen. T is een bundel die je leest. En herleest. En nogmaals herleest tot het boek uit elkaar valt, en je onmiddellijk een nieuw exemplaar gaat bestellen.”

Voorwoord Mili van Veegh bij “Hoe ik liefde vergat te geven”. Mijn tweede boek, dat binnenkort uitkomt bij Ambilicious, na mijn succesroman Kathmandu Hipsters.

Afbeelding kan het volgende bevatten: 2 mensen, auto en buiten

In deze losgeslagen wereld zijn er schrijvers met een scherpe blik en pen. Zij beheersen extravagante stijlexponenten zowel als de taal van de straat. In deze bundel slaat Peter Mabelus zijn vuist in een glasbak. Uit de scherven klimt een colameisje omhoog, ontploft een Amerikaan, kwaken eenden rond verloren gegane dichtregels, roept een sloerie in een hallofoon in de Lepelstraat, voelt een belezen meisje in de bus de hartslag van een knappe jongen en hebben metaforische varkens een bewustzijn.
Als lezer gaf ik me over aan een golf verhalen die gaan van bespiegeling, holle retoriek, gelaagdheid, melancholie, gewaagdheid, verbijstering, controversie, obsessie tot ironie. Soms zo fout dat het briljant goed is.

Dank dat ik je voorwoord schrijven mocht.

Mili van Veegh

Achterflap

Succesauteur Peter Mabelus publiceerde naast zijn zinderende debuutroman “Kathmandu Hipsters” eerder verhalen in verzamelbundels, tijdschriften en op websites. Die verhalen hadden iets bijzonders. Veel van de verhalen leiden tot eindeloze polemieken op social media. Al snel werd Peter Mabelus de Nederlandse Houellebecq genoemd. Ook Mabelus’ stijl is provocerend, teder, controversieel en over the top, maar vooral goed geschreven. In deze bundel zijn twintig van zijn verhalen verzameld. Mabelus schijnt genoeg stof te hebben voor maar liefst vier bundels. Laten we genieten van deze eerste eerlijke collectie verhalen “Hoe ik liefde vergat te geven.”