Breed ongemak Kamer om winst Shell? Handel!

Vandaag las ik het volgende bericht op NOS Teletekst:

‘In de Tweede Kamer is breed ongemak over de hoge winst van energiegigant Shell. Het bedrijf had in 2022 ruim 38 miljard euro winst, geld dat grotendeels naar de aandeelhouders gaat.          

In zowel oppositie als coalitie werd de winst “exorbitant” genoemd, bleek in een debat over de nieuwe klimaatwet. Veel partijen vinden dat overwinsten moeten worden geïnvesteerd in verduurzaming. 

De coalitie zegt ondanks het ongemak weinig te kunnen doen, omdat Shell en andere oliegiganten niet in Nederland gevestigd zijn. Minister Jetten zegt “weinig, eigenlijk geen ruimte te zien” voor maatregelen tegen de winsten.’

In een rechtvaardige wereld hoort het volk de baas te zijn en niet bedrijven. Het volk krijgt regelmatig  de kans om volksvertegenwoordigers in het parlement plaats te laten nemen die de mogelijkheid hebben wetten aan te nemen, te implementeren, om immorele praktijken van bedrijven als Shell binnen de perken te houden.

Nog een keer minister Jetten, onze minster van Klimaat en Energie:

‘Minister Jetten zegt “weinig, eigenlijk geen ruimte te zien” voor maatregelen tegen de winsten.’

Elke wet die aangenomen wordt, wordt uitgevoerd. Wat maakt Jetten en het parlement zo vleugellam en onwillig?

Waarom handelt niemand?

Tip voor alle muziekliefhebbers: de reeks ‘33 1/3’ van uitgeverij Bloomsbury

Al tientallen jaren geeft uitgeverij Bloomsbury in de reeks ‘33 1/3’ goedkope paperbacks uit waarin iconische albums uit de muziekgeschiedenis tot op het bot worden ontleed, met kennis en passie. Muziek en muzikanten worden in een cultuur-historische context geplaatst waardoor het niet alleen over een specifiek album gaat dat per nummer geanalyseerd wordt op muziek en tekst maar ook waarom een bepaald album de tijdgeest perfect heeft weergegeven en daarnaast een klassieker is geworden en gebleven.

De pers over ’33 1/3’:

‘Ideal for the rock geek who thinks that liner notes just aren’t enough’ – Rolling Stone

‘A brilliant series, each one a work of real love’ – NME

Doe er je voordeel mee. Take care!

Thank you for the music: R.I.P. David Crosby (1941-2023)

In 2021 verscheen het laatste en alom bejubelde album van muzieklegende David Crosby ‘For Free’. Vandaag is een gepast moment om hier de tekst van ‘I won’t stay for long’ te plaatsen:

I’m standing on the porch

Like it’s the edge of a cliff

Beyond the grass and gravel lies a certain abyss

And I don’t think I will try it today

I’m facing a squall line of a thousand-year storm

I don’t know if I’m dying or about to be born

But I’d like to be with you today

Yes, I’d like to be with you today

And I won’t stay for long

I’ve got a place of my own

A little slice

There’s a sliver of air between the water and the ice

It’s where I live, where I breathe

An abandoned song

It echoes through this well I’ve fallen in

If I could just remember the smell of your skin

Then I could live, I could breathe

I could breathe

I’m asking perfect strangers if I look to be alright

I feel like I lost an anchor in the ocean of my night

And I don’t want you to see me this way

I won’t tell a soul

I’ll only worship the sun

I won’t turn around to find you when the moment is done

I just need to be close today

I need to be with you today

And I won’t stay for long

I’ve got a place of my own

A little slice

There’s a sliver of air between the water and the ice

It’s where I live, where I breathe

An abandoned song

It echoes through this well I’ve fallen in

If I could just hold onto the smell of your skin

I could live, I could breathe

I could breathe

Bob Dylan op Twitter over David Crosby:

“Crosby was a colorful and unpredictable character, wore a Mandrake the Magician cape, didn’t get along with too many people and had a beautiful voice — an architect of harmony. He could freak out a whole city block all by himself. I liked him a lot.”

Pieter Waterdrinker: ‘Een thuiskomst in de fantoomstad’

Vrijdagmiddag 23 november werd in De Pletterij in Haarlem vriend en collega Pieter Waterdrinker geïnterviewd door Jan Hoekema. Daarna volgde de presentatie van de bibliofiele uitgave ‘Een thuiskomst in de Fantoomstad’. Dit prachtige door Avalon Pers te Woubrugge vormgegeven en met de hand gezette verhaal verscheen in een oplage van slechts 99 gesigneerde exemplaren. ‘Een thuiskomst in de fantoomstad’ was uitsluitend te koop voor de aanwezigen van deze bijzondere middag. Tot slot werd het verhaal voorgelezen door de auteur. Een middag om nooit te vergeten!

Schrijver in 1975

Tijdens mijn recente verhuizing kwam ik een stukje van mijn hand tegen in de schoolkrant van basisschool ‘De Dillenburg’ te Uitgeest.

Ik schreef nog niet onder mijn artiestennaam Peter Mabelus maar bekende motieven uit mijn latere werk, zoals slapeloosheid en dronkenschap, zijn al duidelijk herkenbaar.

Kunstenaar uit de dop

Ik herinner me het nemen van deze foto nog als de dag van gisteren.

Vanwege het feit dat ik nog niet kon lezen en schrijven hield ik mij vooral bezig met andere vormen van kunst: non-figuratief tekenen, schilderen (ja, ik was echt een kind van de 20e eeuw, ik had een broertje dood aan realisme en er hing een reproductie van Picasso’s ‘Girl on the ball’ boven mijn bedje ) en produceerde tot regelmatig afgrijzen van mijn huisgenoten afgrijselijke deuntjes op harmonica, ukelele, harmonium en blokfluit.

Op de dag dat deze foto genomen werd, 8 juni 1967, lag het album ‘Sergeant Pepper’s Lonely Hearts Club Band’ van The Beatles sinds een week in de platenzaak. Mijn moeder, een groot fan van The Fab Four, draaide de plaat de godganse dag. Mijn favoriet: ‘Lucy in the Sky with Diamonds’.

Leve de studenten! Mabelus in 1987

Eén van de grote voordelen van een verhuizing van A naar B, in mijn geval van Alkmaar naar Deventer, is om eindelijk schoon schip te maken in alle ‘troep’ die je in je leven verzameld en bewaard hebt en bij iedere verhuizing van de ene vliering naar de volgende vliering sleept.

Sinds ik eindelijk weer alleen woon (kinderen uit huis en scheiding achter de rug) besloot ik om alle ‘troep’ die ik in mijn leven nooit had weggegooid eindelijk eens echt uit te mesten.

Zo kwam ik ook bovenstaande lezersbrief van mijn hand tegen: ‘Acties 2’ in de rubriek ‘Lezers schrijven’ van ‘Folia, Weekblad voor de Universiteit van Amsterdam’, jaargang 41, nummer 17, 11 december 1987, p.11.

Voor de duidelijkheid: ik schreef nog niet onder mijn artiestennaam Peter Mabelus en woonde destijds in Uilenstede, een enorm conglomeraat van studentenflats en woningen direct ten zuiden van de Kalfjeslaan, die nog altijd Amsterdam van Amstelveen scheidt.

Aanleiding voor mijn lezersbrief was mijn deelname aan een grote studentendemonstratie gericht tegen het neo-liberale beleid van de toenmalige regering Lubbers. De koers om alles wat arm is zoveel mogelijk te tarten en de rijken rijker te maken was enkele jaren eerder ingezet door partijgenoot van Lubbers Dries van Agt (allebei CDA). Daarna zouden onder andere de regeringen onder leiding van Kok, Balkenende en Rutte dit asociale beleid schaamteloos voortzetten.