Deze tekening, die ik in de winter van 2017/2018 maakte toen ik in het gekkenhuis in Heiloo zat, vind ik erg mooi, voor iemand die normaal gesproken alleen muziek en boeken kan maken. Kwam vandaag zomaar langs bij Google Herinneringen

In de lente van 1983 kwam ik in aanraking met de boeken van Jan Wolkers. Mijn leraar Nederlands, Fons Walraven (‘Wally’ voor intimi) had zijn leerlingen de opdracht gegeven om een tiental klassiekers uit de vaderlandse naoorlogse literatuur te lezen. ‘Terug naar Oegstgeest’ van Jan Wolkers was daar één van.

Nadat ik tijdens de lessen Frans van leraar Frans, Fons Vermeulen, kennis had gemaakt met ‘L’ etranger’ van Albert Camus, wist ik dat het lezen van een goed boek vaak aangenamer is dan het hebben van seks. Bovendien kun je van een boek een stuk langer genieten dan van de daad.

Geld had ik in die dagen niet. Al het geld dat ik verdiende met het lopen van een folderwijk ging op aan halfzware shag en de paar biertjes die ik elke vrijdagavond naar binnen klokte in het lokale buurthuis, waar muziek van The Cure en Joy Division werd uitgestort over het groepje getoupeerde en schijnbaar getormenteerde adolescenten dat ik mijn vriendenkring mocht noemen.

De boeken die ik voor school moest lezen, haalde ik nooit uit de plaatselijke bibliotheek, omdat ik het dan met een stukgelezen geplastificeerd exemplaar moest doen. Veel liever hield ik een maagdelijk exemplaar in mijn handen, dat ik eerlijk bij de boekenafdeling van de Vroom & Dreesmann in Beverwijk had gejat. Zo geschiedde ook met de kaskraker van Jan Wolkers uit 1965 ‘Terug naar Oegstgeest’.

Omdat het lezen van ‘Terug naar Oegstgeest’ mij een gevoel gaf alsof ik mijn beste vriend voor het leven had ontmoet, een nieuwe vader, liep ik in de lente van 1983 net zo vaak met een boek van Jan Wolkers onder mijn jas de V&D uit als er romans en verhalenbundels van Jan Wolkers te vinden waren. Als het alarm afging duurde het slechts enkele seconden voordat ik onopvallend in de winkelende massa op straat was verdwenen. Nooit voelde ik angst als ik een boek van Jan Wolkers stal. Nooit werd ik gepakt en op het plaatselijke politiebureau afgeleverd.

Op de tiende sterfdag van Jan Wolkers, 19 oktober 2017, verscheen de baksteen zware en door Onno Blom voortreffelijk geschreven biografie van Jan Wolkers ‘Het litteken van de dood’. Daarin staat te lezen hoe Wolkers in zijn jonge jaren stal als de raven, om zijn honger naar door hem begeerde boeken te stillen. Als je nagaat hoe puissant rijk Jan Wolkers alleen al geworden is met het schrijven van het geilste boek uit de vaderlandse literatuur – ‘Turks Fruit’ – voel ik nog steeds geen enkele scrupules over hoe ik ooit in het bezit kwam van de boeken die ik graag wilde lezen. Ik heb Jan Wolkers nooit het brood uit de mond gestoten.

Elk verhaal kent een begin en een einde. Een kleine tien jaar na het lezen van mijn gestolen exemplaar van ‘Terug naar Oegstgeest’ hield Jan Wolkers op 27 maart 1992 een lezing in de Openbare Bibliotheek van Amsterdam, die toen nog in een prachtig pand aan de Prinsengracht gevestigd was. Na de lezing bestond de mogelijkheid om boeken van Jan Wolkers te kopen en te laten signeren door de schrijver zelf. Omdat ik al een klein decennium in het gestolen bezit was van het hele oeuvre van de bekendste inwoner van Texel aller tijden, had ik mijn eigen exemplaar van ‘Terug naar Oegstgeest’ meegenomen om door Jan Wolkers te laten signeren.

Ik stond op van mijn zitplaats, liep als eerste persoon naar de tafel waarachter Jan Wolkers en zijn muze, beste vriend, echtgenote, stoeibeestje, moeder van zijn tweeling, Karina Wolkers plaatsgenomen hadden om “mijn” boek te laten signeren. Hij vond het geen punt om zijn zwierige handtekening in een meegebracht boek te zetten.

Wie is de rechtmatige eigenaar van het meesterwerk dat de beroemdste inwoner van Oegstgeest in het voorjaar van 1992 slechts een tiental seconden in zijn trillende handen hield? Het heeft niet aan mij gelegen dat Vroom & Dreesmann op 31 december 2015 failliet is gegaan.

Deze reportage werd opgenomen in de bundel ‘Van Kluun tot Clinton’ (2022).

Op zondag 2 augustus ben ik, samen met mijn boeken en de andere auteurs van Uitgeverij Ambilicious, bij de kramen 244 en 245 langs de IJssel te vinden. Welkom!

Deze ingelijste, genummerde en gesigneerde zeefdruk van Brood zojuist gekocht bij Kunsthandel IQ Amersfoort. Formaat: 74×64 cm. Wordt volgende week gebracht en geplaatst. Met name de tekst, in combinatie met de rest, zegt mij veel.

Bij de 25e sterfdag van het lichaam van Herman Brood (Zwolle, 5 november 1946 – Amsterdam, 11 juli 2001)

Wat het dieet van Sonja Bakker is voor het voorzichtig levende leger grijze muizen, is het dieet van Herman Brood voor de roekeloze bon vivants onder ons, die dit prachtige leven elke dag als een rollercoaster met benefits ervaren.

Carpe Diem!

“Het fenomeen leesclub? Elke leesclub heeft zijn eigen charmes. De vier zussen in Berlijn, die zich alle vier op Internationale Vrouwendag 2022 minutieus in mijn schelmenroman ‘John West en de gestolen Picasso’ verdiept bleken te hebben, zal ik niet snel vergeten. Gelukkig heb ik er nog een foto van, anders zou niemand mij geloven.”

Druk bezig met de afronding van de redactie en vormgeving van mijn nieuwe boek, de verhalenbundel ‘De Club van 27’. Komt vanwege commerciële redenen pas uit in november, als “iedereen” in de ban is van de club waarvan niemand lid wil zijn.

John West en de gestolen Picasso is de tweede literaire thriller van Peter Mabelus. Net als in zijn zinderende bestseller ‘Kathmandu Hipsters’ (2018) word je als lezer vanaf de eerste pagina meegesleurd in een verhaal vol spanning en humor. Ditmaal neemt Mabelus de lezer mee naar het Berlijn van de Koude Oorlog, waar de laatste adem van Adolf Hitler nog rondwaart, en het Amsterdam van vandaag, dat door het gedoogbeleid van haar bestuurders is veranderd in een waar Armageddon. Bovendien staat in John West en de gestolen Picasso niets minder dan het voortbestaan van onze aarde op het spel. Zullen John West en zijn vrienden op tijd zijn om de wereld van de ondergang te redden?

‘Onderhoudend verhaal waarin Mabelus de lezer mooi op het verkeerde been zet.’ – NBD-Biblion

‘Je verveelt je geen moment: een grote glimlach op je gezicht wordt afgewisseld door een biggelende traan op je wang. Puur genieten dit verhaal. Spannend, rauw, eerlijk, geweldig, humoristisch, leerzaam en uniek.’ – Hebban

Boektrailer:

In mijn herinnering is ‘L’ étranger’ van Albert Camus het eerste literaire boek dat ik ooit las. Ik moet een jaar of 15 zijn geweest.

Vanavond naar de première van de film die regisseur François Ozon van het boek gemaakt heeft.

Als voorspel voor het kijken van de film nam ik van de week 16 foldertjes ter promotie van de film uit de bioscoop mee, die ik zojuist (met een knipoog naar Andy Warhol) heb ingelijst.