Paranoia

Van de week was ik aan het racefietsen in de polder. Met klittenband zat mijn oude trouwe iPod Nano met daarop duizenden nummers van mijn muzikale favorieten aan mijn rechterbovenarm vastgegespt. Die dag klonk de muziek van de New Yorkse singer songwriter Adam Green in mijn oren. Mijn telefoon had ik thuisgelaten. Daarom was ik niet te traceren voor Google, Facebook, Youtube of mijn overleden grootouders. Niemand wist waar ik was.

De volgende ochtend werd ik wakker van de wekker op mijn smartphone. Er verscheen een melding op het display van mijn telefoon: ‘Engine of Paradise‘ van Adam Green is nu uit! Als ik klompen had gedragen was er vast een gebroken.

Wie kon weten dat ik de dag ervoor tijdens het racefietsen naar Adam Green had geluisterd? Alleen ik, toch? Was hier sprake van toeval of niet? Moest ik het toeval accepteren of overgaan tot een staat van vergaande paranoia?

We leven in duistere tijden. Als jij dit stukje gelezen hebt, krijg je morgen misschien wel een vriendschapsverzoek van mij via Facebook.

“Paranoia” stond op 9 september 2019 als eerste op hoemannendenken.nl, de enige site vóór vrouwen, dóór mannen.

De jeugd had de toekomst

Vrijdag 7 september kwam in het nieuws dat mensen met minder dan 440.000 euro spaargeld daar vanaf 2022 veel minder of helemaal geen belasting over gaan betalen. Nu nog even de erfbelasting afschaffen en dan kun je wel nagaan dat we in een land leven waar maatschappelijke solidariteit en gerechtigheid hoogtij vieren.

Landgenoten die rond 1990 een huis hebben gekocht hebben de waarde van hun koophuis zes keer over de kop zien gaan en toeren elk weekend met hun camper naar hun tweede of derde huis.

Shell, een bedrijf waar we met zijn allen trots op mogen zijn, ik denk daarbij aan hun wereldwijde bijdrage aan het broeikaseffect en hun activiteiten in veel landen die een dictatoriaal bewind kennen, houdt al sinds lange tijden de door oud-premier Balkenende geroemde voc-mentaliteit torenhoog in het vaandel, zonder noemenswaardige belasting te betalen en de jaarlijkse miljardenwinst kan investeren in nieuwe projecten die als resultaat hebben dat de poolkappen smelten en ijs straks alleen nog maar in supermarkten en ijssalons verkrijgbaar zal zijn.

Nederland is een belastingparadijs voor multinationals als U2 (“We are one, but we’re not the same”) en The Rolling Stones (“Sympathy for the devil”).

Ik denk dat als Jezus Christus nu geleefd had hij het neoliberalisme met gekruisigde armen had proberen te omarmen.

Veel jongeren moeten hun studie helemaal zelf betalen en zich dus voor zeer lange tijd diep in de schulden steken, kunnen onmogelijk in het bezit komen van een koopwoning, omdat de prijzen voor koopwoningen door de heilige marktwerking voor hen veel te hoog geworden zijn. Zij moeten tien jaar ingeschreven staan bij een woningbouwvereniging voordat zij aan de beurt zijn om hun paradijs te vinden in de achterbuurt van een willekeurige gemeente.

En dan te bedenken dat jongeren tegenwoordig moeten wachten tot hun achttiende verjaardag voordat ze zich mogen bezatten. Ik kan me voorstellen dat we hen, met hun toekomstverwachting, op veel  jongere leeftijd vluchtgedrag moeten gunnen, maar dat is vanzelfsprekend in het kader van de volksgezondheid niet verantwoord.

Jongeren zijn daarom veroordeeld om stiekem de benzodiazepinen en opiaten uit de medicijnkastjes van hun ouders of grootouders te pikken. Dat laatste is geen probleem, omdat ongeveer een miljoen volwassenen in Nederland die middelen van hun huisarts zonder enige restrictie voorgeschreven krijgen door de huisarts. En dan heb ik het nog niet eens over de goedgevulde drankkasten van de boomers, of de zakjes gevuld met wiet en hasj, die worden verstopt achter de boeken in de boekenkast, omdat jongeren niet lezen maar vastgeplakt zitten aan hun smartphone.

Het aantal jonge daklozen in Nederland is in een paar jaar tijd verdubbeld, instellingen van de GGZ bieden geen plek meer voor het snel groeiende leger aan verwarde en vaak arme jongeren. Er zijn te weinig onderwijzers te vinden om de kinderen in ons land iets bij te leren en op te voeden, omdat de salarissen in het onderwijs net iets hoger liggen dan die van al die mensen die gedwongen zijn om wekelijks de voedselbank te bezoeken.

Heeft onze jeugd nog wel een toekomst?

 

Wat we kunnen leren van Haruki Murakami.

Afbeelding kan het volgende bevatten: strepen

Gisteren las ik “Romanschrijver van beroep” van de Japanse succesauteur Haruki Murakami, bekend van onder meer de romans Norwegian Wood (1987), Iq84 (2009-2011) en De moord op commendatore (2017-2018).
In “Romanschrijver van beroep” (sinds kort in het Nederlands verschenen en in 2015 in Japan gepubliceerd) staan elf essays waarin Murakami zijn visie geeft op het schrijven van fictie. In deze essays wordt het antwoord gezocht op waarom iemand überhaupt een roman zou willen schrijven, wat voor Murakami de beste manier is om tot vruchtbaar schrijven te komen (reinheid, rust en regelmaat), voor wie een schrijver eigenlijk schrijft, het vinden van een eigen stijl en hoe hij van “kleine” schrijver uitgroeide tot literaire wereldster en kandidaat voor de Nobelprijs.
“Romanschrijver van beroep” is niet alleen een must voor de grote schare fans van Murakami, iedereen die schrijft kan er zijn voordeel mee doen. Het boek is inspirerend, openhartig en onderhoudend. Een echte aanrader.

 

Boekpresentatie verhalenbundel “Hoe ik liefde vergat te geven”.

Afbeelding kan het volgende bevatten: 2 mensen, tekst en buiten

Op zondag 22 september vindt de boekpresentatie plaats van Peter Mabelus’ tweede boek, de verhalenbundel Hoe ik liefde vergat te geven, de opvolger van zijn zinderende debuutroman Kathmandu Hipsters, die verscheen in november 2018. De boekpresentatie zal plaatsvinden in kantoorboekhandel Laan aan de burgemeester Mooijstraat 19 in Castricum. De boekhandel bevindt zich op twee minuten lopen van het treinstation van Castricum, waar ook meer dan voldoende gratis parkeerruimte is voor zij die met de auto komen.
De boekpresentatie begint om 14 uur en zal ongeveer anderhalf uur duren.
Peter Mabelus zal tijdens de boekpresentatie worden geïnterviewd door Mili van Veegh, auteur van de romans Jitzak en Congo, Artikel 15.
De muzikale omlijsting zal worden verzorgd door de Nijmeegse singer songwriter Johan Visser.
Vanaf maandag 23 september zal Hoe ik liefde vergat te geven verkrijgbaar zijn via webshops en in de betere boekhandel.

Martin Bril als nitwit.

Het was in de begindagen van internet, we praten over 1995? 1996? dat ik de dagelijkse column van Martin Bril in Het Parool af en toe las. Ik vond de stukjes van Martin Bril prachtig en besloot hem op internet te zoeken en te vinden. De zoekmachine zal van Yahoo of Altavista zijn geweest. Google bestond nog niet. Het was gelijk raak. Ik zou bij God niet weten wat de naam van de site was die bovenaan in de lijst van mijn zoekmachine stond. Ik klikte met mijn muis op het bovenste adres. Ik richtte mijn blik scherp op het scherm: een foto van Martin Bril met een zonnebril op het hoofd, sigaret in de hand, een korte biografie, alle titels van zijn gepubliceerde werk, etc. De site was niet om aan te zien. Extreem lelijke vormgeving sprong het meest in het oog. Het e-mailadres van Martin Bril stond ook op de site, dus ik mailde hem zoiets van: ik ben een grote fan blabla, maar zou je niet wat meer tijd besteden aan de vormgeving van jouw site? Binnen een paar minuten kreeg ik een mailtje terug van Martin Bril: “Heb ik een site?” Martin Bril had nog geen eigen website en “zijn” website was de creatie van een fan. Martin Bril had nog niet zoveel verstand van internet. Martin Bril was op dat moment nog een beetje een nitwit. Social media bestonden nog niet. Ik kreeg de slappe lach en het duurde lang voor ik kon stoppen met lachen. De ster van Martin Bril zou rijzen. En hoe.

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, staan, boom, plant, buiten en natuur

KATHMANDU HIPSTERS: HET IDEALE BOEK VOOR VADERDAG.

“Ik heb het boek mogen lezen in manuscript. Van harte aanbevolen!” Pieter Waterdrinker op Twitter.

“Een intelligent werk dat de lezer hoe dan ook weet te beroeren en waarin de passie voor het schrijven zindert.” Mili van Veegh in het Haags Dagblad.

“Een spannende actiethriller waarin het meditatiecentrum Osho Tapoban in Nepal centraal staat.” NBD Biblion-recensie, Jan Timmermans.

“Oh god, wat nu?’ hoorde ik mezelf regelmatig denken terwijl ik las. En ik werd niet teleurgesteld. De laatste hoofdstukken zijn verbazend. Dit boek is af. Ik houd ervan.” Stella Matula in de Tilburgse Gazette.

Voor een gesigneerd exemplaar kunt u altijd een pb sturen naar Peter Mabelus.