Vanmiddag bezocht ik in de bioscoop de hypnotiserende documentaire ‘Tardes de soledad’ van Albert Serra. Negen stieren sterven in de compromisloze documentaire waarin je tijdens het kijken wordt verscheurd door tussen dit absoluut niet willen zien en toch ademloos toekijken.

Ik citeer uit de eloquente recensie van Kevin Toma, de Volkskrant 27 mei 2025:

“Steek na steek verandert het fiere lijf van de stier in een slagveld. Het uit de wonden gutsende bloed glinstert in de late middagzon. Opgehitst door matador Andrés Roca Rey en zijn met lansen en haakstokken bewapende helpers, raast het rund rond in de arena.

‘Tardes de soledad’ (‘Namiddagen van eenzaamheid’) is een absoluut meesterwerk, zonder meer een van de beste, meest indringende en plastische films van het jaar. Het is óók een extreem directe confrontatie met je eigen incasseringsvermogen. Met je eigen opvattingen over de relatie tussen mens en dier.

De enige context wordt gevormd door de momenten tussendoor, als je Rey en zijn gevolg in hun busje of in hotels aantreft. Opvallend: zo dwingend als zijn oogcontact met de stieren is, zo weinig blikken wisselt Rey uit met de andere mannen. Hij kijkt liever naar de camera of naar zichzelf in de spiegel van de hotelkamer. Gezien en bewonderd worden – het lijkt Rey’s voornaamste drijfveer om in de ring te stappen, om steeds weer aan die dans met de dood te beginnen.

Ook dat motief wordt nergens in ‘Tardes de soledad’ expliciet benoemd. Serra levert je consequent over aan je eigen gedachten, gevoelens en mening. Ook doordat je vrijwel niets van het publiek te zien krijgt, ontstaat de sensatie dat de film je plompverloren in het hier en nu van het gevecht plaatst. Dat je ook zelf onderdeel van die dodendans wordt.”

Principes van mensen zijn vaak obligaat, verdacht, schijnheilig of vrijblijvend. Zo vernam ik uit verschillende kelen in mijn omgeving dat ze ‘Tardes de soledad’ uit principe niet willen zien “omdat ze principieel tegen stierenvechten zijn.”

Diezelfde mensen bezoeken fluitend de McDonald’s of serveren je kilo’s plofkip in hun zogenaamd exotische kipgerecht, met of zonder rijst, als je gezellig voor het eten bent uitgenodigd.

Elk wezen is per definitie een moordenaar of parasiet (wat op hetzelfde neerkomt).