Vijf sterren recensie ‘John West en de gestolen Picasso’: “Peter Mabelus heeft wederom bewezen een woordkunstenaar en meesterverteller te zijn”

Via de mail ontving ik een vijf sterren recensie van Jitske Kingma-Postma van mijn laatste roman ‘John West en de gestolen Picasso’:

Peter Mabelus (1965) was in de jaren negentig wereldberoemd in Bulgarije als wielrenner en schrijver. Met zijn Bulgaarse debuutroman (‘De Straf van Veger’), won hij daar in 1997 de prestigieuze ‘Malenkov-prijs’.

De citaten uit recensies van eerdere boeken van Peter Mabelus maakten mij enthousiast om ‘John West en de gestolen Picasso’ te gaan lezen: Pieter Waterdrinker (schrijver van onder meer de bestsellers ‘’Tsjaikovskistraat 40’ en ‘De rat van Amsterdam’) over Mabelus’ debuutroman ‘Kathmandu Hipsters’ (2018): “Van harte aanbevolen!” NBD Biblion over de verhalenbundel ‘Hoe ik liefde vergat te geven’ (2019): “Mabelus is een woordkunstenaar in zijn puurste vorm.”

‘John West en de gestolen Picasso’ (publicatiedatum 21 april 2021) is de tweede literaire thriller van Peter Mabelus. Net als in zijn zinderende bestseller ‘Kathmandu Hipsters’ (2018) word je als lezer vanaf de eerste pagina meegesleurd in een verhaal vol spanning en humor.

Het verhaal: We gaan samen met de boezemvrienden Sepp Sanders en Mario Bos tijdens de Kerst van 1987 naar het Berlijn van de Koude Oorlog. De Berlijnse Muur, de scheiding tussen Oost- en West-Berlijn, staat nog overeind. Wat is het doel van de twee vrienden? Het bezoeken van de ruïne van de beruchte Führerbunker van Adolf Hitler, die zich destijds in het niemandsland tussen Oost- en West-Berlijn bevond. Een jaar later werden de laatste resten van de ruïne vernietigd door de Oost-Duitse overheid. Na de val van de Muur in 1989 werd er boven op de resten van de Führerbunker een appartementencomplex gebouwd en was een bezoek aan de bunker niet meer mogelijk.

Ook het Amsterdam van vandaag speelt een belangrijke rol in het verhaal, waar privédetective John West een nieuwe opdracht aanneemt van ene Suzan Vanderbergh. Zij is zeer belangrijke documenten kwijtgeraakt, die zich in haar bezit bevinden, sinds zij die na de thuiskomst van Sepp Sanders uit Berlijn van hem heeft gestolen. Als deze documenten in verkeerde handen terechtkomen is een wereldramp niet te overzien. Is John West op tijd om de wereld te redden?

Na het lezen van de verhalenbundel ‘Hoe ik liefde vergat te geven’ werd ik fan van auteur Peter Mabelus. Veel woordgrappen, toveren met taal en altijd een boodschap in de korte verhalen.

Vanaf de eerste letter boeide mij het verhaal over de vrienden Sepp Sanders en Mario Bos en de fanatieke detective John West. Door de zeer beeldende schrijfstijl loop je bijna letterlijk op de plaatsen waar zij zich in het verhaal bevinden, voel, proef en beleef je hetzelfde als de helden van deze zeer onderhoudende roman. Het boek kent meer levendige en goed uitgewerkte personages, die je in je hart sluit of juist verafschuwt. Ook is het een zeer leerzaam verhaal over de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog, de grote verschillen tussen Oost- en West-Berlijn en het verloederde Amsterdam van vandaag. Spanning en humor, lief en leed wisselen elkaar in rap tempo af.

Eerst begreep ik de connectie tussen detective John West, Mario en Sepp en de opdrachtgever van detective John West, Suzan Vanderbergh, niet, maar alle losse eindjes worden uiteindelijk subliem met elkaar verbonden door de auteur. Je verveelt je geen moment: een grote glimlach op je gezicht wordt afgewisseld door een biggelende traan op je wang. Puur genieten dit verhaal. Spannend, rauw, eerlijk, geweldig, humoristisch, leerzaam en uniek.

Peter Mabelus heeft wederom bewezen een woordkunstenaar en meesterverteller te zijn. Mijn conclusie: Ik geef 5 sterren. Dit verhaal klopt qua opbouw, schrijfstijl, de personages, die beeldend beschreven worden, komen zeer levendig over, het plot is ingenieus en overtuigend. Mijn conclusie: Ik geef het boek 5 sterren.

Koop het boek via de volgende link: https://bit.ly/PeterMabelus​

Mijn ontmoeting met Raymond van de Klundert (aka Kluun)

Op zondag 7 juni 2015 bezocht ik met mijn destijds 12-jarige zoon Noah het eerste van de twee concerten die ex-Beatle Paul McCartney op twee achtereenvolgende avonden in de Ziggo Dome in Amsterdam zou geven.

Ongeveer halverwege het concert, het uitzinnige publiek zong massaal mee met het oorspronkelijk in 1968 door The Beatles uitgebrachte niemendalletje ‘All together now’, besloot ik op verzoek van mijn zoon op zoek te gaan naar het dichtstbijzijnde toilet.

Tot dan toe had niemand van het 17,000 duizend hoofden tellende publiek naar mij geknikt, of iets tegen mij gezegd. Op mijn horloge zag ik dat het 22.11 uur was. Op weg naar de uitgang van de concertzaal, die zich direct links naast het podium bevond, liep ik langs de zich daarnaast bevindende bar,

‘Ga, je nu al weg?’ hoorde ik een mannenstem in het voorbijgaan van de bar tegen mij zeggen. Bij het derde woord van de zin keek ik in de richting van waar het geluid kwam en herkende ogenblikkelijk Raymond van de Klundert, de echte naam van de schrijver Kluun.

De meeste lezers van deze woorden zullen weten dat Kluun de auteur is van het in 2003 verschenen ‘Komt een vrouw bij de dokter’, het best verkochte debuut uit de vaderlandse geschiedenis. Kluuns boek ging tot op heden ruim 1,3 miljoen keer over de toonbank. Het boek maakte van de toch al niet onbemiddelde Raymond van de Klundert, enkele jaren voor het verschijnen van zijn debuut verkocht hij zijn succesvolle marketingbureau ‘DDB’, een puissant rijke man.

Kluun keek me minzaam aan, zocht hij herkenning, erkenning, aandacht, of wilde hij mij fokken? Hij hing ontspannen met zijn rug tegen de bar, in zijn rechterhand hield hij een tot de helft gevuld glas schuimend bier. Aan zijn houding en troebele blik kon ik zien dat hij flink aangeschoten was. Naast hem stond een blonde stoot van een jaar of 28. Ik keek de volksschrijver een moment met een verbaasde blik aan en stond op het punt om met mijn zoon aan de hand onze weg in de richting van een toilet te vervolgen.

‘Gaan we bij de hand doen, Mabelus?’ vervolgde Kluun. Ik had slechts één verdere stap in de richting van de uitgang van de zaal kunnen zetten. ‘Ga jij jouw meest succesvolle collega uit de vaderlandse literaire geschiedenis negeren?’

Ik draaide mij verbaasd om. ‘Hoe weet jij wie ik ben, Kluun? Ik heb niet bepaald het gevoel dat ik een bekende schrijver ben.’ Ik keek mijn zoon Noah vluchtig aan en zag dat hij geen idee had wie deze “rare” meneer was. Ik schrijf “raar” omdat ik inmiddels doorhad dat Kluun niet aangeschoten, maar flink dronken was en aan de blik van mijn zoon kon ik zien dat hij vermoedde met “een verwarde persoon” te maken te hebben.

‘Nee, Peet, ik mag toch wel Peet zeggen, Mabelus, als collega’s onder elkaar?’

‘Geen probleem, Kluun.’

‘Zo bekend als schrijver als ik ben je inderdaad niet bepaald te noemen, Peet. Geen enkele levende of dode schrijver in Nederland trouwens. Ja, ik kan met een gerust hart zeggen dat ik de allergrootste schrijver uit de Nederlandse geschiedenis ben. Zelfs Tweede van der Helst kan niet aan mijn roem tippen.’

Kluun moest hard om zichzelf lachen. De blonde stoot van een jaar of 28 lachte hard mee.

‘Waar ken jij mij dan van, Kluun?’ vroeg ik oprecht verbaasd. Het was 2015. Het zou nog drie jaar duren voor mijn eersteling ‘Kathmandu Hipsters’ uit zou komen. Ik had slechts enkele verhalen in obscure tijdschriftjes en op zeer slecht bezochte literaire websites gepubliceerd. Ondanks het feit dat redelijk succesvolle auteurs als Pieter Waterdrinker en Arthur van Amerongen mij op diverse social media al hadden getipt als “een groot aanstormend talent” en ik hier en daar zelfs als een “writer’s writer” werd getypeerd had ik niet het idee dat ik als schrijver nog ook maar enigszins serieus genomen kon worden. Dat Kluun mijn werk kende achtte ik hoogst onwaarschijnlijk.

‘Heb je geen door jou gesigneerd boek voor mij bij je?’ vervolgde Kluun.

Ik keek mijn zoon vluchtig aan. ‘Kun je het nog even ophouden, lieverd? Ik moet heel even met deze meneer praten. Ik ben zo klaar.’ Noah knikte weifelend ten teken hij zijn behoefte nog wel even kon inhouden.

‘Kluun, of mag ik Raymond zeggen? (Kluun knikte bevestigend) Ik heb nog nauwelijks iets op papier gepubliceerd, laat staan dat ik een gesigneerd tijdschriftje of iets dergelijks mee zou nemen naar een concert van Paul McCartney.’

‘Ik heb altijd een rugzakje bij me, met daarin een stuk of tien gesigneerde boeken van mijn hand. Je komt uit de marketing of niet, begrijp je?’

Ik keek Kluun niet begrijpend aan en kreeg nu ook het gevoel met een verwarde persoon te maken te hebben.

‘Wil je een gesigneerd exemplaar van ‘Klunen 2’ hebben?’ vroeg Kluun en bukte zich voorover om een tussen zijn benen geplaatste Eastpak van de grond te pakken. Bij het oppakken van het rugzakje werd zijn wankele lichaam ondersteund door de giechelende blonde stoot van een jaar of 28 die Kluun vergezelde.

Kluun richtte zich waggelend op en ritste vervolgens de Eastpak open om er een boek met een fel blauw gekleurde kaft uit te halen. ‘Klunen’ stond er in grote oranjerode letters op de voorkant van het boek.

‘Dit is ‘Klunen 2’. Als publiciteitsstunt is het boek in tien verschillende kleuren uitgegeven. Je komt uit de marketing of niet, begrijp je? Kijk, het cijfer twee staat alleen op de rug van het boek. Van de eerste ‘Klunen’ zijn meer dan honderdduizend exemplaren verkocht, vrij weinig voor mijn doen.’

‘Weet jij wat “klunen” betekent? vroeg Kluun aan mijn zoon. Noah schudde aarzelend zijn hoofd en keek mij daarna met een angstige blik aan.

‘Laat maar,’ zei ik. ‘Mijn zoon moet echt ontzettend nodig naar de wc.’

‘Kijk, Peet, op de achterkant sta ik heel stoer met een kekke zonnebril op. De ene helft van de zonnebril is wit, de andere helft zwart. Stoer toch?’ ratelde Kluun door, alsof hij mijn opmerking niet had gehoord. Onder de “stoere” foto van Kluun op de achterflap stond: “Korte verhalen, columns en andere onweerstaanbare onzin van Kluun.”

Kluun drukte mij het boek in de hand.

‘Mijn handtekening staat er al in. Hier, voor jou, Peet. Dat boek is later goud waard.’

‘Nu moeten wij toch echt gaan hoor, Raymond. Mijn zoon houdt het niet meer.’

Met de gesigneerde ‘Klunen 2’ in mijn rechterhand spoedde ik mij snel met Noah naar de uitgang die zich direct links naast het podium bevond. Achter mij hoorde ik iemand over zijn nek gaan. Geen idee of het Kluun of iemand anders was. Waarschijnlijk Kluun: “Je komt uit de marketing of niet, begrijp je?”

Naschrift: Omdat ik als één van de twee motto’s bij mijn derde boek, de satirische literaire thriller ‘John West en de gestolen Picasso’, een citaat uit de in ‘Klunen 2’ opgenomen column ‘Vijf seconden’ (pagina 147-148) had gebruikt (“Het hele leven is één grote bijna-doodervaring”) stuurde ik Kluun een persoonlijk bericht via Facebook waarin ik hem vroeg naar welk adres ik hem een presentexemplaar van mijn boek kon sturen.

In mijn persoonlijke bericht refereerde ik aan onze ontmoeting tijdens het concert van Paul McCartney op 7 juni 2015 in de Ziggo Dome: “Jij hing aan de bar met een mooie vrouw en zei tegen mij: “He, ga je nu al weg?” met een grote grijns op je gezicht. Enfin, de lach is nooit ver weg bij jou. Hartelijke groet, Peter Mabelus.” Kluun reageerde vrijwel direct: “Wat grappig! Die mooie vrouw was waarschijnlijk mijn oudste dochter! Je kunt het boek sturen naar Raymond van de Klundert, Amsteldijk **, 1074**, Amsterdam.”

Een snelle rekensom leerde mij dat de “mooie vrouw aan de bar” een blonde stoot van een jaar of 28 was geweest en Kluuns oudste dochter destijds niet ouder dan een jaar of 16 kon zijn geweest.

Ik liet het er maar bij. Het maakte mij duidelijk dat een familieopstelling niet aan Kluun besteed zou zijn.

‘Mijn ontmoeting met Raymond van de Klundert (aka Kluun)’ stond op 24 juni 2021 als eerste op hoemannendenken.nl, de enige site vóór vrouwen, dóór mannen.

p.s. Ik stuurde bovenstaand verhaal nog dezelfde dag naar Kluun himself en ontving een dag later de volgende reactie:

Kluun: “Ik moet je corrigeren: het was echt mijn, toen 16jarige dochter, bij Paul McCartney. Voor de rest mag je schrijven wat je wilt!”

PM: “Wat leuk dat je reageert, Raymond! Het stukje is vanzelfsprekend niet bedoeld als serieuze aanzet tot het schrijven van een biografie over jou. Omdat ik slechts een zeer klein lezerspubliek heb laat ik het maar even zo, als je het niet erg vindt. Vergeet niet dat ik al jouw boeken met plezier gelezen hebt en groot respect voor je hebt als schrijver en mens. Take care! Ciao, Peter.

Kluun: “Tuurlijk! No worries!”

Verveling is een keuze

Na het lezen van haar ruim 30 boeken is het de hoogste tijd voor de definitieve biografie van Patricia Highsmith (1921-1995): ‘The talented Miss Highsmith’ van Joan Schenkar (2009).

“Joan Schenkar is the first writer to grapple with Patricia Highsmith on every level of her being, from her bizarre personal life to her incredibly prolific writing life. It’s hard to avoid superlatives when describing Schenkar’s biography, but there doesn’t seem to be any other way to go about it.”

Deirdre Bair, author of the National Book Award-winning biography ‘Samuel Beckett’ and ‘Simone de Beauvoir, A Biography’.

Kan een afbeelding zijn van 1 persoon

Patricia Highsmith, citaat uit ‘De Glazen Cel’ (1964):

Kan een zwart-witafbeelding zijn van een of meer mensen

“Hij liep tot aan de dageraad en het deed hem een heleboel goed, de wandeling en het kijken naar de zonsopgang. Hij zou tegen iedereen zeggen: ‘Ik ben blij dat je het me verteld hebt en wat mij betreft hoeven we het er verder nooit meer over te hebben.’ Of iets dergelijks. Of misschien was het wel beter om helemaal niets te zeggen.”

Boektrailer ‘John West en de gestolen Picasso’ gaat “viral”

‘John West en de gestolen Picasso’ is de tweede literaire thriller van Peter Mabelus. Net als in zijn zinderende bestseller ‘Kathmandu Hipsters’ (2018) word je als lezer vanaf de eerste pagina meegesleurd in een verhaal vol spanning en humor. Ditmaal neemt Mabelus de lezer mee naar het Berlijn van de Koude Oorlog, waar de laatste adem van Adolf Hitler nog rondwaart, en het Amsterdam van vandaag, dat door het gedoogbeleid van haar bestuurders is veranderd in een waar Armageddon. Bovendien staat in ‘John West en de gestolen Picasso’ niets minder dan het voortbestaan van onze aarde op het spel. Zullen John West en zijn vrienden op tijd zijn om de wereld van de ondergang te redden?

Peter Mabelus (1965) was in de jaren negentig wereldberoemd in Bulgarije. Met ‘Наказанието на Вегер’ (‘De Straf van Veger’) won hij de prestigieuze ‘Malenkov-prijs’ in 1997.

Pieter Waterdrinker (schrijver van onder meer de bestsellers ‘Tsjaikovksistraat 40’ en ‘De rat van Amsterdam’) over ‘Kathmandu Hipsters’: “Van harte aanbevolen!”

NBD Biblion over de verhalenbundel ‘Hoe ik liefde vergat te geven’ (2019): “Mabelus is een woordkunstenaar in zijn puurste vorm.”

Marc Kerkhofs (schrijver van onder meer de bestsellers ‘Beet’ en ‘Op een na de mooiste’) over ‘John West en de gestolen Picasso’: “Mabelus schopt flink om zich heen, geeft blijk van grote intelligentie, een onweerstaanbaar gevoel voor humor en een tot diep nadenken stemmend cynisme.”

Publicatiedatum ‘John West en de gestolen Picasso’ bekend: 21 april 2021

Mijn derde boek, de satirische literaire thriller ‘John West en de gestolen Picasso’, is sinds zaterdag 3 april 2021 in de hele wereld te bestellen. Tot die datum was het boek slechts te reserveren, als exclusief, genummerd en gesigneerd exemplaar, bij mijn uitgeverij Ambilicious, via de volgende link: https://bit.ly/PeterMabelus​. Een actie die, vanwege het overweldigende succes, overigens door blijft lopen.

De formele publicatiedatum van ‘John West en de gestolen Picasso’ wordt 21 april 2021 en zal gepaard gaan met een feestelijke online boekpresentatie, waarover later meer. Door de geldende coronamaatregelen kan er helaas geen fysieke boekpresentatie plaatsvinden.

Laten we hopen dat de coronacrisis bij de publicatie van mijn volgende roman, ‘De Straf van Veger’, in het najaar van 2021, voorbij is en er weer een “ouderwetse” boekpresentatie plaats kan vinden. Tot die tijd: Take care en Keep up the good work!

Boekenbal 2021 XVI – Een literair genie, een interview met Peter Mabelus

Peter Mabelus beschikt over alle ingrediënten om de volgende literaire sensatie van de Lage Landen te worden. Een scherpe pen, bizarre plots en verrassende perspectieven maken het lezen van zijn boeken tot een adembenemende ervaring. Logisch dat een gesprek met Peter Mabelus een stortvloed aan informatie en perspectieven brengt. Van het Franse fenomeen Serge Gainsbourg (1928-1991) tot de Russische satiricus Michail Boelgakov (1891-1940), van kloosters in Tibet tot de 4e klas van het gymnasium, waar Harry Mulisch zijn laatste schooldagen sleet. Kijk naar een enerverend gesprek met een bevlogen man, die dagelijks 8 pagina’s literatuur genereert. Je kunt een exclusief, genummerd en gesigneerd exemplaar van Mabelus’ nieuwe roman ‘John West en de gestolen Picasso’ (publicatiedatum: eind april 2021) reserveren via de volgende link: https://bit.ly/PeterMabelus​.