Poepie (Een Sprookje)

 

Er was er eens een Grieks prinsesje. Haar naam was Elsje, Elsje Poupolos. Elsje Poupolos woonde in een heel groot pa­leis, ergens heel hoog in de Griekse bergen boven Athene.

Elsje was een zoetekauw, die heel erg verwend werd door haar opa en oma, omdat ze een weesje was. Zo was het paleis waar ze in woonde, op haar verzoek, speciaal gemaakt van snoepgoed. Ik heb dat paleis gemaakt en kom er nog elke dag om onderhoud te plegen. Het paleis lijkt wel een heel erg groot suikerbeest, zo met die torentjes en transen van marsepein, een ophaalbrug van aan elkaar gesmolten zuurstok­ken, die opgehaald en neergelaten worden met snoepkettingen en het binnen­plein van het paleis is belegd met grote nogablokken.

Het was trouwens verboden om aan het paleis te likken. Als je dat deed dan kon je mooi een pets voor je gezicht krijgen van de heel erg geheime anti-lik politie. Streng hè?, waren ze in Sanitaria. Oh ja, had ik dat nog niet verteld, dat het kleine Griekse provincietje waar Elsje Poupolos woonde, Sanitaria heette?

Ja, Sanitaria was een heel erg schone provincie. In Sanitaria was het bijvoorbeeld verboden om op straat te piesen en te poepen (dat is overal verboden, zegt mijn moeder). En je mocht op straat ook geen scheet­jes laten. Als je dat deed werd je gearresteerd door de ook heel erg geheime anti-scheetjes politie. En die nemen hun werk heel serieus.

Zo heb ik een keer gehoord van een lieve oude man die in het openbaar kei­hard een zure scheet liet, omdat hij per ongeluk iets verkeerds gegeten had (het schijnt een broodje beenham met oude kaas en partysticks geweest te zijn). Nou, deze man werd dus gearres­teerd door de geheime anti-scheetjes politie en op zijn kop in een grote ton met poep gezet, net zo lang tot hij stikte. Gemeen hè?

Jeetje meneetje, wat ben ik afgedwaald! Wat wilde ik jullie ook al weer vertellen over prinses Elsje Poupolos? Oh ja, Elsje was dus een zielig weesje dat veel van snoep hield. Ze vond het zo erg dat ze niemand had om mee te spelen. Want ze woonde helemaal alleen met haar opa en oma in dat snoeppa­leis. Opa en oma konden nu eenmaal niet meer tikkertje doen, verstoppertje spelen, touwtje springen of hinkelen. Opa had dat soort dingen trouwens als kind al geen moer aan gevonden (wat een chagrijn hè?). En oma was zonder beentjes geboren en zat haar hele leven al in een schommelstoel, die een achteroom van haar, oom Gibraldi, speciaal voor haar had laten ontwer­pen door een Hongaar­se meubelmaker uit België.

Elsje was het spuugzat om altijd maar alleen te spelen. Maar ze spuugde niet, omdat dat ook verboden was en ze geen zin had om ruzie te krijgen met de ook heel erg geheime anti-spuug poli­tie.

Elsje was nu al veertien. Haar borstjes staken al een beetje vooruit, haar heupjes begonnen al een beetje breder te worden en ze had al een beetje haartjes op haar k.. Zoals gezegd wilde ze zo graag een keer met iemand anders spelen. Maar meer nog had ze zin om een beetje te knuffelen, te duwen, te kietelen en te trekken met een leuk speelkameraadje.

Nu was opa toevallig al zijn hele leven geabonneerd op de Donald Duck. En elke donderdagochtend gooide een lelijke, kale, oude postbode met acne de verse Donald Duck in de chocolade brievenbus van het paleis. Maar op een dag was de postbo­de ziek en kwam zijn neef, een vrolijke en sportie­ve blonde jongen van vijftien jaar, de nieuwe Donald Duck brengen. Op het moment dat de jongen met het blaadje in de hand de ophaal­brug van zuurstok­ken opliep stond Elsje Poupolos net verveeld uit te kijken over de bergen, die wel van drop gemaakt leken, zo zwart waren ze, dacht ze.

‘Hoi!,’ riep de blonde jongen vrolijk. ‘Zal ik de nieuwe Donald Duck maar aan jou geven, mooi meisje?,’ zei hij, terwijl hij met een steelse blik naar haar prille borstjes keek.

‘Dat is goed, vrolijke blonde jongen,’ zei Elsje, en streek hem over zijn glimlachende bolletje.

En voor ze het wisten waren ze aan het tongzoenen en strelen dat een aard had.

Vroeger had je nog geen seksuele voorlichting en daarom wisten deze twee deugnieten niet wat hun overkwam! Maar wat was het lekker om zo tegen elkaar aan te schurken. En wat was het lekker om met die natte tongen elkaar af te likken. Nog veel lekkerder dan snoepen!

Opeens keek Elsje geschrokken om zich heen, omdat ze bang was dat ze iets deed dat verboden was. Was het misschien niet vies wat ze deden? Was er geen geheime politie in de buurt? Snel trok ze de jongen achter zich aan naar haar slaap­kamertje. En wat ze daar allemaal niet met elkaar deden! Toen ik daar langs liep was de deur op slot, de kleertjes van Elsje Poupolos en de vrolijke blonde jongen lagen in een slordige hoop in een hoek van de gang. En toen ik mijn oor te luisteren legde aan de deur van Elsje’s slaapkamer hoorde ik ze te midden van sopgeluidjes giechelen en fluisteren.

Op een gegeven moment hoorde ik de jongen Elsje vragen hoe of dat ze heette.

‘Elsje Poupolos, heet ik,’ fluisterde Elsje hees.

‘Elsje Poupo­los!!,’ hoorde ik de jongen lachend zeggen. ‘Dan noem ik je poepie!’

En wat moest ik toen ontzettend mijn lachen inhouden.

‘Ha, ha, poepie in Sanitaria!,’dacht ik. ‘Poepie! Laat de heel erg geheime anti-scheetjes politie het maar niet horen!’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s