Vrijheid

 

De eerste keer dat ik mij vrij voelde moet als foetus zijn geweest.

Voortdurend door een comfortabel klimaat omhuld.

Als ik mijn vingers strekte tegen het licht voelde ik mij een componist van energie.

Terwijl ik ritmisch door het vruchtwater van mijn moeder deinde.

 

Een dodelijke cocktail van slaap en spierverslappende middelen is mij zojuist

toegediend.

Mijn familie en vrienden staan naast mijn sterfbed.

“Ga in vrede,” waren mijn laatste woorden.

Ik voel me vrijer dan ooit.

Agent 00Peter Mabelus 2

 

Een naam is alleen maar een naam.

Jij bent naamloos.

Geen naam perkt jou in.

Geen naam kan jou begrenzen.

Namen zijn labels om gebruik van te maken.

Ze zijn nuttig.

Daar is niets spiritueels aan,’ zei agent 00Peter Mabelus tegen mij.

 

Door het herkenbare ritmische gedreun van zijn fantastische design schoenen.

Van Bommel.

Zonder twijfel.

Ontworpen in blauw en zwarte krokodillenprint.

 

Pas toen agent 00Peter Mabelus, nog tijdens zijn psychologische behandeling, op de BBC

een film zag over het leven van de Romeinse keizer Nero, sloegen de oordelen over – en

analyses van – zijn persoonlijkheid door de psycholoog als een bom bij hem in.

Hij was na het zien van de film over de Romeinse keizer Nero nooit meer dezelfde

geweest.

Hij kon niet leven met het idee dat hij een narcistische psychopaat was met een

sadistisch superego.

Daarna had hij zich altijd gestrest gevoeld over wie hij was.

Agressief, getergd en verdrietig.

Verongelijkt en miskend.

Boos en verlangend.

 

Door het herkenbare ritmische gedreun van zijn fantastische design schoenen.

Van Bommel.

Zonder twijfel.

Ontworpen in blauw en zwarte krokodillenprint.

 

Daar kwam Peter Mabelus binnen.

Sprong zo op mijn balkon.

Out of nowhere.

Wat moet ik doen met die gast?

 

 

Agent 00Peter Mabelus

20160817_192837

Op een saai dagje in de eerste week van april 2017.

Met een waterig zonnetje in de lucht.

Werd ik wakker van een vreemd geluid.

Ik kon het geluid niet thuisbrengen.

Maar ik was er wakker van geworden.

Was er een indringer in het huis?

Iemand met kwade bedoelingen?

Ik stapte uit mijn bed met een ultra duf hoofd.

Niet alert.

Ik besefte dat de geluiden.

Die mij hadden gewekt.

De veroorzakers waren van de spanning die ik voelde.

Ik werd opgejaagd.

Was ik een personage in een filmscenario geworden?

Was mijn leven nog echt?

Weer die geluiden.

Die ik niet thuis kon brengen.

Voetstappen die een echo veroorzaakten.

Door het herkenbare ritmische gedreun van zijn fantastische design schoenen herkende ik hem.

Van Bommel.

Zonder twijfel.

Ontworpen in blauw en zwarte krokodillenprint.

Hij was het echt.

Daar kwam Peter Mabelus binnen.

Sprong zo op mijn balkon.

Out of nowhere.

Wat moet ik doen met die gast?

 

Een misselijke grap

 

ANP – In de nacht van vrijdag op zaterdag is er ingebroken in een woning aan de Reactorweg te Utrecht.

Na het betreden van de woonkamer in de ochtend viel het de bejaarde bewoner van het hoekhuis op dat er in de nacht ingebroken moest zijn in zijn woning. Want waarom hing er opeens een koekoeksklok aan de wand boven de open haard? En wat deed die vrolijk opgetuigde kerstboom daar voor het raam op 1 april? Wie had de tafel zo fleurig gedekt met strikjes en lintjes op een tafelkleed dat hij nog nooit had gezien?

De politie werd gebeld, maar kon niets anders uitrichten dan proces verbaal opmaken van het incident. Er waren immers geen sporen van braaksel.

De Opblaasklaagmuur

 

De tijd is voorbij dat Duitsland synoniem was voor de schande van de Tweede Wereldoorlog. Nu echt de aller-, allerlaatste Duitse oorlogsmisdadigers dement en kwijlend uit hun bed en rolstoel voor het gerecht worden gesleept om alsnog rechtvaardigheid te doen zegevieren en een bezoek aan Auschwitz-Birkenau een toeristische attractie is geworden, is het tijd voor een nieuw begin, een herijking van de Joods-Duitse verhoudingen en de menselijke verhoudingen in het groot en algemeen.

Mijn neurotische grootvader, met een zwak ontwikkelde narcistische psychose, kwam getraumatiseerd en onder de kippenstront uit de oorlog, omdat hij vijf jaar lang zonder reden ondergedoken had gezeten in het kippenhok dat achter in de tuin van zijn Sliedrechtse arbeidershuisje stond. Doodsbang als hij was geweest om door de bezetter voor Jood, zigeuner, geestelijk gehandicapte of homo te worden aangezien. En dat alleen omdat hij een bloemetjesjurk droeg in zijn vrije tijd. Hij weigerde een woord Duits uit te spreken. Als hij wilde zeggen dat hij “an sich überhaupt geen trek had in een Kaiserbrötchen,” zei hij: “Op zich heb ik overhoop geen trek in een broodje van de keizer.”

Volgend jaar bestaat de staat Israël formeel zeventig jaar. Een tempel van vrede en harmonie kan Israël helaas niet genoemd worden. Ach, ieder zijn eigen apartheid.

Vandaag de dag wordt het centrum van Berlijn gedomineerd door de glorieus gerestaureerde Rijksdag. Gebouwd tijdens de hoogtijdagen van het Duitse keizerrijk. Op de voorgevel staat in vergulde letters op het architraaf: “Dem Deutschen Volke”. De voor Duitsland en de wereld rampzalig verlopen Eerste Wereldoorlog leidde tot het aftreden van de Duitse keizer Wilhelm II. Gevolgd door de onmachtige democratische Weimarrepubliek. Daarna werd de Rijksdag in de collectieve herinnering symbool voor Nazi-Duitsland. Juichende ten dode opgeschreven Sovjetsoldaten dansten op een kolossale ruïne. Verlaten krot van de Koude Oorlog. Nog net in West-Berlijn, pal naast de Berlijnse Muur. Een gebouw dat vooral onbegrip, leegte en onmacht vertegenwoordigde.

Het indrukwekkende Holocaustmonument , dat uit 2711 betonblokken variërend in hoogte van 20 cm tot 4,5 meter bestaat, waar verveelde scholieren, verplicht op excursie, verstoppertje spelen en opbotsen tegen geëmotioneerde nabestaanden van oorlogsslachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en mensen die zich willen inleven in basisemoties, bevindt zich op slechts enkele honderden meters afstand van de Rijksdag.

In Jeruzalem viel me op dat de Klaagmuur eigenlijk heel klein is. Veel te klein om ruimte te bieden aan alle mensen in de hele wereld die willen klagen.

Daarom heeft het Duitse bedrijf waarvoor ik werk een campagne bedacht om alle klagende mensen in de wereld, Jood of niet-Jood, een gratis opblaasbare Klaagmuur aan te bieden. Als de opblaasbare Klaagmuur opgeblazen is zult u zien dat de opblaasbare Klaagmuur als twee druppels water lijkt op de originele Klaagmuur in Jeruzalem. Inclusief gleuven om wensen, gebeden en in memoria in te proppen.

Zin om te klagen? Geen geld voor een trip naar de Klaagmuur in Jeruzalem?  Vraag dan de gratis opblaasbare Klaagmuur aan. U betaalt geen verzendkosten!

De waan van de dag is wat ons bindt.