Zonder dollen is mijn ontmoeting met de president van Frankrijk, Macron, de meest bijzondere in mijn leven geweest.

In de zomer van 1981 slenterde ik op 14 juli over de boulevard van de Franse badplaats Saint-Jean-de-Monts. Ik nam net een hap van de laatste kano uit mijn koektrommeltje, toen ik een Franse peuter op een driewieler hoorde jammeren dat hij zijn carte d’identité verloren was. Zojuist had ik de carte d’identité gevonden van ene Emmanuel Macron. Kaartnummer 045290183147. Geboortedatum 21 december 1977. Nadat ik Macron zijn carte d’identité teruggegeven had peddelde hij vrolijk huiswaarts.

Op de dag van de tweede ronde van de Franse verkiezingen zag ik op televisie het nummer van Macron’s carte d’identité duidelijk leesbaar in beeld: 045290183147.

Uit het voorwoord van Po-e-zine Pocket Editie 01:

“Po-e-zine Pocket is een digitale uitgave die om de twee maanden verschijnt. De uitgave wordt automatisch gegenereerd uit berichten die op de website Po-e-zine.com zijn geplaatst. Dit om mensen te stimuleren te blijven schrijven en te genieten van andermans schrijfkunsten. Ook u kunt bijdragen aan de uitgave door u aan te melden op de website en uw werk in te zenden voor de volgende Pocket editie. U mag zoveel gedichten en verhalen inzenden als u wilt.”

Op  31 mei 2017 werden in “PO-E-ZINE POCKET, EDITIE 01” vijf korte verhalen van Peter Mabelus gepubliceerd: “Een misselijke grap,” p.17, “Hijgend hert,” p.25, “Ik ben Toter,” p.26, “Omniglot,” p.40 en “Ouderschapsverlof,” p.45.

De vijf bijdragen verschenen eerder op 120w.nl: “Een misselijke grap,” 4 april 2017, “Hijgend hert,” 20 december 2016, “Ik ben Toter,” 21 februari 2017, “Omniglot,” 7 februari 2017 en “Ouderschapsverlof,” 24 mei 2017.

De vijf korte verhalen zijn ook op de website van Peter Mabelus te lezen: https://petermabelus.com.

Ik kwam hier vaker langs

Snel stromend in de lente

Dan stond het grote witte huis met de voeten in het water

Kabbelend in de nazomer

Verliefde tieners zoenend aan de waterlijn

Geen oog voor mij

Vrolijke en verveelde kinderen

Die flessen met daarin een boodschap voor niemand naar mij gooiden

Hun hoop zonder kracht dreef met mij mee naar de zee

Daar duurde het soms een eeuw voordat ik weer op mocht stijgen

En dreef hoog door de lucht boven de aarde

Soms viel ik neer op gebergten in verre landen

En voelde mij als versteend

Ik ben een druppel met een hoge mate van ongeduld

Vastzitten in een gletsjer is niets voor mij

Maar geduld is een schone zaak

Soms viel ik neer als regen

Op Europa

En kwam dan weer langs het grote witte huis aan de IJssel

Dit jaar was het grote witte huis verdwenen

Ik zal zeker terugkomen

Ik ben de druppel