Kliklijn getuigt niet van een VOC-mentaliteit

In 2014 verhuisde ik als vrijgezel naar een ruim hoekhuis in de ***straat, in de gemeente B., op nog geen tien kilometer van de Noordzeekust. Het was een koopwoning. Ik verdiende mijn geld met de import en export van allerlei producten en diensten. Mijn alleenstaande buurvrouw bleek een jaar of zestig oud, kinderloos, en was werkzaam als docent Duits. Zij moet in die tijd een inkomen van een kleine 3500 euro per maand hebben verdiend.

Aanvankelijk had ik een goede band met haar. Daarom deelden wij aardig wat feiten over onze wederzijdse levens. Zo kwam ik erachter dat ze haar huis al in 1983 had gekocht voor omgerekend 45.000 euro. Ze had haar hypotheek inmiddels volledig afgelost. Omdat zij geen geldzorgen kende, ging ze elke zomer zes weken op vakantie naar exotische oorden. Tijdens haar afwezigheid verhuurde ze haar woning voor een flink bedrag aan gretige Duitse toeristen, waardoor ze eigenlijk altijd “gratis” op vakantie ging.

Niets is voor de eeuwigheid en zo veranderden de omstandigheden waarin mijn buurvrouw leefde. Zij werd verliefd op de klusjesman, die in de zomer van 2015 de muren van haar woning stuukte. Later begreep ik dat deze man alleen maar zwart kluste, omdat hij sinds een paar jaar (vanwege rugproblemen) voor honderd procent was afgekeurd en een WAO-uitkering ontving van ruim 2000 euro netto per maand.

De stukadoor, een zogeheten scheefwoner die een tweekamerappartement van de sociale woningbouw in de naburige gemeente C. bewoonde, trok al snel bij mijn buurvrouw in. Zijn appartement verhuurde hij sindsdien voor 1400 euro per maand aan een groep Polen, die met zijn achten de huur vrij makkelijk konden op brengen. Hij zal daar maandelijks – zwart – ongeveer duizend euro per maand mee verdienen.

De acht Polen op hun beurt werkten allemaal zwart in de illegale wietkwekerij van de broer van de stukadoor, ergens in een kas in de weilanden tussen de gemeenten B. en C. De broer van de stukadoor was de eigenaar van twee van de vijf coffeeshops die de naburige stad A. telde.

De broer van mijn buurman was ook de eigenaar van een hele rij peeskamers in de binnenstad van de stad A. Die peeskamers werden voor een paar honderd euro per kamer per dag verhuurd aan Oost-Europese prostituees, zodat die vrouwen een aardig centje konden verdienen aan de gastvrijheid van de broer van mijn buurman en de vriendelijkheid van hun bezoekers.

De helft van de Nederlandse gemeenten beschikt inmiddels over een of meerdere kliklijnen en hun aantal schijnt snel toe te nemen.

Een kliklijn bellen om de praktijken van mijn buren en de broer van mijn buurman aan te geven, zal ik niet snel doen. Toegegeven, de Nederlandse staat loopt hier en daar wat belasting mis, maar het is toch bewonderenswaardig dat onze medeburgers door hard werken, toeval, slimheid en ondernemingslust een klein financieel imperium kunnen opbouwen. Vergeet daarbij vooral ook niet dat zij meehelpen aan het terugdringen van de woningnood en het stimuleren van de werkgelegenheid.

In 2006 reageerde toenmalig minister-president Balkenende op kritische Kamervragen van Femke Halsema over de uitwassen van het door Nederland gepropageerde neoliberalisme en de deregulering op veel gebieden van de Nederlandse economie: “Ik begrijp niet waarom u hier zo negatief en vervelend over doet. (…) Laten we blij zijn met elkaar! Laten wij optimistisch zijn! Laten we zeggen: Nederland kan het weer! Die VOC-mentaliteit, over grenzen heen kijken, dynamiek! Toch?”

“Kliklijn getuigt niet van een VOC-mentaliteit” stond op 7 oktober 2019 als eerste op hoemannendenken.nl, de enige site vóór vrouwen, dóór mannen.

Hoe ik liefde vergat te geven: het ideale cadeau voor uw huisdier

Vier oktober is het weer zover: dierendag. Een goed moment om uw huisdier wat extra aandacht te geven door, hem of haar, het hartverscheurende verhaal Big Story uit de verhalenbundel Hoe ik liefde vergat te geven voor te lezen.

Hoe ik liefde vergat te geven is te verkrijgen via webshops of de betere boekhandel. Vandaag besteld, morgen in de brievenbus.

Veel leesplezier samen!

Afbeelding kan het volgende bevatten: 2 mensen, tekst en buiten

De laatste Henk van Straten en onze reactie daarop

Afbeeldingsresultaat voor henk van straten by Henk van Straten, Korianderstraat 44, Eindhoven, Brabant 5614 HG Netherlands

Bij nader inzien ga ik toch weer af en toe een stukje schrijven. Ik was ermee gestopt. Omdat al mijn inspiratie in een nieuwe roman ging zitten, dacht ik. Dat wás ook zo. Ik schreef dertigduizend woorden. Die heb ik weggegooid. Ik zie ervan af. Mijn vriend Rutger Lemm zei dat ik het boek nu in de koelkast heb gelegd, en dat er een schrijver bestaat, of bestond, die daadwerkelijk sommige manuscripten in de vriezer legt, of legde. Beetje dramatisch wel.
Dat heb ik niet gedaan, ook niet bij wijze van spreken. Ik zal er niet later nog mee doorgaan. Het was te donker, het trok me te zeer naar beneden. Depressie en dood. Bovendien had ik een grote rol weggelegd voor een oude vriend die zelfmoord pleegde, waar zijn zus en andere naasten uiteindelijk toch enige moeite mee bleken te hebben, merkte ik. Een schrijver moet rücksichtslos durven zijn, dat zal best, maar ik heb er geen zin in.
Voor het eerst in mijn schrijversbestaan heb ik nu geen boek om aan te werken. Misschien is dat wel goed. Laat de trein maar even tot stilstand komen; hij was aan het vonken en piepen en op de gehavende bankjes kon je al tijden niet meer lekker zitten. (De kunst van de wringende metafoor ben ik echter nog niet verleerd.)
Op de PR-afdeling van mijn uitgeverij grepen ze mijn stukjesstop aan om de nieuwe bundel Niets zal ons redden maar een beetje liefde is oké onder de aandacht van de pers te brengen. Zo van: deze bundel betekent het einde van mijn stukjes en het einde van mijn autobiografische periode, nu is het weer tijd voor fictie. (De kop van het grote interview: ‘Ik ben mezelf spuugzat’.) Maar goed, die benaderde journalisten en recensenten zouden zich zo onderhand dan toch wel gemeld moeten hebben, lijkt me. Ik bega hiermee vast geen publiciteitsflater; dit gevolgen van dit nieuwe stukje zullen niet héél ernstig zijn. (Een vreemde man die op straat naar me roept: ‘Hé klootzak! Jij zou geen stukjes meer schrijven!’ Dan een vuistgevecht.)
Hiermee wil ik overigens niet zeggen dat ik de stukjes met dezelfde frequentie van voorheen zal schrijven. En ook start ik dat betaalde abonnement niet opnieuw op. Uiteraard krijgen de abonnees gewoon nog ieder stukje gratis in hun mailbox.
Nu ga ik de slingers opruimen die nog steeds in de huiskamer hangen; mijn jongste zoon was jarig in augustus. Daarna ga ik mijn twee wietplanten rechtop zetten, want die zijn vannacht omgewaaid. Afwassen, stofzuigen. Niet aan mijn boek werken.

Hoi Henk,

Dit is de eerste keer dat ik reageer op een stukje van jou, al lees ik ze al jaren met veel plezier.
Waarom reageer ik nu wel?
Een week geleden was de boekpresentatie van mijn tweede boek, de verhalenbundel Hoe ik liefde vergat te geven (trailer bij het boek en videoverslag van de presentatie zijn te vinden op youtube en mijn site petermabelus.com), de opvolger van mijn komische literaire thriller Kathmandu Hipsters, allebei verschenen bij de kleine uitgeverij Ambilicious, nadat de grote uitgeverijen om verschillende redenen niet met mij in zee wilden gaan.

Ik heb genoeg verhalen klaar liggen voor nog een bundel en twee andere romans zijn ook al klaar. Die boeken uitgeven bij dezelfde kleine uitgeverij is een herhaling van te kleine zetten. Ik wil door veel mensen gelezen worden. Hoe krijg ik een grote uitgeverij zo gek om nu wel met mij in zee te gaan?
Ik herken jouw zoektocht naar een nieuw boek. Mijn beste vriend pleegde zelfmoord op 5 juni 2017 en ik heb geprobeerd om daar literair iets mee te doen, maar ik ben, net als jij, helemaal niet tevreden over wat ik op papier krijg.
In het voorjaar van 2016 bereisde ik Iran en had allerlei ideeën voor een liefdesroman, die daar gesitueerd moest zijn. Het lukt me niet.
Nu schrijf ik af en toe stukjes op mijn site, Facebook en Twitter en ben al dolblij als jongens als Pieter Waterdrinker, Alfred Birney en Arthur van Amerongen positief reageren.
Ik zit in een vette dip en weet niet goed hoe ik daar uit moet komen.
Enfin, ik heb veel respect voor jou en jouw werk en mijn eigen frustraties moesten er blijkbaar even uit.
Keep up the good work, Henk, we shall overcome.Hartelijke groet,

Peter Mabelus

Henk van Sraten,

Dank je Peter! Hou vol jij!

 

Henk

Reporter van Schoon

Geestmerambacht: Het Central Park van Alkmaar

Afbeeldingsresultaat voor peter mabelus

“Mijn gezin woont sinds de zomer van 2006 in Alkmaar-Noord. Ondanks het feit dat bossen, duinen, zee en strand zich op een half uur fietsen van onze woning bevinden, hebben we ons hart vooral verpand aan recreatiegebied Geestmerambacht, dat ten noorden van Alkmaar gelegen is.

Vóór 2006 ben ik een aantal keren in New York geweest en was daar vooral weg van Central Park. Het Central Park heeft grofweg de vorm van een rechthoek en een oppervlakte van 341 hectare. Vooral ‘The Pool’, de grote plas in het midden van het bosrijke park, geeft je het gevoel dat je in de vrije natuur en ver buiten de stad bent. Geestmerambacht geeft hetzelfde gevoel aan bezoekers en inwoners van Alkmaar.
Toen ik voor het eerst in Geestmerambacht ging hardlopen viel mij de gelijkenis met Central Park direct op. Ook een groot park met in het midden ‘De Zomerdel’, een nog grotere plas dan ‘The Pool’ in New York. Qua oppervlakte is er niet eens zoveel verschil. Geestmerambacht telt tegenwoordig 291 hectare. Ruim 900.000 mensen bezoeken jaarlijks dit natuurgebied. Het park kent daardoor een veel rustiger sfeer dan Central Park met zo’n 25 miljoen bezoekers per jaar. Central Park en Geestmerambacht lijken niet alleen qua vorm en bestemming op elkaar. In beide parken valt veel te doen.
Allemaal prachtig. Maar hoe houd je zoiets schoon? Het Recreatieschap Geestmerambacht wordt beheerd door Recreatie Noord-Holland NV., waar ongeveer 100 enthousiaste medewerkers werkzaam zijn, die zorg dragen voor het onderhoud en het schoonhouden van het natuurgebied. Afval, achtergelaten door dagrecreanten, is meestal binnen een dag verdwenen.
Peter Mabelus uit Alkmaar is Supporter van Schoon. Als Reporter van Schoon schrijft hij dit jaar over zwerfvuil en over de mogelijkheden om zijn leefomgeving in Alkmaar schoon te houden. Wil je Peter helpen? Meld je dan aan als Supporter van Schoon op www.supportervanschoon.nl

Central Park, New York, Nyc, Manhattan, New York City

 

Boekpresentatie verhalenbundel Hoe ik liefde vergat te geven

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon

De langverwachte en drukbezochte lancering van mijn verhalenbundel Hoe ik liefde vergat te geven, de opvolger van de in november 2018 gepubliceerde zinderende debuutroman Kathmandu Hipsters, vond afgelopen zondagmiddag 22 september plaats in boekhandel Laan in Castricum.
Tijdens de boekpresentatie werd ik voor de pauze geïnterviewd door de Haagse schrijfster Mili van Veegh.
De muzikale omlijsting werd verzorgd door singer songwriter Johan Visser uit Nijmegen.
Het eerste exemplaar van het boek werd uitgereikt aan Vincent Ruijter, de broer van mijn in 2017 overleden vriend Mathieu Ruijter, aan wie het boek opgedragen is.
Uit het voorwoord van Hoe ik liefde vergat te geven: “In deze losgeslagen wereld zijn er schrijvers met een scherpe blik en pen. Zij beheersen extravagante stijlexponenten zowel als de taal van de straat.
In deze bundel slaat Peter Mabelus zijn vuist in een glasbak. Uit de scherven klimt een colameisje omhoog, ontploft een Amerikaan, kwaken eenden rond verloren gegane dichtregels, roept een sloerie in een hallofoon in de Lepelstraat, voelt een belezen meisje in de bus de hartslag van een knappe jongen en hebben metaforische varkens een bewustzijn.
Als lezer gaf ik me over aan een golf verhalen die gaan van bespiegeling, holle retoriek, gewaagdheid, verbijstering, controversie, obsessie tot ironie. Soms zo fout dat het briljant goed is.”
Hoe ik liefde vergat te geven is verkrijgbaar bij alle webshops en in de betere boekhandel.
Voor een gesigneerd exemplaar, met of zonder opdracht, kun je contact met de auteur opnemen.

Een stroopwafel te ver

Al jaren had ik de app van LinkedIn op mijn telefoon staan. Voor de enkeling die niet weet wat LinkedIn inhoudt; het is netwerken geblazen met mensen waarvan je denkt dat ze je carrière verder op weg kunnen helpen.

LinkedIn leek me ooit een nuttig medium, dus ik installeerde de app op mijn telefoon. Ik was een dolende schrijvende ziel, die nog niet kon leven van wat ik inmiddels al jaren doe: het schrijven van boeken en columns, het geven van lezingen en workshops en als het zo uitpakt reisleider spelen in verre landen voor mensen die denken dat het organiseren van een reis een onmogelijke opgave is. Te lui om zich in te lezen over de bezienswaardigheden. Liever maken ze ter plekke selfies, die ze enthousiast binnen een paar seconden op social media plaatsen.

De meeste wildvreemden zoeken via LinkedIn contact met jou om er zelf beter van te worden, hun carrière een boost te geven. Verder kan je netwerk worden uitgebreid met oude bazen, (oud-)collega’s, familie, freaks, vrienden, kennissen en exen.

Ik heb in het verleden veel te veel connectie-aanvragen geaccepteerd. Ik deed daar verder niets mee. Maar omdat de app nu eenmaal op mijn telefoon stond, kreeg ik om de haverklap meldingen van de sprongen die mijn connecties in hun loopbaan maakten, of omdat ze iets van mij wilden.

Ik interesseerde me zelden of nooit voor die meldingen.

Het kan aan mij liggen, maar ik heb de indruk dat de meesten van mijn connecties afschuwelijk saaie banen hebben of hadden, en voor mensen die zelf schrijver of reisleider wilden worden kon ik zelden iets betekenen. Ik verwijderde de meldingen van LinkedIn van mijn telefoon vrijwel altijd zonder die te lezen.

Afgelopen week viel mijn oog toevallig op een melding van een oude connectie van mij. Hij wilde zijn netwerk graag laten weten dat hij een prachtige baan als customer experience manager at G&W Group Van Wonderen Stroopwafels had gevonden en of ik hem daarmee wilde feliciteren. Ja, je leest het goed: customer experience manager at G&W Group Van Wonderen Stroopwafels.

Stel je nu eens voor dat dat je leven is: vijf dagen per week de wekker op zes uur in de ochtend zetten om ervoor te zorgen dat er in binnen- en buitenland meer stroopwafels worden geconsumeerd. En daarmee 4000 euro netto verdienen, of iets minder, of iets meer.

Het mag een wonder heten dat er in Nederland per jaar slechts 1600 mensen zelfmoord plegen. Ik heb direct na het lezen van deze laatste melding van LinkedIn de app van mijn telefoon verwijderd. Ik wens al mijn voormalige connecties op LinkedIn een prachtig en succesvol leven toe. Met of zonder stroopwafels.

“Een stroopwafel te ver” stond op 12 september 2019 als eerste op hoemannendenken.nl, de enige site vóór vrouwen, dóór mannen.