De geboorte van het kubisme

120w.nl: “Er wordt veel te veel geschreven en daardoor veel te weinig gelezen. Weg met de breedsprakigheid. 120 woorden is precies genoeg. Schrijfthema voor week 11: “alternatief.”

© Pixabay

Pablo Picasso kon al enkele dagen niet op kleur komen. Op zijn palet vormde dat geen probleem, maar zodra hij zijn penseel in de richting van het maagdelijk witte doek bracht, dat op de schildersezel in het midden van zijn atelier stond, verstarde zijn hand in de lucht, alsof er zich een magische wand bevond tussen zijn wil en de creatie die ergens in het niets op hem aan het wachten was. Plotseling wist hij wat hem te doen stond; hij moest zijn hand dwingen om de werkelijkheid weer te geven zoals die zich aan hem voordeed, niet zoals die was. Het alternatief voor leegte lag in de belofte die hem vanaf het maagdelijk witte doek aanstaarde en nergens anders.

Deze 120 woorden verschenen op 13 maart 2018 voor het eerst op 120w.nl.

Jan Wolkers: gestolen goed gedijt prima

© Peter Mabelus

In de lente van 1983 kwam ik in aanraking met de boeken van Jan Wolkers. Mijn leraar Nederlands, Fons Walraven (‘Wally’ voor intimi) had zijn leerlingen de opdracht gegeven om een tiental klassiekers uit de vaderlandse naoorlogse literatuur te lezen. Terug naar Oegstgeest van Jan Wolkers was daar één van.

Nadat ik tijdens de lessen Frans van leraar Frans Fons Vermeulen kennis had gemaakt met L’etranger van Albert Camus, wist ik dat het lezen van een goed boek vaak beter is dan het hebben van seks. Bovendien kun je van een boek een stuk langer genieten dan van de daad.

Geld had ik in die dagen niet. Al het geld dat ik verdiende met het lopen van een folderwijk ging op aan halfzware shag en de paar biertjes die ik elke vrijdagavond naar binnen klokte in het lokale buurthuis, waar muziek van The Cure en Joy Division werd uitgestort over het groepje getoupeerde en schijnbaar getormenteerde adolescenten dat ik mijn vriendenkring mocht noemen.

De boeken die ik voor school moest lezen, haalde ik nooit uit de plaatselijke bibliotheek omdat ik het dan met een stukgelezen, geplastificeerd exemplaar moest doen. Veel liever hield ik een maagdelijk exemplaar in mijn handen, dat ik eerlijk bij de boekenafdeling van de Vroom & Dreesmann had gejat. Zo geschiedde ook met de kaskraker van Jan Wolkers uit 1965 Terug naar Oegstgeest.

Omdat het lezen van Terug naar Oegstgeest mij een gevoel gaf alsof ik mijn beste vriend voor het leven had ontmoet, liep ik in de lente van 1983 net zo vaak met een boek van Jan Wolkers onder mijn jas de V&D uit als er romans en verhalenbundels van Jan Wolkers te vinden waren. Als het alarm afging, duurde het slechts enkele seconden voordat ik onopvallend in de winkelende massa was verdwenen. Nooit voelde ik angst als ik een boek van Jan Wolkers stal. Nooit werd ik gepakt en op het plaatselijke politiebureau afgeleverd.

Op de tiende sterfdag van Jan Wolkers, 19 oktober 2017, verscheen de baksteenzware en door Onno Blom voortreffelijk geschreven biografie van Jan Wolkers, Het litteken van de dood. Daarin staat te lezen hoe Wolkers in zijn jonge jaren stal als de raven, om zijn honger naar door hem begeerde boeken te stillen. Als je nagaat hoe puissant rijk Jan Wolkers alleen al geworden is met het schrijven van het geilste boek uit de vaderlandse literatuur (Turks Fruit), voel ik nog steeds geen enkele scrupule over hoe ik ooit in het bezit kwam van de boeken die ik graag wilde lezen. Ik heb Jan Wolkers nooit het brood uit de mond gestoten.

Elk verhaal kent een begin en een eind. Een kleine tien jaar na het lezen van mijn gestolen exemplaar van Terug naar Oegstgeest hield Jan Wolkers op 27 maart 1992 een lezing in de Openbare Bibliotheek van Amsterdam, die toen nog in een prachtig pand aan de Prinsengracht gevestigd was. Na de lezing bestond de mogelijkheid om boeken van Jan Wolkers te kopen en te laten signeren door de schrijver zelf. Omdat ik al een klein decennium in het gestolen bezit was van het hele oeuvre van de bekendste inwoner van Texel aller tijden, had ik mijn eigen exemplaar van Terug naar Oegstgeestmeegenomen om door Jan Wolkers te laten signeren. Hij vond het geen punt om zijn zwierige handtekening in een meegebracht boek te zetten.

Wie is de werkelijke bezitter van het meesterwerk dat de beroemdste inwoner van Oegstgeest in het voorjaar van 1992 slechts een tiental seconden in zijn trillende handen hield? Het heeft niet aan mij gelegen dat Vroom & Dreesmann op 31 december 2015 failliet is gegaan.

“Jan Wolkers: gestolen goed gedijt prima” stond op 12 maart 2018 als eerste op hoemannendenken.nl, de enige site vóór vrouwen, dóór mannen.

Pleiterik

120w.nl: “Er wordt veel te veel geschreven en daardoor veel te weinig gelezen. Weg met de breedsprakigheid. 120 woorden is precies genoeg. Schrijfthema voor week 10: “rook.”

© Pixabay

Het valt je niet op dat vandaag de zon feller schijnt. Het ontbijt heb je vanmorgen voor de vijfde dag op rij overgeslagen. Sinds kort moet je bij elke gelegenheid verstek laten gaan. Ik mis jouw verhandelingen over het leven en de liefde. Onze gesprekken duurden vaak tot diep in de nieuwe dag. Liefde was de enige constante in ons leven, het leven niet. Een paar dagen geleden stond ik jouw overhemd te strijken. Geen mogelijkheid meer om te vragen wat jouw favoriete pantalon is. Straks, na de uitvaartdienst, zal ik alleen naar de auto lopen. Wanneer kan ik je weer in mijn armen sluiten? Als de rook om je hoofd is verdwenen en de urn gevuld is met jou.

Deze 120 woorden verschenen op 6 maart 2018 voor het eerst op 120w.nl en werden tot weekwinnaar van week 10, 2018 uitgeroepen op maandag 12 maart 2018.

Oscar-Betweter

© Pixabay

Zoals elke ochtend bij het ontbijt las hij zijn kwaliteitskrant. Zij speelde met haar smartphone. “Ik lees hier net dat Churchill de Oscar voor beste acteur heeft gewonnen,” zei ze en keek naar haar man, die niet van zijn kwaliteitskrant opkeek. Zijn rechterhand tastte afwezig naar zijn mok zwarte koffie. Zo ging het iedere ochtend. Zij probeerde up to date te blijven via haar smartphone. Hij vertrouwde mobieltjes niet als het ging om het volgen van het nieuws. Hij gebruikte zijn mobieltje alleen voor de zeldzame telefoongesprekken die hij voerde.

“Churchill heeft grote prijzen gewonnen, schat, maar daar hoorde de Oscar niet bij,” zei hij, “Churchill heeft wel de Nobelprijs voor de literatuur gewonnen, voor zijn memoires, in 1953.”

“Dat wist ik niet. Wat knap van Churchill,” zei zij.

“Ach, knap? Die Nobelprijs voor de literatuur van Churchill was natuurlijk vooral een politiek signaal bestemd voor de Sovjet-Unie, waar Stalin datzelfde jaar op 1 maart overleed. De Koude Oorlog kwam ondanks de dood van Stalin niet in rustiger vaarwater. Sterker nog, de Koude Oorlog verhevigde zich zelfs. In de Verenigde Staten werd de ex-militair Dwight Eisenhower tot president gekozen. Zijn beleid was om het Amerikaanse kernwapenarsenaal enorm te vergroten, zodat de Russen het wel uit hun communistische hoofd zouden laten om een kernoorlog met de Verenigde Staten te beginnen.”

“Maar schat, ik bedoel natuurlijk niet dat Churchill zelf een Oscar gewonnen heeft voor Darkest Hour, maar de acteur die hem speelt in die film. Ik ben zijn naam even kwijt.”

Haar man keek nog steeds niet op van zijn krant en slurpte van zijn koffie. “Gary Oldman moet de Oscar hebben gewonnen voor beste mannelijke hoofdrol. Hij debuteerde in de film Remembrance uit 1982 en kreeg zijn eerste hoofdrol in Sid and Nancy uit 1986, waarin hij de punkrocker Sid Vicious speelde. Hij heeft sindsdien een aantal historische figuren uitgebeeld, onder wie Ludwig van Beethoven, Lee Harvey Oswald en Pontius Pilatus. In de Harry Potter films speelt hij de peetoom van Harry Potter, Sirius Zwarts. Hij vertolkte de politiecommissaris James Gordon in de Batmanreeks van Christopher Nolan.”

“Dat jij dat allemaal weet van Christopher Nolan.” Zij keek even op van haar smartphone. “De naam Gary Oldman zegt mij heel vaag iets.”

“Kwestie van interesse. Ik heb zijn laatste film Dunkirk vorig jaar in mijn eentje in de bioscoop gezien. Jij had geen zin om mee te gaan, omdat jij per se een programma van Gordon op de televisie wilde zien. Die uitzending had je natuurlijk ook op een later moment in de herhaling op je telefoon kunnen zien.”

“Ik heb nu wel zin om die film te zien, Darkest Hour“.

“Ik niet. Ik heb hem al gezien. Overigens is het opmerkelijk dat schrijver en regisseur Christopher Nolan ook genomineerd was voor een Oscar, voor Dunkirk. Christopher Nolan heeft immers vaker samengewerkt met Gary Oldman, in twee Batmanfilms.”

“Ook voor Churchill?”

“Darkest Hour is geregisseerd door Joe Wright. De laatste film van Christopher Nolan heet Dunkirk. Die heb ik ook alleen in de bioscoop gezien, omdat jij per se die quiz van Jan Smit op televisie wilde zien en geen zin had in weer een oorlogsfilm, terwijl het in Dunkirk natuurlijk vooral om de revolutionaire cameravoering gaat in de regie van Christopher Nolan.”

“De Oscar voor de beste film gaat naar een animatiefilm waar ik laatst over gehoord heb bij RTL Boulevard. Ik ben de naam even kwijt.”

“The Shape of Water van de Mexicaanse regisseur Guillermo del Toro. Ik houd niet van tekenfilms. ”

“Een tekenfilm? Hoe kom je daar nu bij? Het is een animatiefilm. Dat is heel wat anders dan een tekenfilm.”

“Welke acteurs en films dit jaar een Oscar hebben gewonnen, lees ik morgenochtend wel in de krant, of zie ik vanavond om acht uur bij het NOS-journaal.”

“Je had ook vannacht naar de uitreiking van de Oscars kunnen kijken als je echt alles wilt weten. Het werd live uitgezonden op Net 5.”

“De nacht gebruik ik om te slapen. Nu drink ik eerst mijn koffie op. Daarna ontbijt ik zoals elke ochtend met twee bananen en twee sinaasappels. Dat zou jij ook eens moeten overwegen in plaats van elke ochtend te ontbijten met een stracciatella smoothie.”

“Weet je wat,” zei zij. “Waarom slik je jouw twee sinaasappels niet heel door en steek je die twee bananen niet in je reet. Betweter!”

Dit stukje stond op 6 maart 2018 als eerste op hoemannendenken.nl, de enige site vóór vrouwen, dóór mannen.

Ouwe lul twee punt nul

© Peter Mabelus

Tot mijn schrik besef ik deze ochtend bij het ontwaken dat het mijn laatste ochtend alleen thuis zal zijn. Vanavond komen mijn geliefde en twee bloedjes van kinderen terug van hun welverdiende voorjaarsvakantie in Israël. Formeel ben ik thuis gebleven om aan mijn schrijfsels te werken en mijn studeerkamer op de zolder van mijn huis opnieuw in te richten. Mijn huis, dat ik onder intimi liefkozend “het slagschip” pleeg te noemen, omdat het mijn eigen koophuis is en op de zolderverdieping zowel aan de voor- als de achterkant een grote dakkapel met dubbele ramen heeft, zoals de brug van een groot marineschip, een slagschip, capice?

Ik voel me al decennia lang achttien, maar formeel ben ik al veel langer een ouwere lul dan ik ooit beseffen zal. Een ouwe lul twee punt nul, die kekke sportschoenen draagt onder zijn stonewashed jeans en koele T-shirts met het logo van De Jeugd van Tegenwoordig of een hippe uitdrukking zoals “Spelling is kut” in knalgele letters op een zwarte achtergrond. Hoe valt mijn outfit te rijmen met de leeftijd die mij keihard aanstaart als ik in mijn paspoort kijk, what the fuck mijn BSN ook alweer is?

De hele week heb ik de muziek van De Jeugd aanstaan op Spotify, als ik schrijf of mijn studeerkamer op zolder opnieuw inricht. Ik kan veel teksten inmiddels dromen en meezingen: “Nou kijk je gappie leeft zoet als een sappie, Ballin’ ook al was mamma altijd wappie, Een goed begin is het halve werk, Maar een goed begin is maar de helft.”

Ik denk dat ik deze week alleen nog nooit zoveel aan djonko’s heb gedacht, sinds ik vorig jaar november officieel gestopt ben met blowen. Als ik op het toetsenbord van mijn laptop zit te rammen, trillen mijn handen allang niet meer van the day after the night before, maar van de sloten koffie die ik mezelf toedien tijdens het schrijven van mijn schrijfsels.

Ik merk dat ik uitkijk naar het moment dat mijn geliefde en twee bloedjes van kinderen die inmiddels al leip lopen te puberen, omdat zij tieners zijn en geen schattige kleuters, zoals een paar jaar geleden. Fuck, ik moet wakker worden en beseffen dat ik net mijn laatste midlife crisis overwonnen heb. Ik moet niet serieus denken dat ik vanavond mijn vrouw begroet met de woorden van het nummer “Gemist” van het laatste album van De Jeugd: “Geile beer, geile flikker, ouwe pik, ouwe pijp, ‘k heb je gemist, ‘k heb je gemis, Geile beer, geile flikker, ouwe pik, ouwe pijp, ‘k heb je gemist, als een bitch“?

De waarheid is dat ik vanavond als een sappie in mijn witte Kia Picanto naar huis rijd en na thuiskomst samen met mijn vrouw als een torpedo zal gaan op een mok earl greythee. Ik geef het toe: ik ben een ouwe lul twee punt nul.

Dit stukje stond op 4 maart 2018 als eerste op hoemannendenken.nl, de enige site vóór vrouwen, dóór mannen.