Is jouw vader net zo’n stoere huisman als Peter Mabelus?
Rijdt hij zijn elektrische bolide net als Peter Mabelus elke week door de chicste wasstraat van de stad?
Geeft hij jullie zwart betaalde werkster – zonder verblijfsvergunning – elke week 20 eurocent fooi, nadat zij het hele huis voor een tieneurobiljet in drie uur tijd spik en span heeft gemaakt, zodat de nieuwste vriendin van jouw vader de hele dag met haar smartphone op haar driezitsbank van slechts 11.658,00 euro kan blijven spelen?
Rent hij de marathon onder de drie uur met een pak peuken bij de hand?
Dan is het nieuwste boek van Peter Mabelus, ‘Van Kluun tot Clinton’, het perfecte cadeau voor Vaderdag!
De pers over ‘Van Kluun tot Clinton’:
“Als geen ander is Mabelus in staat om zijn ontmoetingen met de Groten der Aarde te verwoorden in korte en vlot geschreven anekdotes.”, Peter Marks, Must reads or not
“Hyperorigineel!”, Pieter Waterdrinker, Twitter
“Zo humoristisch, dat we niet eens meer willen weten of het echt is. Het had zó gebeurd kunnen zijn; dat is genoeg.”, De Telegraaf
“Ik kan alleen maar zeggen: je moet het hebben gelezen! Van Kluun tot Clinton’ is volgens mijn bescheiden mening enig in zijn genre, als het al in een genre past… Het Mabelus genre? Geniaal!”, Patsi Desiree, Hebban
Geheel onverwacht kreeg ik op woensdag 15 juni 2022 een gesigneerd exemplaar met opdracht van het laatste boek, ‘Door de jaren heen, Over boeken en schrijvers’, van 1 van de grootste kenners van de Nederlandse literatuur van de laatste 75 jaar, Jaap Goedegebuure, in de bus (ik houd van korte zinnen). Wat een eer! Overduidelijk een vette knipoog naar mijn laatste boek ‘Van Kluun tot Clinton’.
Mijn naam is Jeroen S., gewone tomatenkweker van beroep. Ik vermeld met name “gewoon”, vanwege de zo machtige biologische maffia, die samenwerkt met het politieke etablissement, in Den Haag en in Brussel, om alles wat niet juridisch “biologisch” gekweekt is, systematisch te demoniseren en uit te roeien. Ik voel me godverdomme een doodgewone jood in de jaren dertig van de twintigste eeuw in Duitsland. Lastig gevallen om niets.
Ik zit sinds een week in de gevangenis. Ik ben tot acht jaar gevangenisstraf veroordeeld vanwege het produceren van chemische wapens. Ik heb niks gedaan! Ja, eerlijk gewerkt, van ‘s morgens vroeg tot ’s avonds laat in mijn tomatenkwekerij. Ik houd meer van tomaten dan van mijn eigen vrouw. Tomaten die u waarschijnlijk dagelijks eet: in uw zelfgemaakte salade, op uw hamburger bij de hamburgertycoon, uit het handje, of op brood. Al dan niet met een plak kaas, biologisch of niet geproduceerd, of ham = varken, eronder of erboven. De tomaat is één van uw beste vrienden. Misschien wel uw meest onopvallende en trouwste vriend.
Het enige wat ik heb gedaan is ouderwets proberen te boeren, net zoals mijn voorouders dat ook hebben gedaan. Ik bewerk mijn tomaten met doodgewone bestrijdingsmiddelen tegen schadelijke insecten, zoals naaktslakken, witte vliegen en de bladluis, om de mooiste tomaten voor de laagste prijs voor u op tafel te krijgen. Verder gebruik ik insectparasitaire nematoden en verschillende soorten speciaal gekweekte roofmijten om het ongedierte te bestrijden.
Ik ben er ingeluisd door een samenzwering van de AIVD uit Den Haag, de milieupolitie uit Brussel en de Westlandse biologische tomatenmaffia. Misschien zijn er andere overheden bij betrokken, uit Amerika en Rusland. De vertakkingen in de wereld van de biologische terreurpolitie zijn inmiddels groot en wellicht allesomvattend. Het globale dorp is werkelijkheid geworden. Heksenjacht en sociale controle vieren hoogtij.
Kan mij verweten worden dat ik bestrijdingsmiddelen gebruik om mijn tomaten vers, gezond en goedkoop aan u te kunnen leveren? Wat willen de mensen dan? Tomaten met gaten erin? Of tomaten met rare bobbels en met onbestemde bruine onbespoten eeltvlakken erop? Tomaten van acht euro per stuk? Ja, ja, als het maar zogenaamd biologisch is. De meeste zogenaamde biologische tomaten zijn ook gewoon bespoten, maar dat mag, omdat de AIVD bij de keuring van die tomaten smeergeld opgestreken heeft. In de grijze schemerwereld tussen legale, schijnbaar legale en illegale biologische tomaten wordt in vakjargon tomatensmeergeld ook wel tomatenpuree-pecunia genoemd.
Het mag dan al weer tientallen jaren geleden zijn dat ‘De Muur’ viel, ik voel me nog steeds communist in hart en nieren. Het communisme gaat nooit verloren, omdat de waarheid nooit verloren kan gaan. De laatste secretaris-generaal van de Communistische Partij van de Sovjet-Unie en president van het grootste land ter wereld, twaalf tijdzones!, Michail Sergevitsj Gorbatsjov, mag ons dan per ongeluk verraden hebben, het communisme als alternatief voor deze wereld van markt en strijd en imago en gebrek aan empathie, naar de tering hebben geholpen in Europa, ik blijf in de droom van een arbeidersparadijs voor allen die uitgebuit worden geloven. Door allerlei minne streken en laster mogen de communisten uit de Tweede Kamer gelazerd zijn, ik heb er schijt aan dat onze waarden door het slijk gehaald zijn. Het doet me niets dat de kapitalisten denken dat we op de vuilnishoop van de geschiedenis zijn beland. Want de rode zon van het communisme zal weer aan de kim verschijnen! (en dan bedoel ik niet de grote onsterfelijke leider van onze Koreaanse broeders in de enige ware leer Kim Il Sung en zijn opvolgers Kim Jong Il en Kim Jong-un).
Het verhaal dat ik u ga vertellen, speelde zich af toen onze krant De Waarheid, een fatsoenlijk communistisch dagblad, al bijna failliet was. Ik kan nog janken als ik aan de glorietijd van onze krant terugdenk. Ik zie de laatste dag waarop De Waarheid verscheen dan ook als de zwartste dag in de grote rode geschiedenis van onze zo vooruitstrevende communistische partij van Nederland die niet meer bestaat. Maar laat ik ter zake komen.
Op een prachtige zomerse dag liep ik op de wallen in Amsterdam met De Waarheid te leuren. Omdat het communisme altijd zwart is gemaakt in de kapitalistische imperialistische Nederlandse pers werd ik nou niet bepaald als de Messias onthaald. Dan weer keek iemand mij schamper aan, een fluim kwam pal voor mijn voeten terecht, een middelvinger werd agressief naar me omhoog gestoken, of een fietser gaf me een schop voor mijn hol. Maar het deerde me niet. Was immers de grote godfather van het strijdbare communisme, de Russische Vladimir Iljitsj Oeljanov, artiestennaam Lenin, zelf ooit ook niet weggehoond door vertegenwoordigers van de reactionaire bourgeoisie in zijn eigen land? Verbannen naar Siberië en gevlucht naar Zwitserland? Daarom.
‘De Waarheid!!, De Waarheid!!’ liet ik mijn stem over de ontuchtige grachten galmen. Maar verkopen deed ik niets.
‘Ontwaakt!!, Ontwaakt!!’ klonk het uit de keel van een heilsoldate van het Leger des Heils aan de overkant van de gracht.
‘Dwaas,’ siste ik tussen mijn tanden. ‘Ken je klassieken. Godsdienst is opium van het volk.’ Ik citeerde Karl Marx, van wie ‘Het Communistisch Manifest’ uit 1848 het startschot vormde voor de geest van revolutie die het kapitalistische bastion aan het wankelen had doen lijken te brengen, zo lang geleden. Opium. Niet voor het volk, zoals men graag Marx fout wil citeren, maar van het volk: ze willen het zelf! Genaaid worden door de kerk, die een verlengstuk vormt van de kapitalistische macht.
‘De Waarheid!!, De Waarheid!!,’ brulde ik nu nog harder. ‘Niets, dan De Waarheid!!’
Zo liep ik nog een tijdje door.
Een beetje mismoedig geworden door het feit dat ik maar niets verkocht besloot ik een kroketje bij de Febo (afkorting voor: frites en broodjes onderneming, zo kapitalistisch als wat) te gaan halen. Ik bestelde het kroketje bij de meneer achter de toonbank. Dan is het kroketje veel verser en smakelijker dan een kroketje dat je uit de muur trekt. Dat kroketje kan er immers al dagen liggen. Maar ja, handel is nu eenmaal handel in het kapitalistische Westen. Het gaat om geld, geld en nog eens geld. De gezondheid van de medemens interesseert hen geen bamischijf. Die minachting voor de gezondheid van de medemens zou bij de Febo in Havanna, Cuba, waar volksheld Fidel Castro, door middel van zijn broertje Raul, nog steeds de scepter zwaait, nooit getolereerd worden!
De man achter de balie van de Febo overhandigde mij, vals glimlachend, het verse kroketje. Ik legde mijn kranten neer op de straat en ging er op zitten. God, wat rook dat kroketje lekker. Ik nam een hap van het verse kroketje en brandde lelijk mijn mond. Toen ik kwaad en beschaamd achterom keek naar de man achter de toog zag ik nog net hoe hij gniffelend wegdook. ‘Leuke eikel,’ dacht ik en blies op het verse kroketje. Toen dat verse kroketje eindelijk een beetje afgekoeld was nam ik voorzichtig een nieuwe hap van het verse kroketje. Zo, dat ging al veel beter.
Terwijl ik lekker zat te smikkelen van mijn verse kroketje zag ik de soldate van het Leger des Heils mijn richting opkomen.
‘De Strijdkreet!!, De Strijdkreet!!’ riep ze. Haar stem klonk als die van een mekkerende geit.
‘De Strijdkreet,’ mompelde ik schamper.
Ik liep als enige te leuren met de échte waarheid. Die psychotische bedriegers van de Jehova’s en die mislukte soldaten van het sukkelachtige Leger des Heils wilden de mislukkelingen en ongelukkigen van deze aarde hoop geven op een beter leven na de dood. Laat me niet lachen! Het moet nu gebeuren! Op de barricades! Laat wapperen dat rode vaandel! Proletariërs aller landen verenigt u!
Ik zag een paar mannen lachend een bordeel uitkomen en dacht onwillekeurig: Proletariërs aller landen bevredigt u. Ik voelde me schuldig over deze flauwe woordspeling. Snel vergeten maar. Marx en Lenin zouden er toch niks van te weten krijgen. Die waren al lang dood.
De heilsoldate liep ook de Febo binnen en trok een frikadel uit de muur. Nu kon ik haar wat beter bekijken. Een jaartje of dertig schatte ik haar. Dan ben je toch nog niet dement? Toen ze de frikadel in haar mond stak vroeg de leuke eikel achter de toog breed lachend aan de soldate ‘of ie smaakte.’ De heilsoldate knikte beleefd van ja en kwam naast me staan.
Ik had net het kontje van mijn verse kroketje doorgeslikt en wilde weer opstaan om verder te gaan met het slijten van De Waarheid toen de heilsoldate plotseling smakkend het woord tot me richtte.
‘Ik ben vroeger ook hoertje geweest,’ zei ze en knikte naar de overkant waar Ghanese en Bengaalse hoeren zonder paspoort met hun kont stonden te draaien in rood neonlicht tot ze bevrijd zouden worden.
‘Dat is niet zo fraai,’ zei ik om maar wat te zeggen.
‘Dat is wel fraai,’ sprak de heilsoldate met consumptie. Een fijn gekauwd stukje frikadel kwam op mijn linkerwang terecht.
‘Fraai? Om de hele dag genaaid te worden door Jan en alleman? U liever dan ik.’ Ik streek het kleffe kwakje van mijn wang.
‘Nee, ik bedoel fraai dat ik hoer gewéést ben. En nu heilsoldate. Dat ik nu voor de lieve Heer werk in plaats van voor een pooier.’
‘Oh, bedoelt u dat.’ Wat een maf wijf, dacht ik.
‘Ja, het was geen pretje om hoer te zijn,’ zei de vrouw en staarde voor zich uit.
Toen ze het laatste stukje van haar frikadel verzwolgen had veegde ze haar handen aan haar rok af. ‘Lekker typetje, die heilsoldate,’ dacht ik.
‘Nee, vast niet,’ zei ik en moest gapen.
‘En wat die klanten allemaal niet van je willen. Wat ze niet allemaal met je doen. Ongelooflijk.’ Ze zuchtte diep.
‘Het is toch wat,’ zei ik.
‘Zo was er een keer een klant…’ Ze tetterde maar door. Ik luisterde niet en knikte af en toe. ‘…dat nou niet gek?’ Ze keek me vragend aan.
‘Nou en of,’ zei ik en schoof ongemakkelijk op mijn stapel kranten.
‘Er was ook een keer een klant die … Ik dacht dat ik moest overgeven.’
‘Dat kan ik me voorstellen,’ zei ik volkomen ongeïnteresseerd.
Ik schoof wat opzij op mijn stapel kranten en nodigde de heilsoldate uit om naast mij te komen zitten. Misschien hield ze dan haar mond.
‘Dank u wel, meneer. Ik heet trouwens Anja.’ Ze schudde me de hand.
‘Jeroen.’
Het was een minuut stil.
‘Vertel nog eens zo’n verhaaltje over vroeger, Anja’, zei ik uit verveling.
Ze keek me even van opzij aan. ‘Oké… Op een keer… elkaar met grote ogen aan!’
Ik luisterde niet. ‘Niet te geloven,’ antwoordde ik. ‘U heeft nogal wat meegemaakt, Anja,’ zei ik en keek naar haar benen. Wat had zich daar tussen allemaal niet afgespeeld!
‘Nou, ik ga maar weer eens,’ zei Anja en wilde opstaan.
‘Anja, blijf nog even, ik…’ stotterde ik en hield haar vast aan een mouw. Ze keek me verbaasd aan.
‘Ik wil wel zo’n… Strijdkreet kopen,’ zei ik om mezelf maar een houding te geven. ‘Hoeveel kost dat?’
‘Hoeveel u kunt missen,’ zei Anja en keek me achterdochtig aan.
Ik greep naar mijn kontzak en pakte mijn portemonnee. Ik besefte opeens wat ik deed. Ik wilde godverdomme bijna geld gaan geven aan een ex-hoer die opium aan het volk verkocht. Ik duwde haar van mij af.
‘Nee!,’ riep Anja. Toen ze zich los wilde trekken stootte ze met haar elleboog in mijn gezicht.
‘Godver,’ riep ik en greep haar bij de keel. Haar hoedje viel op straat. Ze riep maar van: ‘nee!, nee!’
De man van de Febo keek geamuseerd toe. In zijn hand hield hij een mobiele telefoon waarin hij praatte.
Anja krabde in mijn gezicht. Op dat moment gebeurde het. Ik nam Anja in de houdgreep om haar geweld op een afstand te houden. We waren de rand van de gracht tijdens ons gestoei al eng dicht genaderd. Anja kronkelde maar door met haar lijf, om los van mij te komen. Ik verloor mijn evenwicht en we vielen samen in het smoezelige grachtwater. Plons!!
Nou, ik was gelijk ontnuchterd. Toen ik weer boven water kwam zag ik hoe Anja huilend in de richting van het IJ zwom. Met huilende sirene kwam een politieauto voor de Febo tot stilstand. Twee agenten sprongen uit de auto. Eén van hen hielp me uit het water en klonk me in de boeien. Hij duwde me ruw op de achterbank. De ander raapte het hoedje van Anja op en rende over de gracht achter de alsmaar door zwemmende Anja aan.
‘Mijn kranten liggen nog bij de Febo,’ zei ik tegen de agent, die in het spiegeltje aan de achterkant van het zonneschermpje keek en vermoeid met zijn rechterhand door zijn sluike blonde haar woelde.
‘Je neemt maar een abonnement op de Playboy in de lik, smeerlap,’ zei hij en draaide zich woest om, keek me met haat in zijn ogen aan.
Aan de overkant van de gracht stond een groepje keurige hoerenlopers in driedelig pak me uit te lachen. Wat hadden ze een lol. De beste stuurlui staan op de wallen, dacht ik en keek spijtig naar mijn stapeltje kranten waar een hond tegenaan stond te pissen.
‘Dat is De Waarheid en niets dan De Waarheid,’ mompelde ik
‘Wat zeg je?’ vroeg de agent obligaat.
Hand op zijn knuppel.
Ik zei niets meer.
‘Strijdkreet’ stond op 14 juni 2022 als eerste op hoemannendenken.nl, de enige site vóór vrouwen, dóór mannen.
‘Van Kluun tot Clinton’, geschreven door Peter Mabelus, met de klemtoon op de ‘e’, is een verhalenbundel opgedragen aan zijn allerliefste moeder Julia Mabelus.
Dat schrijver Peter Mabelus niet stil zit blijkt uit de vele ontmoetingen die hij heeft gehad met bekende personen. Behalve de op de cover vermelde schrijver Kluun en voormalig president van de Verenigde Staten Bill Clinton zijn dat er meer, veel meer: Bob Dylan, Prins Bernhard Jr., Arnon Grunberg, Martin Bril, Kardinaal Simonis, Henny Vrienten, Willem Holleeder en Hans van Mierlo, om er slechts een handvol te noemen.
Als geen ander is Mabelus in staat om die ontmoetingen te verwoorden in korte en vlot geschreven anekdotes. De ontmoetingen verlopen niet altijd vlekkeloos. Kennelijk inspireert dat de schrijver om juist daarover iets te publiceren. Een kenmerk van de schrijver is zijn humoristische en met enig cynisme, niet gespeend van enige zelfspot, doorspekte schrijfstijl. Zijn mening over sommige mensen steekt hij niet onder stoelen of banken. Ik kan mij voorstellen dat dit niet bij iedereen in goede aarde valt. Maar dat mag de pret van de verhalen, die al dan niet met een vette knipoog zijn geschreven, niet drukken. Ik heb ze in ieder geval met veel genoegen mogen lezen.
De auteur zag in Uitgeest op 28 november 1965, als Peter Nicolaas Visser, het levenslicht. Hij ontpopte zich als columnist, journalist, dichter en schrijver. Mabelus gebruikt de achternaam van zijn moeder als schrijversnaam.
In een interview met Chris Den Daas, dat te zien is op YouTube (‘Boekenbal 2021 XVI – Een literair genie, een interview met Peter Mabelus’), vertelt de schrijver dat hij een taalkunstenaar is met een cynische schrijfstijl, een satiricus met veel humor en spot. Door zijn vele reizen en studies heeft hij veel kennis over tal van onderwerpen vergaard. In zijn werk hecht hij veel waarde aan het aan het zo minutieus mogelijk beschrijven van plaats en handeling.
Het boek is voorzien van een opvallende cover. We zien Mabelus vier keer terug in een pastiche op de beroemde zeefdrukken die Andy Warhol in de jaren zestig maakte.
Zaterdag 11 juni 2022 vierde Leesclub Drenthe haar 50-jarig jubileum in Theater De Tamboer in Hoogeveen.
Onder de aanwezige schrijvers bevonden zich Hannah Bervoets, Nelleke Noordervliet, Adriaan van Dis, Arnon Grunberg, Ellen Deckwitz, Joost Oomen en (shit, ik ben zijn naam even kwijt, nu weet ik het weer!) Peter Mabelus!
Mathieu, New York City, New York, vrijdag 23 juli 1993.
Vandaag is het vijf jaar geleden dat mijn beste vriend en soulmate Mathieu Ruijter overleed. Ik mis hem nog elke dag.
LIVE FOREVER
Maybe I don’t really wanna know How your garden grows cos I just want to fly Lately, did you ever feel the pain? In the morning rain as it soaks you to the bone
Maybe I just want to fly I want to live I don’t want to die Maybe I just want to breathe maybe I just don’t believe Maybe you’re the same as me we see things they’ll never see You and I we’re gonna live forever
I said maybe I don’t really wanna know How your garden grows cos I just want to fly Lately, did you ever feel the pain? In the morning rain as it soaks you to the bone
Maybe I will never be all the things that I want to be But now is not the time to cry now’s the time to find out why I think you’re the same as me we see things they’ll never see You and I we’re gonna live forever
Maybe I don’t really wanna know How your garden grows cos I just want to fly Lately, did you ever feel the pain? In the morning rain as it soaks you to the bone
Maybe I just want to fly I want to live I don’t want to die Maybe I just want to breathe maybe I just don’t believe Maybe you’re the same as me we see things they’ll never see You and I are gonna live forever We’re gonna live forever
Gonna live forever Gonna live forever Gonna live forever Gonna live forever Gonna live forever
Donderdag 2 juni 2022, 18.05 uur, verscheen de hieronderstaande recensie van ‘Van Kluun tot Clinton’ door de Vlaamse schrijfster Patsi Desiree op de website van Hebban, voor lezers, door lezers:
“Op een ochtend, ik zat aan mijn eerste kop koffie, kreeg ik een bericht van Peter Mabelus met de vraag hoe het kwam dat wij nog geen Facebook vrienden waren… Een spontane glimlach deed mijn lippen krullen en ik vertelde Peter dat ik hem wel kende. Ik heb zijn ‘Kathmandu Hipsters’ gelezen. En goed bevonden.
‘O, dat wist ik niet,’ zei hij.
Ik ging om een tweede kopje koffie en beloofde hem om ook ‘Van Kluun tot Clinton’ te lezen.
Ondertussen las ik met veel plezier ‘Van Kluun tot Clinton’. Het ging van glimlach tot schaterlach naar schuddebollend grinnikend en af en toe een zucht van: ‘waar háált hij het vandaan?’ Mabelus weet als geen ander iemand op het verkeerde been te zetten! Dylan? Serieus Peter? Ik kwam niet meer bij! Fan hier!
Ik weet niet hoe ik dit boek moet recenseren! Ik kan alleen maar zeggen: je moet het hebben gelezen! Het is wat ik noem een “nachtkastjesboek”. Je kan het opnemen voor het slapengaan, of op ieder willekeurig moment een aantal verhalen lezen en weer even wegleggen.
Sarcasme is Mabelus niet vreemd. Wat ik gewoon zalig vind!
‘Van Kluun tot Clinton’ is volgens mijn bescheiden mening enig in zijn genre, als het al in een genre past… Het Mabelus genre?
Ik kende niet veel schrijvers die Peter opnoemt in zijn belevenissen. Ook is het geschreven op z’n echt Hollands! Normaal zou ik dan zeggen: probeer het ook voor Vlamingen leesbaar te maken, maar in dit geval zou dat afbreuk doen aan het geheel. Het voelt alsof je in een café zit met een pint bier, terwijl je luistert naar de zin en onzin van je gesprekspartner. Ik vond het zalig!
Besluit: Hilarisch, soms zo over de top dat het geweldig is! Wat er écht is en wat niet… ik zou het verdorie niet weten! Sommigen denk ik te kunnen raden, maar zeker ben ik niet.
Ik heb mij te pletter geamuseerd met het lezen van deze Meesterlijke Mabelus!
Beste mensen van de Bob Dylan Aantekeningen Blogspot,
Een vriend wees mij op het feit dat er op jullie prachtige website een stukje is geplaatst met als onderwerp mijn korte reportage over mijn ontmoeting met Bob Dylan, die in 1984 zou hebben plaatsgevonden.
Ik val met de deur in huis: het verhaal is inderdaad uit mijn duim gezogen. In mijn vierde boek ‘Van Kluun tot Clinton’ (ik publiceerde eerder twee romans en een verhalenbundel), verschenen op 25 april van dit jaar, staan 30 reportages over mijn ontmoetingen met een reeks Groten Der Aarde.
Een deel van de reportages (ongeveer de helft) heeft exact plaatsgevonden zoals in het boek beschreven staat. In een kwart van de reportages is non-fictie met fictie verweven en in het laatste kwart van de reportages is alles fictie, waaronder het verhaal over mijn ontmoeting met Bob Dylan (overigens ben ik al een kleine 40 jaar een groot bewonderaar van Dylan en heb veel van zijn concerten bezocht).
Veel van de verhalen uit ‘Van Kluun tot Clinton’ zijn eerder gepubliceerd op websites, in verhalenbundels, etc. Het was elke keer afwachten of de lezers van de reportages elk woord klakkeloos zouden geloven of niet. Het hilarische was dat in de praktijk praktisch elke reportage voor waar werd aangenomen en ik ben zelfs door een vermogende fan van Dylan benaderd om de originele tekst van ‘I Feel Like A Car Wreck’ voor een vermogen te verkopen.
Laat ik daarom mijn complimenten geven aan de spitsvondige lezer van jullie website die mijn “bedrog” aan het licht heeft gebracht. Ondanks dat elk woord van mijn ontmoeting met Dylan op verzinsels berust heb ik heel wat fans van Dylan een leuke leeservaring geboden. Het had ook zomaar allemaal echt gebeurd kunnen zijn.
Ik ben blij dat ik op toevallige wijze achter het bestaan van jullie prachtige website ben gekomen.
Peter Mabelus schreef een verhaal over een ontmoeting met Bob Dylan. Die ontmoeting zou plaats hebben gevonden in Hotel des Indes in Den Haag op 6 juni 1984, na Dylans concert in Rotterdam. Tijdens deze ontmoeting zou Dylan een nieuw nummer – ‘I Feel Like A Car Wreck’ – hebben geschreven en het stukje papier met de tekst aan Mabelus hebben overhandigd. Op 17 september vorig jaar plaatste Mabelus ‘Mijn ontmoeting met Bob Dylan (1984)’ op zijn website. Het verhaal eindigt met de door Dylan geschreven tekst. Diezelfde dag wordt dit verhaal door Mabelus op de website Hoe mannen denken. Het enige verschil is dat dit keer de songtekst die door Dylan zou zijn geschreven in het Nederlands is gegeven. Opvallend daarbij is dat de Nederlandse tekst rijmt, waar de Engelse tekst dat op veel plaatsen niet doet. Bovendien loopt de Nederlandse tekst wat beter. Het moge duidelijk zijn: alles wijst er op dat de Nederlandse tekst er eerst was, daarna werd er een Engelse vertaling gemaakt. Mabelus heeft een grote duim. Een iets gewijzigde versie van dit sprookje is nu onder de titel ‘Bob Dylan (1984)’ opgenomen in het boek Van Kluun tot Clinton.
Mooie middag en avond in De Balie, Amsterdam. Symposium ‘Schrijven over dictatuur’. Yoeri Albrecht in gesprek met Nausicaa Marbe en Pieter Waterdrinker over leven en werken in het voormalige Oostblok en de huidige oorlog in Oekraïne. Met borrel en goede gesprekken toe.
Peter Mabelus 