De lang verwachte lancering van Kathmandu hipsters vond afgelopen zondag plaats in de centrale bibliotheek van Alkmaar, vanaf 14 uur in de middag. Zoals zo vaak bij een debuut bestond het publiek vooral uit familie en vrienden en enkele verdwaalde fans van het eerste uur.
Nadat uitgeefster Inanna van den Berg van Ambilicious iedereen welkom had geheten speelden Peter Mabelus op gitaar en zijn dochter Livia op zang het nummer “Riptide” van Vance Joy. Vervolgens werd Peter Mabelus gedurende een half uur geïnterviewd door Inanna van den Berg. Het eerste exemplaar van Kathmandu hipsters werd uitgereikt aan zoon Noah, omdat hij vaak constructief meedacht als het plot van het boek vastzat. Daarna kon het signeren beginnen. De afterparty vond plaats in een nabijgelegen kroeg.

Afgelopen week bezocht ik museum Kranenburgh in Bergen. Omdat het museum zich op slechts een kilometer of zes van mijn woning bevindt, bezoek ik daar zo ongeveer alle exposities. Eigenlijk heb ik nooit spijt, geen enkele keer. Laat ik eerlijk zijn; de laatste expositie van Armando vond ik afschuwelijk, al zijn kunst leek somber, zwart, log, vorm- en inhoudsloos. Jammer.

Vorige week was alles anders bij de expositie ‘Bloot‘, een schitterende tentoonstelling die loopt tot en met februari 2019. Al vrij vroeg in de expositie kwam ik een video tegen, Mirror de l’origine uit 2014, van Deborah de Robertis (1984) uit Luxemburg. Ik citeer de catalogus bij de tentoonstelling:

Deborah de Robertis vestigt in haar werk aandacht op wat systematisch is weggestopt in de kunstgeschiedenis: het vrouwelijke geslachtsdeel, open en bloot. In Mirror de l’origine neemt ze Gustave Courbets beroemdste werk als onderwerp. Courbet toonde de vagina als oorsprong van de wereld, maar de daadwerkelijke oorsprong, de opening, bleef verhuld. In een performance voor L’origine du Monde (1886) in Musee d’Orsay trekt Deborah de Robertis dit recht door haar schaamlippen te openen voor publiek. In een registratie van de performance is te zien dat ze al na een paar minuten wordt verwijderd door de bewaking. Door dit in beeld te brengen wijst ze op de hypocrisie van musea: tentoonstellingen lokken mensen met seksuele thema’s en vrouwelijk naakt, maar een blote vrouw van vlees en bloed is te choquerend.

Ik keek ademloos naar de video. Ik had iets van de vrouw geleerd. Waarachtigheid. Alle grenzen voorbij. Prachtig.

Mijn aanstaande debuutroman ‘Kathmandu Hipsters’ op locatie. Hier bij de entree van ‘Het Pakhuis’, waar menige houseparty nooit wilde stoppen.

120w.nl: “Er wordt veel te veel geschreven en daardoor veel te weinig gelezen. Weg met de breedsprakigheid. 120 woorden is precies genoeg. Schrijfthema voor week 40: “gastenlijst.”

Op 18 november is de boekpresentatie van mijn Nederlandse debuutroman Kathmandu hipsters. De boekpresentatie zal beginnen om 14 uur in de bibliotheek van Alkmaar. Er is tijd voor een interview, muziek en een signeersessie. Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd.

Kathmandu Hipsters is een onvervalste pageturner, die gaat over moord, drugssmokkel, bedrog en verwoestende familiebanden. De zinderende en gruwelijke finale laat de lezer verbijsterd achter.

Vanaf 19 november is Kathmandu hipsters in de (web)winkel te verkrijgen voor twintig euro.

Er is geen gastenlijst, dus je kunt gewoon binnen komen lopen. Voor de logistiek is het wel handig als je mij per mail of een persoonlijk bericht op Twitter of Facebook laat weten of en met hoeveel je komt.

Deze 120 woorden verschenen op 10 oktober 2018 voor het eerst op 120w.nl.

© Peter Mabelus

Aan het einde van het einde van de eindredactie van mijn debuutroman Kathmandu hipsters. Ik verlang terug naar de rust in Nepal.

© Peter Mabelus

Ik heb eens gekeken tussen welke boeken in de boekenkast mijn debuutroman Kathmandu hipsters komt te staan en weet eigenlijk niet of ik daar blij mee moet zijn.

© Peter Mabelus

Mijn grote held Pieter Waterdrinker wordt een van de zes zomergasten. Dat wordt genieten!

© Peter Mabelus

Tijdens de eindredactie van mijn debuutroman Kathmandu hipsters, die aan het eind van de zomer verschijnt bij uitgeverij Ambilicious, zwerf ik al dagen door de passages die in Kathmandu spelen. Werken aan mijn debuutroman is bijna net zo spannend als het boek zelf.

In de lente van 2005 schud ik de hand van Bill Clinton voor het Amstel Hotel in Amsterdam

Kennen jullie de theorie dat alle mensen op aarde maximaal slechts zes handdrukken van elkaar verwijderd zijn? Het maakt niet uit of je als Eskimo in de buurt van de Noordpool woont, dartelt over de uitgedroogde savannah’s van Kenia, ondergoed verkoopt op de Albert Cuyp of wegkwijnt in een flatje aan de rand van een verlepte provinciestad in een vergeten land; alle inwoners van onze blauwe planeet zijn slechts zes handdrukken van elkaar verwijderd en daaruit blijkt dat we eigenlijk veel meer verbonden met elkaar zijn dan je aanvankelijk zou denken.

Je hoeft slechts te graven in je geheugen, of navraag te doen bij je familie of vrienden, om erachter te komen dat bijna iedereen wel eens een beroemd iemand de hand heeft geschud, of het nu de zoveelste BN’er is, de paus of een bevriend staatshoofd.

Ik geef een voorbeeld: in 2005 liep ik toevallig langs het Amstel Hotel in Amsterdam op het moment dat Bill Clinton naar buiten kwam en een warm bad nam in het publiek dat zich in afwachting van zijn verschijning voor de entree van het Amstel Hotel verzameld had. Ik was een van de velen die hem de hand schudde en daarmee was ik opeens slechts een handdruk verwijderd van bijvoorbeeld John F. Kennedy, die Bill Clinton de hand schudde toen Bill Clinton als jonge tiener het Witte Huis bezocht als lid van een delegatie van de padvinderij uit een uithoek van Arkansas. John F. Kennedy ontmoette sovjetleider Nikita Chroesjtsjov in 1961 in Geneve (nu was ik slechts drie handdrukken verwijderd van Chroesjtsjov) en Chroesjtsjov was een beschermeling van Stalin (vier handdrukken) die de kroonprins was van Lenin (vijf handdrukken).

Iedereen die mij ooit de hand heeft geschud is dus evenveel handdrukken verwijderd van de bovengenoemde personen plus een. En zonder twijfel hebben vele personen die mij ooit de hand hebben geschud ooit wel eens mensen de hand geschud die personen de hand hebben geschud die iedereen kent.

Wat schieten wij hiermee op? Niets.

Afgelopen dinsdag ontmoetten Trump en Kim elkaar in Singapore. Ik was daar op vakantie in 1994 en wellicht hebben Trump of Kim in Singapore de hand geschud van iemand die ik daar in 1994 de hand heb geschud, of de hand geschud van iemand die ik destijds de hand heb geschud. Maar Trump heeft sowieso de hand geschud van Clinton en ben ik dus slechts drie handdrukken verwijderd van Kim en vanzelfsprekend slechts twee van Trump.

Het feit dat de wereld het slachtoffer is van talloze trage processen waarbij het welhaast onmogelijk lijkt om met gezond verstand tot wijze beslissingen te komen over thema’s zoals het milieu, goed onderwijs en goede zorg voor iedereen en geen honger waar ook ter wereld lijkt niet te rijmen met het feit dat wij elkaar allemaal bijna persoonlijk hebben ontmoet of zullen ontmoeten. Dat is een gedachte die treurig stemt.

Een volgende keer ga ik het over het fenomeen “kutzwagers” hebben. Hoeveel piemels ben jij van mij verwijderd?

Je moet trouwens de groeten van de paus (twee handdrukken) en de Dalai Lama hebben (ook twee handdrukken).

“Slechts zes handdrukken van elkaar verwijderd” stond op 13 juni 2018 als eerste op hoemannendenken.nl, de enige site vóór vrouwen, dóór mannen.