‘Ik heb het helemaal gehad met jouw kutobsessie.’

‘Welke kutobsessie? Waar heb je het over?’

‘Je kutobsessie met het woord “kut” natuurlijk, lul!’

‘Ik weet echt niet waar je op doelt. Heb ik iets met het woord “kut?”

‘Ach, man. Ik kan er niet meer mee leven. Alles draait bij jou om “kut,” “kut” en nog eens “kut.”‘

‘Kun je duidelijk maken wat je bedoelt? Nu laat je me in het duister tasten.’

‘Hebben we vorige zomer hebben niet twee weken in Calcutta gezeten?’

‘Dat was inderdaad een kutvakantie, maar ik kon van tevoren toch ook niet weten dat we daar vast zouden komen te zitten door de tropische storm Xaviera en verder niets van India hebben gezien?’

‘De kerstvakantie hebben we doorgebracht in Connecticut. Wat een saaie kutstaat was dat.’

‘We zijn in Connecticut gestrand omdat ik een psychose kreeg in de trein van Boston naar New York. Ik moest worden opgenomen in het Connecticut Valley Hospital in Middletown, Connecticut. Dat was toch overmacht?’

‘En de zomer daarvoor dan? Ik heb me nog nooit zo verveeld als in dat Kroatische kutdorpje Blinsjki Kut.’

‘Begin je daar nu over? Dat kwam omdat de rivier de Kupa overstroomd was en we geen kant op konden!’

‘Alleen die chillvakantie op Ko Kut, in Thailand, vond ik wel oké. Dat moet ik toegeven.’

‘Dat was toeval. Alle vluchten naar Ko Samui zaten vol.’

‘Vooruit, misschien is die kutobsessie wel meer van mij dan van jou.’

‘Zie je wel! Het valt allemaal reuze mee. Waarschijnlijk is er bij mij helemaal geen sprake van een kutobsessie!’

‘Valt wel mee? Nu ik er nog eens verder over nadenk. Jij wil per se dat onze dochter aan de Katholieke Universiteit Tilburg gaat studeren! “Waar studeert je dochter?” “Aan de KUT.” Ik schaam me elke keer dood als ik het aan iemand moet vertellen.’

‘Maar dat is toch toeval? De studie Italiaans staat daar toevallig het best aangeschreven!’

‘En dat je promotieonderzoek hebt gedaan naar Józef Kut, die rooms-katholieke priester die in 1942 in het Duitse concentratiekamp Dachau is omgekomen? Jezus, je had toch wel een andere Poolse kutpriester uit kunnen kiezen?’

‘Dat is zó flauw, dat je dat zegt! Dat van Józef Kut was stom toeval. Mijn toenmalige hoogleraar geschiedenis zocht iemand die promotieonderzoek wilde doen naar Poolse geestelijken die tijdens de Tweede Wereldoorlog in het verzet hebben gezeten. Als ik geen “ja” had gezegd tegen dat promotieonderzoek was ik nooit doctor in de geschiedenis geworden en dus ook geen universitair docent met het bijbehorende salaris. Dan was je de partner geweest van een gewone geschiedenisleraar aan de een of andere kutschool, in een kutdorp vol met kutkinderen die zich geen reet voor geschiedenis interesseren!’

‘Daar heb je wel een punt.’

‘Kutobsessie! Ik heb helemaal geen kutobsessie! Het zit totaal tussen je oren!’

‘Weet je wat ik opeens lig te denken?’

‘Nou?’

‘Jij had eigenlijk filmregisseur moeten worden in plaats te promoveren op het leven van Józef Kut.’

‘Hoezo dat?’

‘Dan had  je de hele dag “Cut” kunnen roepen.’

‘Flauw hoor.’

‘Best een mooi beroep trouwens, filmregisseur. Behalve als je een kutfilm moet maken.’

‘Je hebt gelijk. Dat zou natuurlijk kut zijn.’

Dit verhaal verscheen op 23 augustus 2017 als eerste op hoemannendenken.nl.

120w.nl: “Er wordt veel te veel geschreven en daardoor veel te weinig gelezen. Weg met de breedsprakigheid. 120 woorden is precies genoeg. Schrijfthema voor week 34: “paradijs.”

Als we hier om eens heen kijken zou je niet snel zeggen dat we hier midden in “Het Paradijs” staan. Uitgestrekte weilanden tot aan de horizon, in welke richting je ook kijkt. Slechts doorkliefd door een slingerende boerenlandweg met daaraan een half dozijn woningen en een groot boerenbedrijf met stolpboerderij. En toch staan we hier in “Het Paradijs,” al moet ik eigenlijk zeggen “Paradijs.”

Paradijs is een buurtschap in de gemeente Opmeer, in de provincie Noord-Holland. Met de naam Paradijs wordt niet alleen de bewoning aan de gelijknamige straat bedoeld, maar ook het land en bewoning er direct omheen, aan de Oosterboekelweg. Het buurtschap is gelegen tussen de buurtschappen De Weere en Gouwe.

Het straatnaambord wordt met enige regelmaat gestolen.

Deze 120 woorden verschenen op 21 augustus 2017 voor het eerst op 120w.nl.

“Paradijs, Noord-Holland,” weekwinnaar week 34 op 120w.nl, augustus 2017: https://120w.nl/2017/paradijs-noord-holland/ 

Al jaren ben ik spiritueel rappercoach van onder anderen Ali B en Lil’ Kleine. Wat doet de spiritueel rappercoach? In essentie zorg ik ervoor dat de rappers die ik onder mijn hoede heb zich niet gek laten maken door hun succes. Dat ze lekker in hun vel zitten en zich kunnen bezighouden met wat ze het liefst willen doen en waar ze goed in zijn: rappen.

In de geschiedenis van de Nederlandse rapmuziek zijn talloze voorbeelden te vinden van rappers die niet om konden gaan met hun succes en onder meer ten onder gingen aan hun louche managers, die ervandoor gingen met hun eerlijk verdiende geld.

Rappers, die hals over kop in gemeenschap van goederen trouwden met de eerste de beste groupie die ze in hun bed vonden en bezwangerden en op die manier na een flitsscheiding binnen een paar maanden de helft van hun zo zorgvuldig opgebouwde vermogen kwijt waren aan een golddigger, die binnen enkele weken een nieuwe jonge rapper in haar net strikte om, met name financieel, leeg te zuigen.

Daarnaast bestaat er voor elke rapper vanzelfsprekend de verleiding om veel drank en drugs te gebruiken. Drank en drugs kosten veel geld, zijn slecht voor de gezondheid en kunnen in het uiterste geval zelfs tot de lichamelijke en geestelijke ondergang van de rapper leiden.

Als spiritueel rappercoach heb ik Ali B en Lil’ Kleine kunnen afhouden van alle hierboven genoemde gevaren.

Ik geef toe, mijn diensten als spiritueel rappercoach zijn niet goedkoop, maar een simpele rekensom laat zien dat mijn aanwezigheid in het leven van Ali B en Lil’ Kleine nog elke dag elke cent waard is. Beide artiesten leven nog, zijn gelukkig, gebruiken nooit drank en drugs en zorgen er met hun rapmuziek voor dat elke dag miljoenen mensen vrolijk door het leven gaan met een liedje van één van “mijn” artiesten in hun hoofd.

Door middel van deze open brief wil ik ook het aanstormende raptalent Rapper Sjors mijn diensten aanbieden. Vanuit “het wereldje” krijg ik steeds meer signalen binnen dat ook Rapper Sjors het slachtoffer dreigt te worden van dames die alleen op zijn geld en gezondheid uit zijn en geen oog hebben voor de mens achter de rapper.

Sinds Rapper Sjors (Heerlen, 31 mei 1992) op 28 maart 2013 te gast was in het programma Man Bijt Hond van de NCRV is zijn ster snel gestegen. Inmiddels heeft Rapper Sjors meer dan 18 duizend volgers op Facebook en bijna 33 duizend volgers op Instagram.

Rapper Sjors introduceert zijn muziek op zijn website rappersjors.nl als volgt: “vette funk met r&b-hip hop en Nederlandse maatschappij-kritische teksten maar wel dansbaar.”

Tot voor kort was Rapper Sjors voor slechts 750 euro te boeken voor een optreden van ruim twintig minuten (exclusief reiskosten), maar de waan van de dag kan de prijs voor een optreden van Rapper Sjors snel doen stijgen.

Vooral de grote hit “De Ware Liefde” van Rapper Sjors doet mij het ergste vrezen voor zijn ontvankelijkheid van voor de avances van beruchte golddiggers als Monica Geuze, Fajah Lourens, Kim Feenstra en Patricia Paay.

Als ik als professioneel spiritueel rappercoach de tekst van “De Ware Liefde” analyseer zie ik de spreekwoordelijke bui al hangen:

Toen ik jou zag staan was ik meteen verliefd en voelde ik die vlinders in m’n buik.

Ik zag je staan, in de discotheek en vond je meteen de ware in m’n ogen.

En de enige was jij, dus mijn doel. Dus ik ging op je af, recht uit mijn gevoel.

Ik wilde je graag leren kennen, 100% van mij moest jou hebben want,

Het kon niet meer zo heel lang duren al die hele lange uren.

Was jij nou de vrouw die ik had gevonden? en heelde dat al m’n wonden?

Fakkelde geen moment, nu zijn we samen, na al die eenzame jaren,

De ware ontmoeten, en niemand kan ons hiervoor laten boeten.

Ik wil door middel van deze open brief alle golddiggers van Nederland oproepen om het prille Limburgse raptalent Rapper Sjors met rust te laten. Een rapper die zo openlijk op zoek is naar de ware liefde is een makkelijk doelwit voor jullie grijpgrage poten.

Mijn oproep om Rapper Sjors met rust te laten moeten jullie niet interpreteren als een vrijbrief om jullie geile en giftige pijlen dan maar te richten op andere grote talenten van het mannelijke geslacht, of dat nu rappers, voetballers of dammers zijn. Blijf met jullie poten van onze helden af!

Een paar laatste woorden voor Rapper Sjors. Als je net als Ali B en Lil’ Kleine gebruik wil maken van mijn diensten als spiritueel rappercoach neem dan vrijblijvend contact met mij op via de redactie van hoemannendenken.nl.

Geloof me, Rapper Sjors, misschien zijn mijn diensten niet goedkoop, maar een leven lang geluk, waarbij je zelf de baas blijft over je zuur verdiende euro’s, is de investering dubbel en dwars waard.

Nicolaas Visser, spiritueel rappercoach van o.a. Ali B en Lil’ Kleine

Dit verhaal verscheen op 21 augustus 2017 als eerste op hoemannendenken.nl.

‘Dit is de eerste keer dat we zo’n all in vakantie doen, toch?’

‘Dat weet je toch, schat?’

‘Nou ja, ik zeg het maar even.’

‘Dit is de eerste keer dat we een all in vakantie doen. De eerste keer dat we in de zomer zonder de meiden op vakantie zijn. Voor het eerst geen dwang van jou om musea en ruïnes te bezoeken.’

‘Dat was toch altijd hartstikke leuk? We hebben de meiden de hele wereld laten zien! Het oude Rome, Londen, Parijs, heel Amerika, Indonesië en Thailand. De meiden hebben een topjeugd gehad!’

‘Als jij het zegt.’

‘Wat klink je bitter. Ik vind het prettig hier. Heerlijk rustig toch? Een keer zonder de meiden? Niet de hele dag dat gezeur om chips, cola, ijs, patat en kutsouvenirs, die te veel geld kosten en na een dag stuk en vergeten zijn.’

‘Ach, ik mis de meiden gewoon.’

‘Hebben de meiden je nog niet geappt?’

‘Die hebben wel wat anders aan hun hoofd als het nog ochtend is in Lloret. Dan liggen ze nog met een kater van de goedkoopste sangria  in hun bed, of het bed van iemand anders. Met een of andere Deense snotneus, die heeft geprobeerd ze zonder condoom te neuken, vlak nadat hij over zijn nek is gegaan van zijn veertigste cocktail op kosten van zijn ouders.’

‘Wat ben je cynisch! Wat heb jij vandaag?’

‘We zijn hier nu voor de tweede dag en ik verveel me nu al kapot. Ik zie overal dezelfde suffe Nederlandse koppen als gisteren. Ik hoor hun geratel over de vergiftigde eieren in Nederland, de Nederlandse vrouwen die Europees kampioen voetbal zijn geworden en dat slappe gelul over de Derde Wereldoorlog die volgende week uitbreekt tussen Noord-Korea en Amerika.’

‘Je mist de meiden.’

‘Ik mis alles. Ik mis ons. Ik mis mijn leven. Er gebeurt hier niks. Ik voel me dood.’

‘Maar we zouden toch lekker een weekje gaan chillen in een all in resort in Turkije? Ereader mee en ontspannen maar.’

‘Ik ben te gestresst om me te kunnen ontspannen met een boek op een glasplaat. Ik wil een echt boek! Een boek dat ik kan voelen en ruiken! Jij met je ereaders. Je bent godverdomme een schrijver en downloadt alle boeken die je leest gratis via Spotnet! Een NSB’er, dat is wat je bent! Een huichelachtige dief, die zijn eigen soort verraadt. Hoe wil jij ooit dit gezin kunnen onderhouden van jouw schrijven als je zelf alles wat je leest illegaal downloadt? Schoft!’

‘Schatje. De kost gaat voor de baat uit. Nu ben ik nog even niet beroemd en heb ik nog geen geld om alle boeken die ik lees te kopen, zoals vroeger. Ik heb mijn baan opgezegd om fulltime te gaan schrijven! Daar stond je achter! Alles is in overleg gegaan! Je gelooft toch in mij? Je hebt altijd gezegd dat je in me gelooft!’

‘Dat is ook zo. Sorry, schatje. Ik mis de meiden en verveel me. En dat van die komkommertijd kunnen we ook wel oplossen.’

‘Schat, als je zo door blijft wrijven over mijn geslacht is mijn komkommertijd nooit ver weg.’

‘Laten we naar onze kamer gaan. Je wilde toch een all in vakantie?’

Dit verhaal verscheen op 15 augustus 2017 als eerste op hoemannendenken.nl.

120w.nl: “Er wordt veel te veel geschreven en daardoor veel te weinig gelezen. Weg met de breedsprakigheid. 120 woorden is precies genoeg. Schrijfthema voor week 33: “antecedent.”

SS-Obersturmbannführer Adolf Eichmann was tijdens de Tweede Wereldoorlog hoofd Jodenaangelegenheden van de Gestapo en wordt als de “manager” van de Holocaust gezien. Eichmann verbleef van 1946 tot 1950 in Altensalzkoth bij de Lüneberger Heide, waar hij onder de naam Otto Heninger als bosarbeider werkte.

Op 1 juni 1950 verkreeg Eichmann van het Internationale Rode Kruis in Genua een staatlozenpaspoort onder de valse naam Ricardo Klement, waarmee hij nog hetzelfde jaar naar Argentinië vluchtte.

Agenten van de Israëlische geheime dienst ontvoerden Eichmann op 11 mei 1960 in Buenos Aires en wisten hem per vliegtuig naar Israël te smokkelen.

Eichmann werd op 31 mei 1962 op 56-jarige leeftijd opgehangen en gecremeerd. Zijn as werd de volgende dag uitgestrooid in de Middellandse Zee.

Deze 120 woorden verschenen op 14 augustus 2017 voor het eerst op 120w.nl.

Zoals elke zaterdagochtend zat ik met mijn gezin aan de grote eettafel in de serre te ontbijten. Het uitzicht op de tuin was prachtig. Een groene oase waar Atalanta’s, kleine vosjes en dagpauwogen onbekommerd door de tuin dwarrelden. Mijn dochter van acht haalde vers geroosterd brood uit het broodrooster. Mijn altijd vrolijke vrouw schonk vers geperste sinaasappelsap eerlijk uit in vier onverwoestbare duralex glazen. Mijn dochter van negen ontdeed vier eieren, die zich rot waren geschrokken onder de koude kraan, van hun schil. Ik mocht de Volkskrant besturen en een artikel uitzoeken waarover we met z’n vieren konden discussiëren.

Een dag eerder waren we met z’n vieren naar de World Press Photo tentoonstelling in de Grote Kerk van Alkmaar geweest. Vooral mijn dochter van acht was onwel geworden van al het leed waarmee ze door de foto’s geconfronteerd werd: zielloze lichamen van Afrikaanse vluchtelingen die in de Middellandse Zee dreven; huilende Congolese tienermeisjes in een vluchtelingenkamp nabij de Ethiopische hoofdstad Addis Abeba. De tekst naast de foto vermeldde dat de meisjes op de vlucht voor geweld waren verkracht door talloze militieleden. Hoe ze hadden gezien dat hun moeder voor de ogen van hun vader in stukken werd gehakt nadat ze was verkracht. Waarna hun vader door het hoofd werd geschoten.

Toen mijn altijd vrolijke vrouw en ik niet langer konden aanzien hoe onze kinderen werden gekweld door al het gefotografeerde leed in de wereld, snelden we de Grote Kerk uit om op een terrasje te genieten van een flesje cola met een rietje en te kletsen over de aanstaande finale van het EK Vrouwenvoetbal de volgende dag, tussen Nederland en Denemarken. Goddank bestond er ook nog een leven waarin je zorgeloos kon genieten.

“Er komen nieuwe VN-sancties tegen Noord-Korea,” las ik de krant hardop voor. “Vanwege het Noord-Koreaanse kernraketprogramma. Alle landen van de VN-Veiligheidsraad zijn akkoord gegaan met een beperking van de export uit Noord-Korea.”

“Wat heeft Noord-Korea dan gedaan?” vroeg mijn dochter van acht terwijl ze met een mandje vol geroosterd brood weer aan de ontbijttafel plaatsnam.

“Noord-Korea heeft vorige maand twee intercontinentale raketten gelanceerd die de VS zouden kunnen bereiken,” legde mijn altijd vrolijke vrouw uit. “Amerika zou door Noord-Koreaanse atoombommen getroffen kunnen worden.”

“Noord-Korea is de laatste stalinistische dictatuur op de aarde, zus,” richtte mijn dochter van negen zich al eieren pellend tot mijn dochter van acht. “Het land is een gevangenis waar de mensen geen enkele rechten hebben. Het volk leeft in totale armoede, terwijl de familie Kim, die het land al sinds 1948 regeert, in grote luxe leeft. In Noord-Korea wonen maar 7 miljoen mensen meer dan in Nederland. In de jaren negentig zijn er bij een hongersnood honderdduizenden Noord-Koreanen omgekomen.”

Mijn dochter van acht keek naar een foto van de vadsige Koreaanse leider Kim Jong-un, die bij het artikel geplaatst was. Lachend met een automatisch wapen in zijn handen poseerde Kim Jong-un voor de fotograaf. “Nou, die zal voorlopig geen last krijgen van hongersnood.”

“China gaat geen grondstoffen meer uit Noord-Korea importeren,” las ik verder. “Voor Noord-Korea was die export één van de weinige manieren om geld te verdienen.”

Mijn dochter van negen die bijna klaar was met het pellen van de geschrokken eieren boog haar hoofd scheef mijn kant op om mee te kunne lezen met het artikel.

“Wauw, pap. Hier staat dat Noord-Korea daardoor meer dan dertig procent minder inkomsten zal krijgen, waardoor ze niet genoeg geld meer zullen hebben om graan te importeren.”

“Het is verschrikkelijk,” zei mijn altijd vrolijke vrouw. “Met dit soort maatregelen wordt het volk getroffen en niet die schoft van een Kim Jong-un.”

“Maar wat kan de wereld dan doen om de mensen in Noord-Korea te helpen?” vroeg mijn dochter van acht vertwijfeld aan niemand in het bijzonder.

“De enige oplossing voor alle ellende is het omverwerpen van de van de club van Kim,” zei ik. “Ze hebben in Noord-Korea maar één televisiezender waar de hele dag alleen maar leugens worden uitgezonden over dat het in Noord-Korea goed gaat en in de rest van de wereld slecht.”

“De mensen weten niet beter,” zei mijn dochter van negen. “Ze hebben daar geen internet en mobiele telefoons zijn er verboden.”

“Dan weet ik de oplossing!” riep mijn dochter van acht uit. “Pap hackt die kutzender van ze en laat de Noord-Koreanen een paar uitzendingen van “Ter land, ter zee en in de lucht” zien! Dan krijgen ze in ieder geval allemaal goede ideeën over hoe ze het land kunnen ontvluchten!”

“Goed idee!” riep mijn altijd vrolijke vrouw uit. “En daarna een Zuid-Koreaanse feel good movie! Zoiets als “Alles is liefde”! Met Koreaanse ondertiteling! Zodat ze kunnen zien dat de mensen in Zuid-Korea in luxe en vrijheid leven!”

“Ja!” viel mijn dochter van negen mijn altijd vrolijke vrouw en dochter van acht bij. “Ze zullen allemaal in opstand komen en daarna wordt Noord-Korea net zo’n welvarend land als Zuid-Korea! Dat weet ik, want onze neef Jung is geadopteerd uit Zuid-Korea en hij heeft me verteld dat ze in Zuid-Korea net zo luxe en vrij leven als wij in Nederland!”

“Gouden ideeën, meiden!” riep ik tegen mijn gezin. Ik vouwde de krant dicht en stond op van de ontbijttafel. “Jullie hebben gelijk. Laat mijn ontbijt voor vandaag maar zitten. Ik ga naar mijn werkkamer en ga gelijk aan de slag.”

Ik stokte in mijn gang naar mijn werkkamer en richtte me tot mijn dochter van acht. “Jung spreekt toch Koreaans?”

Mijn dochter van acht knikte. “Dat heeft hij vorig jaar aan de universiteit van Seoel, de hoofdstad van Zuid-Korea, geleerd.”

“Ik ga het beeldmateriaal bij elkaar zoeken. Bel jij alvast Jung, dochter van acht! Dan kan hij vandaag nog de ondertiteling bij de beelden maken. Daarna hack ik die Noord-Koreaanse kutzender voor vanavond! Morgen zal de revolutie in Noord-Korea uitbreken!”

Dit verhaal verscheen op 10 augustus 2017 als eerste op hoemannendenken.nl.

Auteur: José Luis Peixoto

Titel: Achter gesloten grenzen

Oorspronkelijke titel: Dentro do Segredo (2012)

Vertaling: Hans van Wetering

Uitgeverij: Atlas Contact

Verschijningsdatum: mei 2014

ISBN: 9789045026534

Een indrukwekkend en zeer persoonlijk geschreven reisverslag van één van de grootste Europese schrijvers van onze tijd.

Hoewel José Luis Peixoto dit reisverslag vijf jaar geleden schreef heb je als lezer het gevoel alsof je zelf de reis door het Noord-Korea van hier en nu maakt.

Hoe lang moeten we nog wachten tot het onmenselijke regime van de familie Kim zijn laatste adem uitblaast?

Na het lezen van dit boek en vooral gezien de recente ontwikkelingen rondom Noord-Korea wordt het besef dat de hoge prijs die zal moeten worden betaald om de nachtmerrie van 24 miljoen Noord-Koreanen te doen eindigen het geld en de mensenlevens waard zullen zijn.

120w.nl: “Er wordt veel te veel geschreven en daardoor veel te weinig gelezen. Weg met de breedsprakigheid. 120 woorden is precies genoeg. Schrijfthema voor week 32: “notendop.”

In 2016 werd “Notendop” van Ian McEwan tot “Boek van de Maand Oktober” gekozen door het boekenpanel van “De Wereld Draait Door.”

De redactie van DWDD zou tien exemplaren van “Notendop” weggeven aan personen die een goede reden zouden geven waarom zij “recht” dachten te hebben op een exemplaar van het boek. Ik stuurde de redactie een berichtje met daarin de grap dat mijn schoonmoeder van bijna negentig jaren oud altijd een groot fan was geweest van de boeken van McEwan, maar helaas op haar oude dag blind was geworden. Wat zou het leuk zijn om haar het boek voor te kunnen lezen als ik een exemplaar van de laatste roman van Ian McEwan zou “winnen.” Ik werd een winnaar.

Deze 120 woorden verschenen op 7 augustus 2017 voor het eerst op 120w.nl.

Op 3 augustus 2017 overleed op 91-jarige leeftijd de Britse acteur Robert Hardy in Denville Hall, een historisch gebouw in het noordwesten van Londen, dat in gebruik is als bejaardentehuis voor professionele acteurs, actrices en andere mensen uit de theaterwereld.

Robert Hardy is in Nederland vooral beroemd geworden door zijn rol als dierenarts in de tv-serie “James Herriot” (1978-1980 en 1988-1990) en zijn rol als minister van Toverkunst in de serie films naar de Harry Potter-boeken van J.K. Rowling.

Vier jaar geleden zou Robert Hardy zijn laatste rol spelen als Winston Churchill in Peter Morgan’s toneelstuk “The Audience,” maar moest van zijn optreden afzien nadat hij bij een val diverse ribben brak.

In de Tweede Wereldoorlog moest Robert Hardy zijn studie Engels aan de befaamde universiteit van Oxford tijdelijk onderbreken door zijn dienst bij de Royal Air Force. Aan Oxford kreeg Robert Hardy onder anderen les van de beroemde schrijvers en boezemvrienden C.S. Lewis en J.R.R. Tolkien.

C.S. Lewis is vooral beroemd geworden door zijn zevendelige kinderboekenserie “The Chronicles of Narnia,” waarvan wereldwijd meer dan 100 miljoen exemplaren zijn verkocht.

J.R.R. Tolkien is de schrijver van onder meer “The Hobbit” en “The Lord of the Rings.”

De Amerikaanse president John Fitzgerald Kennedy werd op 22 november 1963 om 12.30 uur lokale tijd dodelijk getroffen door twee kogels, die door “the lone wolf” Lee Harvey Oswald, vanaf de vijfde verdieping van de “Texas School Book Depository,” 411 Elm Street, werden afgevuurd met een “Mannlicher–Carcano,” 6.5×52mm Carcano Model 91/38″ geweer met telescoopvizier, op het moment dat Kennedy’s presidentiële limousine, een 1961 Lincoln Continental four door convertible (model 74A), waarvan de codenaam voor de U.S. Secret Service SS-100-X was, over Dealy Plaza, aan de westkant van downtown Dallas, Texas, werd gereden door agent van de U.S. Secret Service William Robert Greer.

Op dezelfde dag dat John Fitzgerald Kennedy werd vermoord, overleden twee wereldberoemde Britse schrijvers: C.S. Lewis en Aldous Huxley. Door de mediagekte die in de Verenigde Staten rond de moord op John Fitzgerald Kennedy losbarstte, voor het eerst in de geschiedenis van de televisie verzorgden de grote Amerikaanse televisiestations drie dagen lang, vanaf het moment dat er schoten te horen waren op Dealy Plaza in Dallas, Texas tot en met de begrafenis van John Fitzgerald Kennedy op “Arlington National Cemetery,” één van de 139 nationale begraafplaatsen van de Verenigde Staten, gelegen op een groene heuvel boven de rivier Potomac in Arlington County, Virginia, met zicht op Washington D.C., op 25 november 1963, 24 uur per dag live televisie, zonder dat de live uitzending werd onderbroken door commercials, werd er geen aandacht besteed aan de dood van C.S. Lewis en Aldous Huxley.

Wereldberoemd zijn en toch onopgemerkt overlijden. Het zal je maar gebeuren.

Een zelfde lot zou in Nederland op 2 november 2004 de mateloos populaire ex-profwielrenner Gerrie Knetemann treffen toen hij tijdens een mountainbikerit door de bossen en duinen in de buurt van Bergen, Noord-Holland overleed aan de gevolgen van een longembolie, enkele uren nadat regisseur, acteur, scenarioschrijver, columnist, programmamaker en televisiepresentator Theo van Gogh rond negen uur ’s ochtends in de Amsterdamse Linnaeusstraat ter hoogte van avondwinkel “Night Bite,”gevestigd op de Linnaeusstraat 24, door acht kogels uit het HS 2000-pistool van Mohammed Bouyeri getroffen werd, waarna dezelfde Mohammed Bouyeri Theo van Gogh de keel doorsneed met een groot mes en hetzelfde mes daarna tot aan zijn ruggengraat in de borst van Theo van Gogh stak. Met de dood tot gevolg.

Wereldberoemd zijn in Nederland en toch onopgemerkt overlijden. Het zal je maar gebeuren.

C.S. Lewis overleed in zijn woning in Oxford aan nierfalen, 55 minuten voordat John Fitzgerald Kennedy werd doodgeschoten.

Aldous Huxley, die wereldfaam oogstte met zijn dystopische roman “Brave New World,” overleed in zijn woning in Hollywood, Los Angeles, Californië aan de gevolgen van strottenhoofdkanker. Twee uur en vijftig minuten na de dood van John Fitzgerald Kennedy.

De sterfdatum van 22 november 1963, die Kennedy, Lewis en Huxley deelden, vormde voor Peter Kreeft, professor in de filosofie aan Boston College, Boston, Massachusettes en King’s College, Manhattan, New York, de inspiratiebron voor de publicatie in 1982 van het boek “Between Heaven and Hell: A Dialogue Somewhere Beyond Death with John F. Kennedy, C.S. Lewis & Aldous Huxley.”

Op 22 november 1963 verscheen de tweede langspeelplaat van The Beatles “With the Beatles.” De Beatlemania!, die na het verschijnen van “With the Beatles” wereldwijd gestalte kreeg, heeft volgens veel historici een grote rol gespeeld in het verwerken van het nationale trauma dat door de moord op John F. Kennedy in de Verenigde Staten was ontstaan.

Robert Hardy speelde in 1966 naast Beatle John Lennon, die de rol van musketier Gripweed speelde, de rol van Britse Generaal in de min of meer geflopte bioscoopfilm van Richard Lester, de “black comedy” “How I Won the War,” die in oktober 1967 werd uitgebracht.

Richard Lester, die in 1984 van muziekzender MTV een speciale onderscheiding ontving als “Father of  the Music Video,” was eerder de regisseur van de twee enorm populaire Beatles films “A Hard Day’s Night” (1964) en “Help!” (1965), die met een respectievelijk budget van 189.000 (“A Hard Day’s Night”) en 1,5 miljoen Britse ponden (“Help!”) en astronomische winsten van vele tientallen miljoenen per film, twee van de meest lucratieve projecten uit de filmgeschiedenis werden.

De opnamen van “How I Won the War” vonden plaats in de herfst van 1966 in de Duitse deelstaat Nedersaksen, in de Bergen-Hohne Training Area, Verden an der Aller en Achim. Verdere opnamen werden gemaakt in de provincie Almeria in Spanje.

Tijdens het vele wachten tussen de opnamen van de film door schreef John Lennon aan tientallen versies van zijn latere meesterwerk “Strawberry Fields Forever” in de door hem gehuurde villa “Santa Isabel,” omdat de smeedijzeren toegangspoorten van “Santa Isabel” en de hem weelderig omringende vegetatie deden denken aan “Strawberry Field,” een groot park dat hoorde bij een vestiging van het Leger des Heils dat zich vlak achter het huis bevond waar John Lennon het grootste deel van zijn jeugd doorbracht, van 1946 tot 1963, 251 Menlove Avenue, in de wijk Woolton in Liverpool.

Op 8 december 1980 werd John Lennon, op het moment dat hij na thuiskomst van opnamesessies in studio de “Record Plant,” om 22.50 uur de boogingang van het Dakota-gebouw aan 72nd Street in New York betrad, waar hij meerder appartementen bewoonde, vier keer in zijn rug geschoten door “lone wolf” Mark David Chapman met een .38 Charter Arms Special-revolver. John Lennon werd nog in een politieauto naar het Mount Sinai West Hospital gebracht, maar had al te veel bloed verloren en overleed kort daarna op 40-jarige leeftijd. Om 23.15 werd hij dood verklaard.

We zullen Robert Hardy missen.

Vandaag publiceerde de Amsterdamse Wethouder Abdeluheb Choho, die onder meer de portefeuilles Duurzaamheid, Openbare Ruimte en Groen, Dienstverlening, Bestuurlijk stelsel, ICT en Artis beheert een open brief in alle grote Nederlandse dagbladen.

Amsterdam is één van de ongeveer tien Europese steden die te maken heeft met een toeristen-infarct. Toerisme is reizen maken voor je plezier. Een infarct is een toestand die ontstaat als er plaatselijk geen doorbloeding meer is van weefsel. Er is een gebrek aan voedingsstoffen en zuurstof, waardoor het weefsel beschadigd raakt of afsterft. Lieve Amsterdammers, wij zijn het beschadigde weefsel dat afsterft.

In de Spaanse stad Barcelona, ook een stad die te maken heeft met een ernstig toeristen-infarct, zijn verschillende wanhopige Barcelonezen deze week in actie gekomen tegen het massatoerisme dat hun stad aan het vermoorden is. Zij zijn overgegaan tot het vernielen van huurfietsen. Vorige week bestormden gemaskerde leden van de anarchistische groep Arran  een bus met Britse toeristen bij het voetbalstadion Camp Nou.

Amsterdam telt ruim 800.000 inwoners, maar slechts 100.000 inwoners van onze prachtige stad wonen in de gebieden die jaarlijks door vele miljoenen toeristen worden overspoeld en daarmee het dagelijkse leven van de oorspronkelijke bewoners tot een hel maken.

De cijfers liegen er niet om. Dit jaar zal Amsterdam door 8 miljoen toeristen bezocht worden. De hoofdmoot van die miljoenen toeristen bezoekt in de zomermaanden onze prachtige stad. Bij deze 8 miljoen toeristen zijn de Nederlandse dagjesmensen nog niet eens meegerekend. Op jaarbasis hebben we in Amsterdam ook nog met ongeveer 6 miljoen Nederlandse toeristen te maken.

De verwachting is dat Amsterdam in 2030 door 16 miljoen buitenlandse toeristen bezocht zal worden. Wat zal er dan nog overgebleven zijn van onze pittoreske hoofdstad?

Amsterdam is een pretpark geworden, in het bezit van megalomane multinationals. Airnbnb zorgt ervoor dat de huizenprijzen in Amsterdam tot astronomische hoogten stijgen waardoor de oorspronkelijke Amsterdammers de stad worden uitgejaagd. De paar Amsterdammers die in hun stad, in hun huis, proberen te overleven worden dag en nacht geterroriseerd door de miljoenen toeristen die boven, naast en onder hen een never ending dance party houden die de Amsterdammers tot krankzinnigheid drijft.

Het zal niet lang meer duren of de tijd is aangebroken dat ook in Amsterdam fatsoenlijke bewoners ’s nachts gemaskerd op toeristenjacht zullen gaan. En geef ze eens ongelijk? Men zal rondvaartboten vol toeristen tot zinken laten brengen. We zullen het niet langer pikken om drie uur in de rij te staan bij onze eigen haringkar om onze eigen Hollandse Nieuwe te kunnen eten, die de toeristen niet eens lusten en in onze gracht gooien nadat ze een voor ons beledigend selfie hebben gemaakt met de haring zwabberend voor hun gezicht.

De gemeente wil bij de heldhaftigheid van de echte Amsterdammers niet achterblijven. Daarom heeft het College van Burgemeester & Wethouders een aantal maatregelen genomen die vanaf komende maandag van kracht zullen zijn:

De toeristen die vier uur in de rij willen staan om ons ‘Anne Frank Huis’ te mogen bezoeken, zullen naar het Centraal Station worden geleid, waar zij in de richting van museum Westerbork zullen worden getransporteerd, waar het veel rustiger is.

De tulpenbollen die op de Bloemenmarkt op het Singel worden verkocht zullen worden voorzien van een mechanisme dat de bollen op een hoogte van 4 kilometer zal doen ontploffen.

De Mobiele Eenheid zal permanent opgesteld worden voor onze nationale schatten als De Nachtwacht en Het Melkmeisje.

Airbnb zal worden verboden.

De wiet zal zo sterk gemaakt worden dat buitenlandse blowers zullen overlijden na een paar ferme trekjes van hun pretsigaret.

De vagina’s van onze prostituees zullen worden uitgerust met guillotines.

Vanaf 1 januari 2018 zullen alle inwoners van Amsterdam worden voorzien van een ingebouwde chip waarmee zij de stad ongestoord zullen kunnen betreden en verlaten. Iedereen die zich op Amsterdams grondgebied bevindt en niet is uitgerust met een dergelijke chip zal ter plekke worden geëxecuteerd.

Beste Amsterdammers. We are Amsterdam en niet die miljoenen toeristen die hier alleen maar naartoe komen om drugs te gebruiken en onze Hollandse meisjes te neuken. Genoeg is genoeg!

Dit verhaal verscheen op 4 augustus 2017 als eerste op hoemannendenken.nl.