Zaterdagavond kwam ik in een kleine facebookgroep, die uitsluitend bedoeld is voor liefhebbers van slecht geschreven kasteelromans, een prijsvraag tegen, waarbij je de slecht geschreven kasteelroman “Dronken Prins” van Lucy Collins kunt winnen.
Om kans te maken op dit boek moet je het bericht waarin de prijsvraag wordt vermeld op de tijdlijn van je eigen facebookpagina delen. Daarnaast dien je de facebookpagina van uitgeverij Harlequin te liken. Tot slot moet je een coupon invullen, die je slechts na het oplossen van een ingewikkelde rebus kan downloaden van de website van uitgeverij Harlequin.
Onder de eerste honderd personen die hun ingevulde en gescande coupon naar de beheerder van de facebookgroep mailen wordt een exemplaar van “Dronken Prins” van Lucy Collins verloot.

Uit de aanbiedingsbrochure van Uitgeverij Harlequin:

“De dronken prins op het witte paard drinkt niet en rookt niet. Of is de dronken prins een ex-drinker en een ex-roker? Ook zou het zo kunnen zijn dat de dronken prins een huichelachtige charlatan is, die in het geniep hard drugs gebruikt en een hard core lover boy is, die menig onschuldig prinsesje in het verderf stort. U zult “Dronken Prins” moeten lezen om achter de waarheid te komen.
“Dronken Prins” is bij elke erkende boekhandel te kopen of te bestellen.
Ter gelegenheid van Vaderdag is “Dronken Prins” tijdelijk verkrijgbaar als gebonden e-boek met goudkleurig leeslint. Deze aanbieding geldt alleen voor de liefhebbers van slecht geschreven kasteelromans die beschikken over een 3D Printer.”

Lieve Mathieu. Je hebt jouw sporen nagelaten. Niemand van ons zou hier vandaag geweest zijn als jij niet geboren was op 22 september 1966. Niemand van ons zou hier vandaag geweest zijn als jij op maandagmiddag 5 juni 2017 niet een daad had verricht waarvan de consequentie het tegenovergestelde was van wat je altijd hebt gedaan: leven. Maar wij zijn hier vooral bij elkaar omdat je op een gegeven moment in ons leven bent verschenen.

Je leefde met een mateloze levenslust, een tomeloze energie en een niet te bevredigen nieuwsgierigheid. Of het nu ging om muziek, literatuur, beeldende kunst, politiek, geschiedenis, filosofie, het ontmoeten van nieuwe mensen of het reizen naar nieuwe landen op onze prachtige aarde, je leefde met een intensiteit alsof jouw leven ervan afhing.

Het leven was voor jou een magisch spel met onbegrensde mogelijkheden, waarbij je bereid was om veel grenzen op te zoeken, en nog liever, grenzen te overschrijden. Je leefde vaak met de intensiteit van een komeet die voorbijvliegt. Jouw tempo was niet voor iedereen te volgen. Veel mensen liet je met een open mond van verbazing achter om ze vervolgens weer bij de hand te nemen en te laten delen in al het moois dat je op jouw levensweg tegenkwam.

Je was een enthousiasmerende charmeur. Zorg voor anderen was voor jou een vanzelfsprekendheid. Jouw behoefte om gekend en gezien te worden was groot. Jij zette het leven het liefst naar jouw hand. En het leek of zelfs muziekinstrumenten waar je nog nooit op gespeeld had openstonden voor jouw enthousiasme. Jij kon je zonder een spoor van schaamte op een piano of gitaar storten om daar vervolgens binnen enkele minuten mooie geluiden aan te ontfutselen. Alleen het feit dat je niet kon zingen moet je weerhouden hebben om een zangcarrière na te streven.

Je had vrienden over de hele wereld en in je meest wilde jaren in elk stadje een ander schatje. Jouw lach was nooit ver weg. Het leven was toch een spel met onbegrensde mogelijkheden?

In de herfst van 2014 verloor je de macht over het stuur van jouw leven. Je was de regie kwijt en moest in wilde en blinde paniek toezien hoe je steeds verder van het juiste pad werd gesleurd. Jouw val leek eindeloos te duren en niemand was in staat om zijn handen naar je uit te strekken en je te redden. Je kon jezelf niet helpen. Wij konden jou niet helpen.

Na een dollemansrit die bijna twee jaar duurde zag je tot jouw grote opluchting de weg die jij verlaten had weer voor je opdoemen. De redding leek nabij. Een opening naar de toekomst werd zichtbaar. Je deed er alles aan om weer op het juiste spoor te komen. Er was uitzicht op herstel en jouw handen klemden zich om het stuur van jouw leven met een wilskracht waarvan je niet meer wist dat je die nog in je had. De juiste weg kwam dichter en dichterbij. De liefde kwam terug in jouw leven in de persoon van Radia. Jouw levenslange wens om vader te worden kreeg gestalte. Jullie dochter Mara werd geboren. Maar je wantrouwde de nieuwe mogelijkheden die het leven je bood. Je durfde bijna niet te geloven dat je na een jarenlange ontsporing de controle terugkreeg over jouw leven. Je wantrouwde de redding die zo nabij leek. Was je onderweg naar beneden niet te veel beschadigd? En had je zelf niet te veel stuk gemaakt? Was geluk nog voor je weggelegd?

Je twijfelde of je de nieuw verworven verantwoordelijkheid wel aan zou kunnen. Het juiste pad kwam nog steeds dichter en dichterbij en jouw handen klemden zich vastberaden om het stuur van jouw leven tot jouw knokkels er wit van werden. Verloren gewaande vriendschappen en familiebanden werden nieuw leven ingeblazen en de handen die lange tijd machteloos naar je uitgestoken waren geweest konden je eindelijk weer bereiken. Je kwam voor iedereen die van je hield langzaam, beetje voor beetje, dichtbij genoeg om weer een helpende hand te kunnen bieden. Onzeker en bang probeerde je de helpende handen te pakken die je werden aangereikt. Was redding echt nabij? Kon je geloven wat je zag?

Er leek sprake te zijn van een nieuwe toekomst met onbegrensde mogelijkheden. Maar vlak voordat je vaste grond onder je voeten bereikte gebeurde waar jijzelf en iedereen die van je houdt al die tijd bang voor was geweest: Je werd uit jouw nieuw herwonnen wankele evenwicht geslagen en verloor in één moment alles wat zo dichtbij had geleken.

Machteloos moest je je overgeven aan het grote Niets waar verlangens en pijn niet meer bestaan. En iedereen die je had willen helpen redden was met stomheid geslagen. Je was in een vrije val beland en al onze armen bij elkaar waren niet in staat om nog langer te kunnen handelen. Niemand kan de zwaartekracht trotseren. Niemand is sneller dan het licht.

We kijken met een verdoofd gevoel naar de sporen die je hebt nagelaten. Onuitwisbare sporen die een leegte en stilte achterlaten die alleen te vullen is met eindeloos veel herinneringen aan een komeet die voorbij gevlogen is.

Vroeger noemden mensen een komeet een vallende ster. Wij zijn allemaal bedekt met de sterrenstof van jou. En ik weet zeker dat niemand de behoefte voelt om jouw sterrenstof van zich af te kloppen.

Een week voor jouw dood spraken we elkaar voor de laatste keer. Jouw laatste woorden tegen mij waren: Peter, ik hou heel van jou. Mijn laatste woorden aan jou waren: Mathieu, ik hou ook heel veel van jou. Daarna verbraken wij de verbinding. Maar de verbinding die wij hier allemaal met jou voelen zal nooit verbroken worden. Mathieu, we houden allemaal heel veel van jou. Tot onze laatste snik.

Zonder dollen is mijn ontmoeting met de president van Frankrijk, Macron, de meest bijzondere in mijn leven geweest.

In de zomer van 1981 slenterde ik op 14 juli over de boulevard van de Franse badplaats Saint-Jean-de-Monts. Ik nam net een hap van de laatste kano uit mijn koektrommeltje, toen ik een Franse peuter op een driewieler hoorde jammeren dat hij zijn carte d’identité verloren was. Zojuist had ik de carte d’identité gevonden van ene Emmanuel Macron. Kaartnummer 045290183147. Geboortedatum 21 december 1977. Nadat ik Macron zijn carte d’identité teruggegeven had peddelde hij vrolijk huiswaarts.

Op de dag van de tweede ronde van de Franse verkiezingen zag ik op televisie het nummer van Macron’s carte d’identité duidelijk leesbaar in beeld: 045290183147.

Uit het voorwoord van Po-e-zine Pocket Editie 01:

“Po-e-zine Pocket is een digitale uitgave die om de twee maanden verschijnt. De uitgave wordt automatisch gegenereerd uit berichten die op de website Po-e-zine.com zijn geplaatst. Dit om mensen te stimuleren te blijven schrijven en te genieten van andermans schrijfkunsten. Ook u kunt bijdragen aan de uitgave door u aan te melden op de website en uw werk in te zenden voor de volgende Pocket editie. U mag zoveel gedichten en verhalen inzenden als u wilt.”

Op  31 mei 2017 werden in “PO-E-ZINE POCKET, EDITIE 01” vijf korte verhalen van Peter Mabelus gepubliceerd: “Een misselijke grap,” p.17, “Hijgend hert,” p.25, “Ik ben Toter,” p.26, “Omniglot,” p.40 en “Ouderschapsverlof,” p.45.

De vijf bijdragen verschenen eerder op 120w.nl: “Een misselijke grap,” 4 april 2017, “Hijgend hert,” 20 december 2016, “Ik ben Toter,” 21 februari 2017, “Omniglot,” 7 februari 2017 en “Ouderschapsverlof,” 24 mei 2017.

De vijf korte verhalen zijn ook op de website van Peter Mabelus te lezen: https://petermabelus.com.

Ik kwam hier vaker langs

Snel stromend in de lente

Dan stond het grote witte huis met de voeten in het water

Kabbelend in de nazomer

Verliefde tieners zoenend aan de waterlijn

Geen oog voor mij

Vrolijke en verveelde kinderen

Die flessen met daarin een boodschap voor niemand naar mij gooiden

Hun hoop zonder kracht dreef met mij mee naar de zee

Daar duurde het soms een eeuw voordat ik weer op mocht stijgen

En dreef hoog door de lucht boven de aarde

Soms viel ik neer op gebergten in verre landen

En voelde mij als versteend

Ik ben een druppel met een hoge mate van ongeduld

Vastzitten in een gletsjer is niets voor mij

Maar geduld is een schone zaak

Soms viel ik neer als regen

Op Europa

En kwam dan weer langs het grote witte huis aan de IJssel

Dit jaar was het grote witte huis verdwenen

Ik zal zeker terugkomen

Ik ben de druppel

Met dank aan “thrillerlezers.nl.”

‘De betekenis van het Duitse woord “See” is “meer” in het Nederlands.’

‘Het is meer dan in het Nederlands, meester.’

‘Meer dan wat?’

‘Dat maakt voor mij niet meer uit, meester. Ik blijf zitten.’

‘Maar je mag best gaan staan, als je wilt.’

‘U mag dan leraar Duits zijn, meester. Mijn Nederlands is beter als uw Duits.’

‘Je mag je zin wel afmaken. Beter als u Duits kunt spreken?’

‘Mogen in de zin van “können,” meester?’

‘Waarom heeft het woord “See” meer betekenissen in het Duits dan in het Nederlands?’

‘Omdat meer schuim aan de Duitse kusten an sich meer zeeschuim oplevert, meester.’

‘De Nederlandse kusten zouden überhaupt meer schuim opleveren als de Duitse kusten …’

‘Niet meer waren geweest, meester.’

Dit is het begin van de aantekeningen voor het dagboek dat ik van plan ben het komende jaar bij te gaan houden. Volgens mij is er absoluut een markt voor een dagboek van “iemand achter de schermen” van het voetbal. Nu ik dit ­schrijf vind ik het jammer dat ik in de voetballerij zit en niet in de schermwereld. Dan kon ik het boek mooi “Een kijkje achter het schermen” noemen. Nu moet ik iets anders verzinnen. Misschien “Door de mazen van het doelnet” of “Eindelijk de dug out.” “Dagboek van een voetbalmakelaar” klinkt te direct, te saai. Ik ga mezelf niet voor paal zetten.

Dit is mijn eerste trip als voetbalmakelaar. De regels om voetbalmakelaar te zijn of te worden zijn de laatste jaren enorm versoepeld, zodat eigenlijk iedereen die dat wilt voetbalmakelaar kan worden. Voor mij was de keuze niet zo moeilijk. Ik had een goedlopende eigen patatkraam in Amsterdam, in de buurt van de Westertoren. Met de opbrengst van de verkoop van de patatkraam had ik het beginkapitaal voor mijn loopbaan als voetbalmakelaar te pakken en daarmee leek de weg naar rijkdom en geluk opeens voor mij open te liggen.

Vanmiddag is het vliegtuig van de KLM op tijd van Schiphol vertrokken: 15:25 uur. Het zal een hele zit worden, helemaal naar Ghana. De vlucht duurt volgens schema zes uur en veertig minuten en zal om 20:05 uur lokale tijd aankomen. En dat voor maar 921,97 euro, inclusief ruimbagage. Eigenlijk betaal ik minder, omdat ik een eenmansbedrijfje ben en dus al mijn onkosten van de belasting af kan trekken. Dat werken loont is iets waar je al snel achterkomt als je in de voetbalmakelarij zit. Ik zal opgehaald worden door een vertegenwoordiger van de Ghanese voetbalbond, de heer Razak Baba. Ik heb hem leren kennen via internet. Een erg sympathieke kerel.

In de selectie van Ghana zitten nog maar twee voetballers die in Ghana voetballen. Ik heb het over de reservekeepers Fatawu Dauda en Richard Ofori. De meeste spelers van de Ghanese selectie verdienen hun geld in Europa, een paar in de Verenigde Staten en een in China.

Fatawu Dauda is geboren op 6 april 1985 en speelt bij Ashanti Gold, uit de stad Obuasi in de regio Ashanti. Obuasi telt ruim honderdduizend inwoners. Fatawu Dauda weegt 69 kilo en is 171 centimeter lang.

Richard Ofori keept bij Wa All Stars FC uit de stad Wa, in het uiterste noordwesten van Ghana. Wa telt net als Obuasi ongeveer honderdduizend inwoners. Richard Ofori werd geboren op 1 november 1993. Hij weegt 85 kilo en is 180 centimeter lang.

Iedereen in de voetbalwereld zal begrijpen dat het slim is om de laatste twee jongens van de Ghanese selectie, die nog in Ghana wonen en spelen, Fatawu Dauda en Richard Ofori, vast te leggen voor clubs in Nederland. Via Razak Baba heb ik voor honderdduizend euro een optie genomen om de twee spelers te kunnen stallen in Nederland. Dat wil zeggen, vijftigduizend euro per stuk. Het geld is al overgemaakt aan Razak Baba. Als de jongens morgen bij mij hebben getekend, weet ik zeker dat ik ze beiden in no time kan slijten aan topclubs in Nederland. De honderdduizend euro die ik in Fatawu Dauda en Richard Ofori heb geïnvesteerd ga ik terugverdienen via een financiële constructie waarbij Fatawu Dauda en Richard Ofori mij binnen twee jaar, via het salaris bij hun nieuwe club, mijn investering van honderdduizend euro terugbetalen. Daarna krijg ik tien procent van hun netto jaarsalaris. Elk jaar van hun carrière. Of die nu een maand of twintig jaar duurt. Zo staat het in het contract. Tel uit je winst.

Het vliegtuig is voor een kwart gevuld met blanke passagiers. De rest bestaat uit Ghanezen. Voor hetzelfde geld zitten er ook inwoners van buurlanden van Ghana in dit vliegtuig, zoals Ivoorkust, Burkina Faso en Togo. Maar ik zou liegen als ik zou beweren dat ik het verschil kan zien tussen een Ghanees, Ivoriaan, Burkinees, of Togolees. En ik schaam me niet voor het feit dat ik geen onderscheid kan maken tussen een Ghanees, Ivoriaan, Burkinees, of Togolees. Een mens kan niet alles weten.

Ik ken wel de naam van de hoofdstad van Burkina Faso Ouagadougou (spreek uit als: Oe-a-ga-doe-goe, waarbij de letter “g”  uitgesproken wordt als de “g” in het Franse woord “gare,” dat station betekent), maar dat komt omdat ik dat zo’n grappig klinkende naam vind. Net als Albuquerque (spreek uit als: Elbekurkie) in New Mexico in de Verenigde Staten. Enfin, ik dwaal af. Ik weet dat ik naar Accra, de hoofdstad van Ghana onderweg ben om nieuw voetbaltalent te ontdekken en onder te brengen in Europa.

Het nationale team van Ghana, de huidige nummer 43 op de FIFA wereldranglijst, doet het niet zo goed de laatste tijd. In de eerste voorron­den voor de kwalificatie voor het WK 2018 in Rusland heeft Ghana thuis met 0-0 gelijkgespeeld tegen Oeganda, de nummer 74 op de FIFA wereldranglijst. Negentien duizend toeschouwers zagen op vrijdag 7 oktober 2016 in het Tamale Sports Stadium van Tamale, de grootste stad in het noorden van Ghana, hoe de Ghanese selectie, die in 2010 bijna de halve finale van het WK in Zuid-Afrika haalde (en in februari 2008 met de veertiende plaats de hoogste positie op de FIFA-wereldranglijst haalde) haar bijnaam “The Black Stars” geen eer aandeed door het spelen van valiumvoetbal en niet tot scoren kwam.

Godverdomme, wat een zin. Schrijven is nog eens iets anders dan veel weten.

Op zondag 13 november 2016 volgde een nederlaag van 2-0 in en tegen Egypte, de nummer 20 op de FIFA wereldranglijst. In het Borg El Arab Stadium, gelegen in het zuidwestelijke deel van de grote antieke havenstad Alexandria, zagen zeventigduizend toeschouwers hoe Mohamed Salah Egypte in de drieënveertigste minuut via een penalty op 1-0 bracht. Vier minuten voor het laatste fluitsignaal scoorde Abdalla El Said de bevrijdende 2-0 voor Egypte, na een assist van de maker van het eerste doelpunt Mohamed Salah.

In groep E van de WK Kwalificatie Afrika weet Ghana alleen Congo nog onder zich, de nummer 77 op de FIFA wereldranglijst.

Op 28 augustus 2017 speelt Ghana thuis tegen Congo en ze zullen die wedstrijd eigenlijk moeten winnen om nog een kans te maken zich te kwalificeren voor het WK voetbal in Rusland 2018. Er schijnen nog kaarten te koop te zijn om die wedstrijd bij te wonen.

U ziet dat ik mijn huiswerk goed heb gedaan. Als je iets doet, moet je het goed doen. Zo ben ik opgevoed en zo wil ik leven.

Ghana staat nummer 92 in de lijst van de rijkste landen ter wereld (de lijst telt in totaal een kleine tweehonderd landen) en heeft een bruto nationaal product van 36.039 miljoen dollar, oftewel 2.629 dollar gemiddeld per hoofd van de bevolking (waarmee de gemiddelde Ghanees op nummer 110 van de rijkste burgers van een land ter wereld staat).

Jezus Maria, wat ben ik aan het doen? Ik ben blij dat dit mijn aantekeningen zijn en niet de versie die in de winkel komt te liggen. Mijn perfectionisme doet mij nog eens de das om.

Het is de bedoeling dat ik straks door een functionaris van de Ghanese voetbal­bond, Razak Baba, wordt opgehaald van het vliegveld van Accra, Kotoka International Airport, dat vernoemd is naar kolonel Emmanuel Kotoka, die vlak bij de luchthaven omkwam bij de affaire “Guitar Boy,” een mislukte staatsgreep op 17 april 1967, waarvan ik de lezer de details zal besparen. Het is jammer dat Razak Baba geen voetballer is, want een voetballer met zo’n naam is volgens mij al goed voor de verkoop van een paar honderd seizoenskaarten.

‘Ik zal me even voorstellen,’ zegt de man, die links van Herman Vanderbergh aan het raam zit en zijn rechterhand toesteekt. ‘Mijn naam is Daniel Atsu.’

‘Herman Vanderbergh is de naam.’

‘Hermandad, hermandit,’ zegt Daniel Atsu en grinnikt.

‘Hermandad is toch een ouderwetse spotnaam voor de politie?’

‘Of broederschap in het Spaans.’

‘Wat spreekt u goed Nederlands voor een Ghanees. Of bent u Ivoriaan, Burkinees, of Togolees?’

Daniel Atsu grijnst. ‘Ik ben Nederlander. Mijn ouders komen uit Ghana.’

‘Vandaar.’

‘En zeg maar jij, hoor.’

‘O.k.’

‘Je bent voetbalmakelaar?’

‘Hoe weet jij dat?’

‘Ik heb met grote interesse meegelezen in je dagboek.’

‘Sympathiek.’

‘Dank je.’

‘Je hebt twee reservekeepers van Ghana gekocht, zag ik.’

‘Ja, klopt. Fatawu Dauda en Richard Ofori.’

‘Apart, Herman Vanderbergh. Ik volg het Ghanese voetbal op de voet, maar ik weet niets over een eventuele transfer van Fatawu Dauda en Richard Ofori.’

‘Het is ook nog erg geheim allemaal, Daniel Atsu.’

‘Ben je al lang voetbalmakelaar, Herman Vanderbergh?”

‘Nee, dit is mijn eerste deal.’

‘Jij hebt toch niet al geld overgemaakt aan iemand die zich voor heeft gedaan als vertegenwoordiger van de Ghanese voetbalbond, mag ik hopen?’

‘Jawel, honderd duizend euro, aan Razak Baba.’

‘O, mijn god. Ik ben bang dat je bent opgelicht, Herman Vanderbergh.’

‘Hoezo?’

‘Niemand maakt in het voetbalwereldje zomaar geld over aan iemand die hij nog nooit heeft ontmoet.’

‘Het leek allemaal heel betrouwbaar, Daniel Atsu.’

‘Ik heb een idee. Heb je foto’s van  Fatawu Dauda en Richard Ofori op je telefoon staan?’

‘Ja, die heb ik. Ik heb twee foto’s van Fatawu Dauda en Richard Ofori op mijn telefoon staan, die ik van internet heb getrokken, voordat ik ze benaderde. Kijk, Daniel Atsu. Hier heb je ze.’

‘Ja, dat zijn Fatawu Dauda en Richard Ofori.’

‘En dan heb ik ook nog twee andere foto’s gekregen van Fatawu Dauda en Richard Ofori toegestuurd gekregen nadat de deal rond was. Die heeft Razak Baba mij gemaild nadat hij het geld ontvangen had.’

‘Laat eens zien, die foto’s.’

‘Momentje. Even kijken. Ja, daar heb ik ze. Dit zijn de foto’s van Fatawu Dauda en Richard Ofori, die Razak Baba mij heeft gestuurd, toen hij de honderd duizend euro ontvangen had.’

Op het moment dat Daniel Atsu de foto’s op het telefoonscherm van Herman Vanderbergh zag kreeg hij de slappe lach.

‘Wat is er, Daniel Atsu?’

Na een halve minuut was Daniel Atsu weer in staat om een fatsoenlijke zin te formuleren.

‘Dat zijn David Aglah en Derrick Kobinna Bonney! Twee van de grootste stand up comedians van Ghana! Man, wat ben jij opgelicht!’

Mijn vrouw en ik waren verslaafd aan GHB, Gamma-Hydroxyboterzuur. Wij moesten er elke dag voor zorgen dat wij een voorraad GHB in huis hadden, waar een kalmerende werking op onze genotzuchtige lichamen vanuit ging. Omdat mijn vrouw en ik allebei fulltime in de gezondheidszorg werkten, nooit nuchter waren en bovendien gezamenlijk de zorg droegen voor de opvoeding van onze acht jonge kinderen, waren er tijdens de spaarzame momenten dat mijn vrouw en ik over onze voorraad GHB konden overleggen bijna altijd kinderen aanwezig. Wij voelden ons daarom gedwongen GHB een onopvallende bijnaam te geven: GeHaktBallen.

‘Schat, zijn er nog genoeg GeHaktBallen in huis?’ vroeg ik aan mijn vrouw.

‘Nu even niet, honneponnetje,’ zei ze. ‘De GeHaktBal slaat zojuist enorm in.’

Op 14 mei 1940, rond half twee in de middag, vernietigden Duitse bommenwerpers, in hun gedoemde zucht naar eeuwige roem, binnen een kwartier, bijna de gehele historische binnenstad van Rotterdam. Ruim 650 mensen kwamen om en 80.000 werden dakloos. Ontelbare mensen liepen ontroostbaar tussen de puinhopen van hun oude paradijs. Nederland capituleerde.

Op dezelfde dag. Een paar uur later en 77 jaar later. Dirk Kuijt mag drie kruisjes slaan. Dit kampioenschap van Feyenoord, het eerste sinds 1999, vormt de bevrijding uit een lange periode van leed en vernedering.

Elke speler is altijd schatplichtig aan het roemrijke verleden van het Feyenoord van rond 1970 en het grootste en mooiste stadion van Nederland. De Kuip zit altijd vol. Met mensen en kinderen.