‘Barron William. Is dit de mama van het witte visje?’

‘Pap, ik ben godverdomme elf. Kun je niet iets anders voorlezen?’

‘Kikker, Barron William? Of Nijntje?’

‘Ik voel me echt te oud voor dit soort shit, pap.’

‘Wat moet ik je dan vertellen?’

‘Ik hoorde op school dat jij morgen Noord-Korea aan gaat vallen.’

‘Dat klopt, maar dat is geheim.’

‘Waarom?’

‘Omdat niet iedereen alles hoeft te weten.’

‘Nee, pap. Ik bedoel, waarom ga je Noord-Korea aanvallen?’

‘Dat is beter voor de wereld, Barron William.’

‘Waarom pap?’

‘Omdat de leider van Noord-Korea, Kim Jong-un, morgen jarig is en daarom een raket gaat lanceren waarin een kernkop geplaatst kan worden. En dan kunnen ze veel kwaad aanrichten in hun omgeving en hun agressie misschien zelfs richten tegen Amerika. Jouw vriendjes en vriendinnetjes zouden kunnen doodgaan door deze verschrikkelijke Kill Jong-un. Dat is niet goed.’

‘Dat snap ik ook, pap.’

‘Amerika heeft nog nooit in de geschiedenis kernwapens gebruikt. Japan wel. In Tokyo en Bombay.’

‘Pap. Even serieus. Op school heb ik geleerd dat Amerika als enige land ooit kernwapens heeft gebruikt. In Japan. Hiroshima en Nagasaki.’

‘Leer je dat op school?’

‘Pap, dat is echt gebeurd! Geschiedenis! Feiten!’

‘Barron William, je wilt niet weten hoeveel fake news er wordt verspreid. Ook op scholen.’

‘Pap? Ga je echt al die ongelukkige onderdrukte Noord-Koreanen bevrijden?’

‘Nee, Barron William. Zo makkelijk zal dat niet gaan. Een fikse tik op de vingers. Dat zal die boeven leren. Die tik wordt een grote breuk met de bestaande politiek. Niemand durfde ooit iets te doen. Maar papa wel.’

‘Hoe zal het verder gaan, pap?’

‘Uiteindelijk zal het regime van Noord-Korea verdwijnen en Korea weer een worden.’

‘Kijk! De mama van het witte visje!’

‘Nee, Barron William. Dat is een foto van mijn tweede ex-vrouw. Fantastische vrouw.’

‘Slaap zacht, papa.’

‘Slaap zacht, Barron William.’

‘Welkom. Ga lekker zitten.’

‘You can call me baby!’

‘Je oortjes. Kun je je oortjes uitdoen?’

‘Wat zegt u, meester?’

‘Je oortjes. Maar die heb je nu al uit.’

‘Nog even deze app afmaken, meester. Het is belangrijk.’

‘Als je je telefoon even weg wilt doen, dan kunnen we beginnen.’

‘Wacht even, meester. Dit is echt belangrijk.’

‘Je bent al een kwartier te laat voor het proefmondeling.’

‘Zo. Ik ben er klaar voor.’

‘Hoe gaat het met jouw werkstuk over Napoleon?’

‘Niet zo goed, meester. Ik kan niets vinden op internet.’

‘Laten we beginnen. De Koude Oorlog. Werd die gehouden op de Noordpool of op de Zuidpool?’

‘….’

‘Op de Noordpool of op de Zuidpool?”

‘Kunt u misschien een hint geven?’

‘We hebben het in de klas drie maanden lang over de Koude Oorlog gehad en je hebt maar veertig procent van de lessen gemist. Dus je moet een idee hebben.’

‘De Zuidpool?’

‘…’

‘De Noordpool?’

‘…’

‘Was het koud tijdens de Koude Oorlog?’

‘Ik denk niet warm.’

‘Waarom werd de Berlijnse Muur eigenlijk gebouwd?’

‘Voor de werkgelegenheid?’

‘Was de DDR communistisch of kapitalistisch?’

‘De DDR is een afkorting, toch, meester?’

‘Dat klopt.’

‘Waarvan ook alweer?’

‘De Duitse Democratische Republiek.’

‘Dan waren het die, meester, want kapitalisten zijn democratisch en voor werkgelegenheid.’

‘We gaan het nu even over jouw werkstuk over Anne Frank hebben. Waar is Anne Frank overleden?’

‘In Beekse Bergen, meester.’

‘Waar?’

‘Beekse Bergen, meester.’

‘Ik vind jouw proefmondeling net niet voldoende. Je laat hier en daar wat gaten vallen. Een ruime vijf dus.’

‘Top, meester. Ben ik klaar?’

‘Ja. Er valt een boek uit je tas. Wat ben je aan het lezen?’

‘We lezen dit boek in de klas, meester, voor Nederlands. Kathmandu Hipsters. Superchill boek. Ik haat lezen, maar dit boek is echt superchill, meester.’

‘Ja, ik heb er mijn best opgedaan.’

‘Heeft u het ook gelezen, meester?’

‘Ik heb het geschreven.’

‘Echt? Leipe shit, ouwe! Wat doet u hier dan nog?’

De ochtend van de vijfentwintigste april huurden Lars en Mads een scooter, waarmee ze rond het middaguur naar Kathmandu Tribhuvan International Airport zouden rijden. De scooter konden ze bij een dependance van het verhuurbedrijf op de luchthaven inleveren.

Om te vieren dat ze nog dezelfde avond in Kopenhagen hun favoriete kroeg, de “Balderbash Bar,” aan de Valkendorfgade 11 en al hun oude vrienden weer zouden zien, besloten Lars en Mads om nog een laatste keer een Wiener Schnitzel te gaan eten in de “Old  Vienna Inn Austrian Restaurant.” Omdat Lars en Mads gedurende de maand dat ze in Kathmandu verbleven bijna elke dag in de “Old Vienna Inn Austrian Restaurant” hadden gegeten en gedronken, waren ze de vorige avond met de ober overeengekomen om tien uur in de ochtend Wiener Schnitzels met daarbij grote flessen Tuborg geserveerd te krijgen.

“Good morning, Vienna!,” riep Lars luid toen hij samen met Mads de “Old Vienna Inn Austrian Restaurant” binnenkwam. “Can I have your votes, please!”

De ober kwam lachend achter de toog vandaan. Een vuile servet had hij, zoals het hoort, over zijn linkerarm gedrapeerd.

‘My Danish friends,’ riep de ober en bood hun de mooiste tafel van het huis aan: de tafel in de hoek bij het raam, zodat Lars en Mads een laatste keer konden zien hoe een bonte stoet Nepalezen in de straten en steegjes van Thamel aan hun blik voorbij zou trekken.

‘What can I serve you, gentlemen?’ vroeg de ober nadat Lars en Mads aan de tafel bij het raam hadden plaatsgenomen.

‘I can recommend you our Wiener Schnitzel,’ zei de ober.

‘Sounds good, sherpa!’ zei Lars en Mads lachte om het ondeugende racisme van zijn vriend.

‘Sit down for a moment, sherpa,’ zei Lars tegen de ober, die nerveus aan de tafel plaatsnam. ‘Since it’s the last time we see each other, I would like to know your name and not call you sherpa.’

‘My name is Bagarchap Bahundanda Pisang, sir,’ zei de ober en nog voor hij zijn volledige naam had uitgesproken schoten Lars en Mads keihard in de lach.

‘Normally I’m not very good in remembering Nepalese names, but “Pisang” I will not forget,’ zei Lars nog altijd lachend. ‘Ok, Pisang, get us the Wiener Schnitzels and two large bottles of Tuborg.’

‘Ok, sir.’ Pisang stond op van zijn stoel en begaf zich naar de keuken. Even later kwam hij terug met twee grote flessen Tuborg en twee omgespoelde bierpullen.

‘Did you shake the beers like you always do?’ vroeg Lars aan Pisang.

‘Oh no, sir. I only did that the first time you came her by accident.’

‘Accident?!’ riep Lars geschrokken.

‘Durghatanaa bhayo!’ riep Pisang vrolijk, die de grap van Lars van vijftien dagen eerder niet vergeten was.

‘Hajur? Hajur?’ riep Lars en Lars en Pisang schaterden het uit. Mads keek niet begrijpend van Lars naar Pisang en weer terug.

Pisang schonk de flessen Tuborg in de bierpullen en ging terug naar de keuken om de Wiener Schnitzels te bereiden.

‘Wat viel er nou te lachen?’ vroeg Mads aan Lars.

‘Maakt niet uit. De eerste keer dat ik hier was liet ik Pisang schrikken met een zinnetje dat ik vlak daarvoor uit de “Lonely Planet” had geleerd. ‘Durghatanaa bhayo’ betekent “Er is een ongeluk gebeurd.” Pisang schrok zich toen kapot en riep: ‘Hajur?’ wat “waar?” betekent.

‘Goede grap, Lars.’

Een paar minuten later stonden de Wiener Schnitzels op tafel.

‘Thank you, Pisang,’ zei Lars. ‘And can we get two more beers?’

‘But it’s still early in the morning, sir!,’ riep Pisang uit.

‘Is that a problem for you, Pisang?’

‘I saw you arrive on a scooter and it’s not safe to drink and drive.’

‘We won’t get drunk by drinking a few beers, Pisang, so go get us two more Tuborg.’

Pisang knikte onderdanig en liep op een drafje naar de keuken om nog twee grote flessen Tuborg te halen. Lars en Mads lieten zich hun Wiener Schnitzels goed smaken. De twee nieuwe flessen Tuborg klokten Lars en Mads naar binnen alsof ze stierven van de dorst.

Toen Pisang zag dat Lars en Mads klaar waren met eten vroeg hij: ‘Danish?’ en opnieuw gierden Lars, Mads en Pisang van het lachen. Pisang bracht de lege borden terug naar de keuken.

‘Pisang! Can we have the bill?’ riep Lars in de richting van de keuken.

‘No problem, sir! I will get you the bill.’

Lars legde twee keer het bedrag op tafel dat op de rekening vermeld stond en zei tegen Pisang dat hij geen geld terug wilde.

‘But it’s far too much, sir. Far too much!’

‘Never mind, I will never be coming back to Fuckmandu,’ zei Lars en Mads barstte in lachen uit.

Geschrokken sloeg Pisang zijn handen voor zijn mond: ‘O, you said the f-word.’

‘That must have been by accident, Pisang,’ zei Lars en Pisang riep lachend opnieuw: ‘Hajur? Hajur?’

Lars sloeg Pisang op de schouder. ‘If you ever get to Copenhagen give me a visit, Pisang.’

‘Will not be possible, sir,’ zei Pisang. ‘Too poor.’

‘Work harder than, Pisang,’ zei Lars ten afscheid tegen de lachende Pisang toen Lars en Mads voor de laatste keer de “Old  Vienna Inn Austrian Restaurant” verlieten om op de scooter naar het vliegveld te stappen.

Nadat Lars en Mads bijna stapvoets met de scooter de straatjes en stegen van Thamel achter zich hadden gelaten konden ze vaart maken op de ringweg rond Kathmandu. Om een laatste keer van het uitzicht te genieten besloten ze een zuidelijke omweg rond de stad te maken, waarbij ze ook door het aan Kathmandu vastgegroeide koningsstadje Patan (Lilatpur) zouden rijden. Patan, een waar openluchtmuseum en volgens sommige bezoekers van Nepal misschien wel de mooiste stad van Nepal.

Lars en Mads waren in een uitgelaten stemming nu ze op weg naar huis waren. Scheurend over de ringweg zongen ze uit volle borst de grote Deense hit “Glad igen” uit 2009, van de grote Deens ster Rasmus Seebach:

“Har du det mon ligesom mig?
Jeg kan se du har grædt igen
Står du ved en skillevej
Jeg tror jeg ved hvor vi skal hen
Det ville være så let
Vi kunne lade som ingenting
Hvad nu hvis jeg holdt dig tæt?

Ja jeg ved du at du må videre nu
Du skal vide du er (helt perfekt) baby jeg giver slip
Jeg lader dig flyve det på tide at du bliver,
At du bliver glad igen”

Toen ze langs Patan reden vielen hun stemmen stil van ontzag, verbazing en ontroering over zoveel moois. Ze lieten Patan achter zich en reden de grote brug over de Bagmati rivier op toen de aarde begon te brommen, schudden en trillen. Mads verloor de macht over het stuur en kwam met de scooter op de verkeerde weghelft terecht. Lars en Mads botsten frontaal op een hen tegemoet komende paarskleurige Indiase vrachtwagen (een Mahindra Blazo 25 tonner). Bijna tegelijkertijd stortte de brug over de Bagmati rivier in en werden Lars, Mads, hun bagage, de scooter en de paarskleurige Manhindra Blazo 25 tonner door het woest kolkende water verzwolgen.

‘Durghatanaa bhayo!’ riep een jongen die het allemaal had zien gebeuren.

Voor de duidelijkheid.

Het boek is af.

Maar er is nog geen letter van gedrukt.

Achter de schermen schijnen zich allerlei schimmige intriges af te spelen tussen Peter

Mabelus, uitgevers, Netflix en literair agenten.

Dat gebeurt allemaal in binnen en buitenland.

Het gaat om geld.

Heel veel geld.

Meer ga ik niet zeggen.

Laat het boek het boek zijn.

Al deze commotie in de media heeft toch niets te maken met de inhoud van het boek?

Een van de mooiste boeken van de laatste jaren in de hele wereld.

Kathmandu Hipsters is nog niet verschenen, maar ik heb het manuscript mogen lezen.

Ik was een paar uur van de wereld.

Toen ik het boek uithad zag ik dat ik meer dan 300 pagina’s gelezen had en met een

glimlach opstond van een bruine versleten ribfluwelen bank uit de seventies.

Ik was zo enthousiast.

Wie kon ik bellen?

Waar kon ik naartoe?

Naar jou.

De eerste keer dat ik mij vrij voelde moet als foetus zijn geweest.

Voortdurend door een comfortabel klimaat omhuld.

Als ik mijn vingers strekte tegen het licht voelde ik mij een componist van energie.

Terwijl ik ritmisch door het vruchtwater van mijn moeder deinde.

Een dodelijke cocktail van slaap en spierverslappende middelen is mij zojuist

toegediend.

Mijn familie en vrienden staan naast mijn sterfbed.

“Ga in vrede,” waren mijn laatste woorden.

Ik voel me vrijer dan ooit.

Een naam is alleen maar een naam.

Jij bent naamloos.

Geen naam perkt jou in.

Geen naam kan jou begrenzen.

Namen zijn labels om gebruik van te maken.

Ze zijn nuttig.

Daar is niets spiritueels aan,’ zei agent 00Peter Mabelus tegen mij.

Door het herkenbare ritmische gedreun van zijn fantastische design schoenen.

Van Bommel.

Zonder twijfel.

Ontworpen in blauw en zwarte krokodillenprint.

Pas toen agent 00Peter Mabelus, nog tijdens zijn psychologische behandeling, op de BBC

een film zag over het leven van de Romeinse keizer Nero, sloegen de oordelen over – en

analyses van – zijn persoonlijkheid door de psycholoog als een bom bij hem in.

Hij was na het zien van de film over de Romeinse keizer Nero nooit meer dezelfde

geweest.

Hij kon niet leven met het idee dat hij een narcistische psychopaat was met een

sadistisch superego.

Daarna had hij zich altijd gestrest gevoeld over wie hij was.

Agressief, getergd en verdrietig.

Verongelijkt en miskend.

Boos en verlangend.

Door het herkenbare ritmische gedreun van zijn fantastische design schoenen.

Van Bommel.

Zonder twijfel.

Ontworpen in blauw en zwarte krokodillenprint.

Daar kwam Peter Mabelus binnen.

Sprong zo op mijn balkon.

Out of nowhere.

Wat moet ik doen met die gast?

Op een saai dagje in de eerste week van april 2017.

Met een waterig zonnetje in de lucht.

Werd ik wakker van een vreemd geluid.

Ik kon het geluid niet thuisbrengen.

Maar ik was er wakker van geworden.

Was er een indringer in het huis?

Iemand met kwade bedoelingen?

Ik stapte uit mijn bed met een ultra duf hoofd.

Niet alert.

Ik besefte dat de geluiden.

Die mij hadden gewekt.

De veroorzakers waren van de spanning die ik voelde.

Ik werd opgejaagd.

Was ik een personage in een filmscenario geworden?

Was mijn leven nog echt?

Weer die geluiden.

Die ik niet thuis kon brengen.

Voetstappen die een echo veroorzaakten.

Door het herkenbare ritmische gedreun van zijn fantastische design schoenen herkende ik hem.

Van Bommel.

Zonder twijfel.

Ontworpen in blauw en zwarte krokodillenprint.

Hij was het echt.

Daar kwam Peter Mabelus binnen.

Sprong zo op mijn balkon.

Out of nowhere.

Wat moet ik doen met die gast?

ANP – In de nacht van vrijdag op zaterdag is er ingebroken in een woning aan de Reactorweg te Utrecht.

Na het betreden van de woonkamer in de ochtend viel het de bejaarde bewoner van het hoekhuis op dat er in de nacht ingebroken moest zijn in zijn woning. Want waarom hing er opeens een koekoeksklok aan de wand boven de open haard? En wat deed die vrolijk opgetuigde kerstboom daar voor het raam op 1 april? Wie had de tafel zo fleurig gedekt met strikjes en lintjes op een tafelkleed dat hij nog nooit had gezien?

De politie werd gebeld, maar kon niets anders uitrichten dan proces verbaal opmaken van het incident. Er waren immers geen sporen van braaksel.

De tijd is voorbij dat Duitsland synoniem was voor de schande van de Tweede Wereldoorlog. Nu echt de aller-, allerlaatste Duitse oorlogsmisdadigers dement en kwijlend uit hun bed en rolstoel voor het gerecht worden gesleept om alsnog rechtvaardigheid te doen zegevieren en een bezoek aan Auschwitz-Birkenau een toeristische attractie is geworden, is het tijd voor een nieuw begin, een herijking van de Joods-Duitse verhoudingen en de menselijke verhoudingen in het groot en algemeen.

Mijn neurotische grootvader, met een zwak ontwikkelde narcistische psychose, kwam getraumatiseerd en onder de kippenstront uit de oorlog, omdat hij vijf jaar lang zonder reden ondergedoken had gezeten in het kippenhok dat achter in de tuin van zijn Sliedrechtse arbeidershuisje stond. Doodsbang als hij was geweest om door de bezetter voor Jood, zigeuner, geestelijk gehandicapte of homo te worden aangezien. En dat alleen omdat hij een bloemetjesjurk droeg in zijn vrije tijd. Hij weigerde een woord Duits uit te spreken. Als hij wilde zeggen dat hij “an sich überhaupt geen trek had in een Kaiserbrötchen,” zei hij: “Op zich heb ik overhoop geen trek in een broodje van de keizer.”

Volgend jaar bestaat de staat Israël formeel zeventig jaar. Een tempel van vrede en harmonie kan Israël helaas niet genoemd worden. Ach, ieder zijn eigen apartheid.

Vandaag de dag wordt het centrum van Berlijn gedomineerd door de glorieus gerestaureerde Rijksdag. Gebouwd tijdens de hoogtijdagen van het Duitse keizerrijk. Op de voorgevel staat in vergulde letters op het architraaf: “Dem Deutschen Volke”. De voor Duitsland en de wereld rampzalig verlopen Eerste Wereldoorlog leidde tot het aftreden van de Duitse keizer Wilhelm II. Gevolgd door de onmachtige democratische Weimarrepubliek. Daarna werd de Rijksdag in de collectieve herinnering symbool voor Nazi-Duitsland. Juichende ten dode opgeschreven Sovjetsoldaten dansten op een kolossale ruïne. Verlaten krot van de Koude Oorlog. Nog net in West-Berlijn, pal naast de Berlijnse Muur. Een gebouw dat vooral onbegrip, leegte en onmacht vertegenwoordigde.

Het indrukwekkende Holocaustmonument , dat uit 2711 betonblokken variërend in hoogte van 20 cm tot 4,5 meter bestaat, waar verveelde scholieren, verplicht op excursie, verstoppertje spelen en opbotsen tegen geëmotioneerde nabestaanden van oorlogsslachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en mensen die zich willen inleven in basisemoties, bevindt zich op slechts enkele honderden meters afstand van de Rijksdag.

In Jeruzalem viel me op dat de Klaagmuur eigenlijk heel klein is. Veel te klein om ruimte te bieden aan alle mensen in de hele wereld die willen klagen.

Daarom heeft het Duitse bedrijf waarvoor ik werk een campagne bedacht om alle klagende mensen in de wereld, Jood of niet-Jood, een gratis opblaasbare Klaagmuur aan te bieden. Als de opblaasbare Klaagmuur opgeblazen is zult u zien dat de opblaasbare Klaagmuur als twee druppels water lijkt op de originele Klaagmuur in Jeruzalem. Inclusief gleuven om wensen, gebeden en in memoria in te proppen.

Zin om te klagen? Geen geld voor een trip naar de Klaagmuur in Jeruzalem?  Vraag dan de gratis opblaasbare Klaagmuur aan. U betaalt geen verzendkosten!

De waan van de dag is wat ons bindt.

Ik ben een van de honderden Nederlandse profvoetballers die hun spelersgeluk beproefd hebben in het buitenland.

In mijn gloriejaren verdiende ik 200 euro netto per week bij de Albanese club Korabi Peshkopi. Bij een overwinning ontving elke speler een winstpremie van 4 euro bruto.

De laatste jaren van mijn voetbalcarrière speel ik voor diverse obscure clubs in bananenrepublieken in het Midden-Oosten.

Op dit moment ben ik actief als voetbalveteraan voor Al Sha’ab Hadramawt Mukalla uit Ash Shihir in Jemen. Ik speel voor kost en inwoning in een karavanserai, maar zit eigenlijk altijd op de zandbank.

Tijdens onze wekelijkse training worden we regelmatig gebombardeerd door Amerikaanse drones. Ondanks de hitte trilt mijn lichaam voortdurend en slaap ik al jaren niet meer.