ANP – “Ik moet nog een jaar premier zijn, maar ik voel me zo ingekakt. Ik heb geen zin meer om te regeren. Ik heb geen zin meer om te lachen tegen iedereen. Ik wil niet meer met mijn moeder op vakantie. Elk jaar. Ik kan elk jaar skiën met mijn oude dispuut, maar weet nog steeds niet of ik straight of gay ben. En wat maakt het uit? Ik wil gewoon een tijdje rust.”
—-Origineel Bericht—-
Van :
Datum :
Aan :
Onderwerp :
Ha, Peter! Olijkerd.
De zon is niet goed voor mijn huid en ik werk mij uit de naad. Daarnaast koester ik onlustgevoelens naar mijn juppenburen toe die tuinen in betonnen bakken laten veranderen en trossen Slowenen aan hun achtergevel hangen ter meerdere glorie van gruis, stof en onverdraaglijke, zenuwen aan flarden trekkende schuurgeluiden. Ik ga ze allemaal omleggen, de een na de ander. Ik kan niet meer tolken en mijn inkomstenderving vinden ze anti-boeiend.
Jouw “Mare Nostrum” las ik op 120w en vond het fraai. Apart dat je een van de zeven Noachidische wetten aanhaalt terwijl het gros van de dobbernegers moslim is die christenen uit hun sloepje smijten.
Je gedicht zal ik ook lezen. Later.
M.
Met een kater onder de grond
In lokale speeltuin ’t Span
Om de hoek
Over het water
Verloor Poes haar aanwezigheid
Met een kater onder de grond
Ik ga jullie nu eens een verhaal vertellen over een schele cowboy met een heel erg slecht karakter en het goddelijke wolkje.
Er was er eens een cowboy, Hanky heette hij, en die had een slecht karakter dat het een aard had. Hij vloekte de hele dag de ergste godslasterlijke verwensingen, sloeg kleine kinderen zomaar om de oren, roste kleine poesjes op de maat van zijn lievelingsliedje met hun lieve kattehoofdjes over een wasbord (ja, jongens en meisjes, vroeger, in het wilde westen, had je nog geen wasmachines, anders had stoute Hanky ze vast daarin gestopt). Ook kakte hij weleens op een oude krant, frommelde die dan ineen en gooide die vervolgens bij oude omaatjes door het raam naar binnen. En leuk dat hij dat vond als dan die poepbom op de schoot van het in een schommelstoel bij het raam zittende oude vrouwtje uiteenspatte en ze helemaal onder Hanky zijn vieze poepstront zat! Gelukkig gooide hij vaak mis, omdat hij scheel was.
Oh, had ik dat al verteld, dat stoute Hanky scheel was? Ja, Hanky was zo scheel dat je bijna alleen nog maar z’n oogwit zag (eigenlijk was het ooggeel, want hij zoop zich scheel, oh nee blind, want scheel was hij al). Vroeger bestonden er nog geen spiegologen, maar ik weet welhaast zeker dat Hanky’s scheelheid de reden was voor zijn slechtheid. Hij kon het gewoon niet verkroppen dat hij zo’n stomme kop had (om over z’n lange boggelachtige lijf met x-benen nog maar niet te spreken). Daarom had de duivel bezit van hem genomen en geloofde Hanky nergens in. Tegen de kerk ging hij staan piesen en de bijbel gebruikte hij om z’n stinksigaretjes van te rollen.
Gelukkig werd hij eindelijk eens met z’n slechtheid geconfronteerd door God, via een heel klein goddelijk wolkje. En daar gaat dit verhaal eigenlijk over.
Het ging zo. Hanky was te lui en te dom om een echt vak te leren en daarom deed hij allerlei kleine klusjes voor lage mensen op hoge plaatsen. Zo riep de corrupte burgemeester van het dorp Hanky een keer bij zich en zei:
‘Hanky, je moet voor mij een pakje wegbrengen, helemaal door de woestijn naar Armpit Town.’
Hanky slikte even met z’n adamsappel als een struisvogelei omdat hij wist hoe zwaar de rit was. Weinig mensen kwamen levend terug uit de woestijn. Hij wist hoe heet en droog de woestijn altijd was (en hij had al nadorst van de dag ervoor!). Maar Hanky had geld nodig en dus nam hij de opdracht aan.
Hij ging op weg met een geleende schimmel die hinkte en voortdurend zure scheten liet. Hanky moest van het oosten naar het westen en de wind was oostelijk (het was slechts een klein briesje, maar toch), dus zat hij voortdurend in de stank van die oude manke schimmel.
In de woestijn verdwaalde Hanky al snel. Hij viel bijna flauw van de hitte en de dorst. Hij dacht dat hij rondjes reed, want de zon bleef boven z’n lelijke schele kop hangen. Al z’n water was al op en er waren zelfs geen cactussen om door midden te hakken en leeg te zuigen. Toen Hanky ten einde raad was en bijna stierf van de dorst, zag hij aan de horizon een klein wolkje dat zijn richting op kwam.
Het wolkje zweefde zo’n twintig meter boven de grond en stopte precies boven Hanky z’n schele bakkes. Hanky wist niet dat God in dat kleine wolkje zat.
‘Hé, schele!,’ riep God vanuit het wolkje.
Hanky keek op en vond het na z’n zestiende fata morgana niet eens raar dat er een klein pratend wolkje, dat op twintig meter boven z’n hoofd zweefde, het woord tot hem richtte.
‘Wat mot je?!,’ balkte Hanky laf.
God in het wolkje nam geen aanstoot aan de beledigende toon van die schele duivel en zei: ‘Ik kom je redden van de dood in deze hete woestijn als je berouw toont voor al je slechte daden.’
‘Ik slecht? Hoezo?,’ mompelde Hanky brutaal.
‘Je piest tegen mijn huis, draait sigaretjes van mijn veel gelezen boek en gooit je kak bij mijn bejaarde dienaressen door het raam. Vind je dat dan gewoon?’
Hanky dacht even na en begon opeens in te zien hoe slecht of dat hij altijd geweest was.
‘Ik heb best wel spijt,’ zei hij.
‘Als je echt spijt hebt gooi ik regen op je schele kop, wijs ik je de goede weg, geef je genoeg water in je veldfles mee voor de rest van de reis en maak ik ook even gratis weer even je schele ogen recht.’
Hanky hoefde niet meer na te denken. Het schaamrood steeg hem naar de kaken als hij dacht aan alle schanddaden die hij in zijn leven tegen zoveel onschuldige mensen en dieren begaan had.
‘Ja, ik heb berouw!,’ schreeuwde hij bijna tegen het goddelijke wolkje.
En het goddelijke wolkje regelde een plensbui, wees Hanky de goede weg, gaf hem een paar veldflessen water en zette ook nog even gratis z’n schele ogen recht.
Zo zien jullie maar weer, jongens en meisjes, dat als je maar oprecht spijt hebt van iets wat je verkeerd hebt gedaan, alles, door Gods genade, weer goed kan komen.
Hanky ging, nadat hij zijn missie volbracht had, het klooster in en werd daar tot z’n dood op 104-jarige leeftijd de meest toegewijde kloosterling van allen.
En het goddelijke wolkje zweeft nog steeds over de aarde om mensen te vergeven en op het goede pad te sturen. Misschien komen jullie hem ook wel een keer tegen!
Nog nooit over gehoord
Nog nooit geweest
Bij de grens van Afghanistan
Het Mekka van Iran
Ruimte voor 3 miljoen bezoekers
Groot en indrukwekkend
Als ik wakker word rook ik een sigaret uit het raam
Met uitzicht op een grote gore steile binnenplaats
Een volle pan met rijst staat te rotten in de zon
Op een balkon
Op de vijfde verdieping
Aan de overkant
Een gesluierde vrouw sleurt haar naar mij zwaaiende peuter naar binnen
Van een balkon
Zeven hoog
Aan de overkant
Links boven mij
Als ik uit het raam van mijn hotelkamer hang
Twee verdiepingen hoger
Zie ik het restaurant van het hotel
Met voedsel waarvan ik al twee dagen lijd aan voedselvergiftigng
Ik ben ziek en kan geen kant op
Mijn vriend en reisgenoot gaat naar een mausouleum van een grote Perzische dichter
Hij blijft uren weg
Ik lig kapot in bed met een minder goed boek
Ik heb dorst
Bij thuiskomst haalt hij cola voor mij
Morgen reist hij door naar Oezbekistan
Gaat door en verlaat mij
Ik reis naar huis
Per vliegtuig
Alleen
Vanaf Masshad
En dan nog een dagje Teheran
Mijn naam is Klif, Klif Richard. Ik ben al beroemd van voordat de televisie bestond in Europa, Ja, zo oud als een kernbom! Maar inmiddels ouder dan je eigen grootmoeder!
Op mijn leeftijd maak je niet veel nieuwe hits meer. Voor het maken van hits moet je blijkbaar jeugdig zijn.
Mijn laatste nummer 1 hit was een retake, samen met de 4 hoofdrolspelers van de beste sitcom ever “The Young Ones,” van mijn grote hit uit het begin van de jaren zestig (nog van voor the Beatles!): “Living Doll”. Een retake samen met de acteurs Rik Mayall, Adrian Edmondson, Nigel Planer en Christopher Ryan. Rotsen van ervaring.
Dat een racistische organisatie als de Ku Klux Klan in de Verenigde Staten openlijk via eigen radio- en televisiestations boodschappen vol haat tegen onder anderen zwarten, homoseksuelen, katholieken en Joden kan spuien is in Nederland ondenkbaar. Dit is mogelijk omdat het recht op vrijheid van meningsuiting in de VS op dezelfde manier wordt gebruikt en geëerd als het recht op wapenbezit.
De Amerikaanse Grondwet, die tussen mei en september 1787 vorm kreeg na eindeloze revisies en herformuleringen door de vergadering van 55 vertegenwoordigers van de dertien staten die de Verenigde Staten op dat moment telde, de zogeheten ’Founding Fathers’, bevatte inhoudelijk met name artikelen over de politiek-bestuurlijke organisatie van het land.
Pas twee jaar later volgde de Bill of Rights, waarin de burgerrechten van de Amerikaanse burgers werden vastgelegd in tien zogenaamde amendementen (aanvullingen) op de Grondwet.
Het eerste amendement van de Amerikaanse Grondwet luidt: „Het Congres zal geen wet aannemen omtrent het vestigen van religie, of het verbieden van de vrije uitoefening daarvan; of het belemmeren van de vrijheid van meningsuiting, of van de pers; of het recht van het volk om zich vredig te verenigen, en de regering te petitioneren voor een herstel van grieven.”
Het hoog in het vaandel voeren van de vrijheid van meningsuiting heeft in de geschiedenis herhaaldelijk geleid tot oorlog, moord en genocide. Ook in onze vaderlandse geschiedenis zijn daar tal van voorbeelden van te vinden. En dan heb ik het niet alleen over Pim Fortuyn en Theo van Gogh.
Modder
Dat er tijdens de Amerikaanse presidentsverkiezingen door de kandidaten vaak met modder naar elkaar wordt gegooid en daarbij het gebruik van leugens en beledigingen tot het standaardrepertoire van de kandidaten lijken te behoren, mag als algemeen bekend worden beschouwd. Toch blijft het verbazen en verbijsteren tot welke mate van demoniseren en beledigen de kandidaten en hun aanhang hun toevlucht kunnen nemen.
Op veel foto’s die dit jaar tijdens bijeenkomsten van Donald Trump en zijn aanhangers werden gemaakt zijn glunderende fans van Trump te zien die een T-shirt dragen met daarop de tekst: ’Hillary sucks but not like Monica’.
Praktisch elke Amerikaan weet dat de tekst op het T-shirt refereert aan de Lewinsky-affaire van 1998 en zich afspeelde in de jaren dat Bill Clinton president was van de Verenigde Staten (1993-2001). Hierbij werd Bill Clinton, en daarmee ook zijn echtgenote Hillary, publiekelijk vernederd doordat de meest intieme details van zijn buitenechtelijke affaire met Witte Huis stagiaire Monica Lewinsky, met name door toedoen van de Republikeinse aanklager Ken Starr, openbaar werden gemaakt.
De T-shirts worden op internet te koop aangeboden voor ongeveer 15 dollar. Ze zijn verkrijgbaar in acht verschillende kleuren en zeven verschillende maten, zodat werkelijk alle Amerikanen die dat willen, het T-shirt kunnen dragen.
Het recht om fatsoenlijk behandeld te worden valt in de VS duidelijk niet onder de burgerrechten. Het recht om handel te drijven door mensen te beledigen blijkbaar wel.
Er moet hier sprake zijn van een weeffout in de door Amerikanen zo heilig beschouwde Grondwet.
De hieronder afgedrukte tekst is de integrale weergave van de woorden, zoals die op 17 mei 1983 in Hilversum werden uitgesproken tijdens de televisieopnamen van de nooit uitgezonden zesendertigste aflevering van het destijds zeer populaire televisieprogramma van de AVRO, ‘Tussen Hollandse Nieuwe en Kousenband.’ De presentatie was in handen van Herman Emmink.
PRESENTATOR
Goedenavond, dames en heren, jongens en meisjes, publiek hier in de zaal en natuurlijk ook u, kijkers thuis. En ook welkom voor de buren, die weer stiekem gratis over het tuinhekje proberen mee te kijken! Gelach klinkt in de zaal. Het is 1983. Het publiek begrijpt: veel mensen zijn niet in het bezit van een televisie en nog minder mensen betalen het verplichte kijk- en luistergeld (belasting op televisie kijken en radio luisteren) aan de staat. Welkom bij alweer de zesendertigste aflevering van ‘Tussen Hollandse Nieuwe en Kousenband’, de serie over de vaak zo bizarre zeden, gewoonten en gebruiken van volkeren over de hele wereld.
Voordat we naar het filmpje gaan kijken over het volk en hun leefomgeving voor de uitzending van vandaag, vraag ik uw aandacht voor onze speciale gast van vanmiddag, hier komt ze aanlopen. Dames en heren, mag ik uw aandacht voor Charlotte Hutuheru! Matig aarzelend applaus vanuit de zaal op instigatie van een fanatiek in zijn handen klappende floor manager als een onzeker schuifelende blanke “Molukse” vrouw struikelend naar voren komt lopen in Oosterse kleding, die haar niet staat: een kain, een sarong palekat en een kebaja. Haar blonde haar is strak naar achteren gekamd in een konde bulan (een maanvormige wrong) met sierspeld. Aan haar voeten draagt ze lichtblauwe gympies. Op haar neus rust een zwarte hoornen bril met jampotglazen.
Charlot, kom er gezellig bij zitten. Schamper gelach uit het publiek als Charlotte Hutuheru bijna naast de voor haar aangewezen stoel aan de tafel van de gastheer gaat zitten. Oeps, dat gaat maar net goed, kind. De presentator wrijft over het linker dijbeen van Charlotte Hutuheru. Nou, Charlot, vertel eens wat meer over jezelf. Verveeld gezucht klinkt uit het publiek. Een uiterst nerveus ogende Charlotte Hutuheru lijkt iets te ontspannen door de aanraking van de presentator.
CHARLOTTE HUTUHERU
Ik ben Charlotte Hutuheru. Ik woon in Amersfoort, ben gelukkig getrouwd (gegrinnik in het publiek) en heb drie hartstikke leuke kinderen ‘Tempo!’ roept een man in het publiek. Vermanend gesis klinkt vanuit vrouwelijke hoek. Ik heb als hobby’s tropische kamerplanten verzamelen en Zweedse kruiswoordpuzzels oplossen.
PRESENTATOR
O, wat enig. Kun je dat goed: Zweedse kruiswoordpuzzels oplossen?
CHARLOTTE HUTUHERU
Ja.
PRESENTATOR
Wat goed. Ga verder.
CHARLOTTE HUTUHERU
Ik ben ook dol op lekker eten, ben nu even op dieet (Charlotte Hutuheru slaat met beide handen guitig op haar gezette middel. Het publiek in de zaal grinnikt, vol gevoelens van herkenning en schaamte) en helemaal gek met mijn konijnen. Soms denk ik dat…
PRESENTATOR
Fijn, Charlot. Hoe ben je er zo toe gekomen om je in Indonesië, en vooral, dat mag ik de kijkers thuis nu toch wel verklappen, in de eilandengroep deMolukken te specialiseren?
CHARLOTTE HUTUHERU
Zoals mijn achternaam al doet vermoeden ben ik met een Molukker getrouwd. Onbestemd gegniffel in het publiek.
PRESENTATOR
Ja, want je ziet er uit als een gewone frisse Hollandse meid. En toch zo’n rare Molukse achternaam. Luider onbestemd gegniffel in het publiek.
CHARLOTTE HUTUHERU
Dank je. Een man in het publiek schaterlacht.
PRESENTATOR
Maar ik vroeg dus niet of en waarom je met een Molukker getrouwd bent, maar waarom je je voor de Molukken bent gaan interesseren. Of kwam dat pas na je huwelijk? Of had je altijd al een passie voor scherp gekruid eten? Iemand roept:’Bravo, motherfucker!,’ en balt daarna woest zijn rechtervuist in de lucht.
CHARLOTTE HUTUHERU
Het klinkt misschien gek, maar weet je, toen ik een jaar of vijftien was, was ik enorm geïnteresseerd in de treinkapingen en zo, door Molukkers, in het oosten van het land. Op het journaal zag ik een Molukse jongen uit de trein hangen met zijn pistool op de slaap van een passagier gericht. En dat vond ik zo een mooie jongen! Zo mooi bruin, met van die mooie volle lippen, en dat sluike gitzwarte haar (‘Nou ja!,’ roept iemand in het publiek), en dat pistool in zijn hand. Klaar voor actie. Bereid. Voorbereid. Een echte held. ‘Boeh!,’ roepen meerdere mensen vanaf de publiekstribune. Ja,dat was een echte heldvoor mij.
Vanaf toen knipte ik alles uit de krant over de Molukkers. Uit de bibliotheek haalde ik allerlei boeken over de Molukken, over hun geschiedenis, natuur en cultuur en wat voor dieren er wonen en zo. En ik ging op Molukse kookcursus en daar ontmoette ik Eddie, de Molukse kok. Opnieuw boegeroep in de zaal. ‘Kutkok!,’ roept iemand in het publiek. ‘Vuile pindavreter!’
PRESENTATOR
Eddie? De presentator gebaart vragend naar de regisseur.
CHARLOTTE HUTUHERU
Ja, mijn man, Eddie Hutuheru.
PRESENTATOR
Tuhutu, goed. Dames en heren in de zaal, mensen thuis, we gaan het vanmiddag hebben over de Molukken. Leuk verhaal trouwens, Charlot. Beschaamd gegiechel in de zaal.
Wat de Molukken zo bijzonder maken, dames en heren, is dat deze eilandengroep in het noordoosten van Indonesië net zo gegroepeerd is als de Grote Beer in het heelal. Charlotte Hutuheru trekt verbaasd haar wenkbrauwen op. Jawel, Charlot, kijk maar niet zo gek. Geklap in de zaal. Kijk dan (de presentator wijst naar een landkaart, die achter hem hangt), net de Grote Beer, het steelpannetje, maar dan met een geknakt steeltje. Charlotte Hutuheru kijkt niet begrijpend om zich heen. Luid gelach in de zaal. Kom op, Charlot, je kunt niet alles weten, je bent ook maar een mens, je hebt jezelf niet gemaakt. Instemmend geginnegap in de zaal. Charlotte Hutuheru gaat steeds sipper kijken.
Nou, mensen thuis, het hele vreemde folkloristische gebruik waar we het vanmiddag met onze Molukkenspecialist bij uitstek over gaan hebben is het oud Molukse gebruik van geitje treiteren. Hard gelach in de zaal. Charlot, waar komt het geitje treiteren eigenlijk vandaan?
CHARLOTTE HUTUHERU
Geitje treiteren? Er zijn helemaal geen geiten op de Molukken. Keiharde lachsalvo’s klinken vanaf de publieke tribune.
PRESENTATOR
Kijkt paniekerig naar de regisseur. Nee, Charlot, natuurlijk niet, maar hoe noemen ze die beesten ook al weer die ze geitjes noemen? Het schaterlachen in het publiek houdt niet meer op.
CHARLOTTE HUTUHERU
Geitjes?
PRESENTATOR
Ja, geitje treiteren. Je bent toch Molukkenexpert? De presentator kijkt nog eens in zijn aantekeningen die op het tafelblad voor hem liggen. Krijg nou wat, geitje treiteren is een nationale sport bij de Kalmukken!
Charlot, neem me niet kwalijk, jij bent pas volgende week aan de beurt! De presentator krijgt nu ook de slappe lach, hysterisch voetengestamp in de zaal, toeschouwers rollen met buikkrampen van stoelen. Hier en daar probeert iemand met de slappe lach de “wave” in te zetten. Charlotte Hutuheru wordt als een gebroken vrouw door een proestende regieassistente weggeleid. De regisseur schatert onbedaarlijk. Charlot! Je bent pas volgende week aan de beurt bij het jungle speed kokosnotenspel! De presentator slaat zich hard op de dijbenen van de pret. Het publiek gilt uitzinnig.
REGISSEUR
Cut!
Er is geen begin
Een witte dwerg in een nauwe dubbelster
Alles is al gedaan
Het is alleen niet opgemerkt
De liefde is een dreigende macht
Wie leven baart, baart dood
De kracht van een schreeuw
Uit miljoenen kelen
Een zuigend en kolkend zwart gat
Geen ontsnappen mogelijk
Retro Supernova
Weten dat je niet weet, is het hoogste
Dat niet weten, is gemis
Geen absolute moraal
Retro Supernova
Een laatste ademtocht
Uit miljarden longen
Een orkaan van onmisbare zuurstof
Blaast leven in het kreupelhout
Liefde is de moeder van haat
Wie doodt geeft energie terug
Aan Suburbia
Van het universum
Alles is al gezegd
Er is alleen niet naar geluisterd
De rode reus is een partnerster
Er is geen einde
Als de hoeveelheid energie in het universum constant is
Kan liefde niet oneindig zijn
Een lichtflits tussen twee eeuwigheden duisternis
Een nooit wegstervende echo van een hier en nu
Geluidsgolven dicteren een werkelijkheid
Waar geen ontsnappen aan is
Gekooid in vermeende dissonanten
Verstrooid over de globe, continu
Verlangen betekent verliezen
In een onafwendbaar voorlopig slotakkoord
Verdrinken in een kakofonie van emoties
Daarna de kleine dood
Chaos ervaren bij het geluid van zangvogels in de ochtend
Alles valt op zijn plaats
Met een luide knal
Voor de kinderen van de stilte voor de storm
Wie kan ooit zijn bestemming bereiken?
Het stinkt hier naar gedateerde gereformeerde predestinatieleer
Iedereen aan zijn lot overgelaten
De zonnen, de manen, onze harten en onze zielen
Peter Mabelus 