De wereld is een geparfumeerde vuilnisbelt geworden
Overbevolkt door slaven van geld
Mijn schepping is deels vertrapt
Herstel is mogelijk
Mijn schepping is haast onherkenbaar geworden
De jagers hebben de verzamelaars verlaten
De wereld lijkt versleten
En haat lijkt te winnen
Mijn wereld wil zichzelf weer herkennen
Ogen zijn de spiegel van de ziel
De wereld is net begonnen
Liefde gaat niet falen
In de woestijn
Links aan de horizon verschijnt het konvooi traag deinend in beeld
Ademt op een nieuwe stad
Schreeuwt over vergeten wonden en platgeslagen ongedierte
Gemiste kansen
Stilte verstopt in de kleinste momenten
Verzoek om aandacht kolkt rond het konvooi
Verlangen ongeduldig
Onbevredigde lusten loeren
Nieuwe orde wankelt
Een dunne huid baart zorgen
Het nieuws openbaar
Elk beeld uniek
Geweld vermenigvuldigbaar
De zweep zwijgt nog
Humor geforceerd en zonder techniek
Tranen vullen onbekende leegten
Pijn een constante
Welkom eeuwigheid
Geen reden om vaarwel te zeggen
Een oase moet goed verzorgd worden
Koel kostbaar water
De dag van morgen vol van het onbekende
Kinderen gaan voorwaarts
Rechts aan de horizon verdwijnt het konvooi traag deinend uit beeld
In de woestijn
http://www.derrelniemeijer.nl:
“Derrel Niemeijer is dichter, performer, organisator van woordpodia en filmmaker.
Hij is bekend van zijn soms naar waanzin neigende optredens, waarin ook ineens een grote gevoeligheid en verstilling kan voorkomen. Hij neemt je mee van zangerig, naar luid, tot zacht en fluisterend, in een niet te herleiden volgorde.
Zo zijn de gedichten ook; associatief, dwars, dromerig, bijtend, absurd, verleidelijk, afstotend, maar vooral: eigenzinnig. Soms neemt de klank de woorden over, dan weer zijn het de woorden die sturen.
Gevraagd naar zijn invloeden roept hij hard: “Ginsberg! Maar ook Lucebert, Schierbeek en anderen.” Hij laat zich niet in een rijtje voegen, maar noemt zich wel vol trots Neo-Beatnik. “Het zijn de geest en de vrijheid, de directheid, van de Beatniks die zich mengen met mijn eigen leven, mijn eigen woorden. Het is mijn werk, het is geen kopie, het is niet modieus of ouderwets. Het is er gewoon.”
Bedankt en respect voor je tomeloze energie.
“It’s better to burn out than to fade away.”
“Once you’re gone you can’t come back.”
Jouw laatste berichtje op Facebook aan mij: “Komt goed …”
“Wie schrijft, die blijft,” leek altijd een platitude.
Clinton in Afrika, in zijn rol van ambassadeur van Liveaids, een stichting die gratis condooms uitdeelt in Afrika. Om aids te voorkomen.
Bill Clinton schoot opeens vol: “Ik vind het toch zo’n rotziekte.”
“Maar gelukkig hebben we dankzij Bill Clinton gratis condooms in Afrika, zodat er hier nooit meer mensen zullen sterven aan die vreselijke ziekte. Aids! Denk eraan! Steeds!,” riep de Afrikaanse president geëmotioneerd.
Bill Clinton en Peter Mabelus eerder dit jaar voor het Amstel Hotel in Amsterdam.
ANP – De Nederlandse schrijver, dichter, journalist, historicus, Amerikadeskundige en filosoof Peter Mabelus is door de Clintons ingehuurd om het campagneteam van presidentskandidaat Hillary Clinton te komen versterken.
”Nu het modder gooien van Donald Trump naar de Clintons apocalyptische en demonische vormen heeft aangenomen, leek het de Clintons een goed idee om de laatste maand van de race naar het Witte Huis een filosoof van naam in te huren, die de ethische grenzen van de campagne van Hillary Clinton beschermt,” aldus een woordvoerder van de Clintons.
Peter Mabelus, die een teruggetrokken bestaan leidt in Eritrea en momenteel de laatste hand legt aan een thriller, die de werktitel “Osho Tapoban” draagt, was niet voor commentaar bereikbaar.
Volgens Mabelus’ literair agent zal hij nog deze week afreizen naar 15 Old House Lane, Chappaqua, New York, waar de Clintons sinds 1999 wonen.
Tijdens mijn laatste dag in Kathmandu stond ik boven op “Bouddhanath,” één van de grootste antieke stoepa’s in Zuid-Azië, die ligt in de wijk Bouddah in Kathmandu. Bouddhanath is een boeddhistische tempel en is gebouwd op een oude handelsweg naar Tibet.
Terwijl ik foto’s nam van de tempel (zoals de foto hierboven), werd ik benaderd door een goed verzorgde jongen van een jaar of achttien, die mij in uitstekend Engels geld vroeg als bijdrage voor een relatief dure oogoperatie, die hij zou kunnen ondergaan, mits hij genoeg geld bij elkaar kon krijgen.
Ik had het gevoel dat mijn reis er op zat. Ik was verzadigd en had genoeg van het gebedel dat mij als een constante dreun door Kathmandu vergezeld had.
Deze jongen leek meer op een student geneeskunde dan de gemiddelde uitgebluste bedelaar.
Ik reageerde afwijzend: “Ik kan niet iedereen helpen.”
“Je hoeft niet iedereen te helpen. Maar je kunt mij toch helpen?”
Ik wist me geen houding te geven en daalde zonder om te kijken de Bouddhanath af op weg naar mijn laatste nacht in de stad.
Ik voel mij nog steeds een hufter, omdat ik hem niets gaf. Ik denk nog regelmatig aan hem en kan zijn gezicht nog zo voor me zien.
“Die middag vertrok ik uit mijn woning voor een wandeling naar de Nieuwmarkt. Ik bezocht verschillende antiquariaten en platenzaken. Bij de Albert Heijn in de Jodenbreestraat kocht ik twee pistoletjes, een ons pastrami, een klein zakje ijsbergsla en een halveliter flesje sinaasappelsap. Op de eeuwenoude stenen Sint Antoniesluis, die de waterhuishouding tussen de Zwanenburgwal en de Oudeschans regelt, belegde en verorberde ik mijn luxe broodjes en flesje sap. Daarna liep ik verder in de richting van de Nieuwmarkt. De veel te claustrofobisch ingerichte coffeeshop “Bluebird” liet ik rechts liggen. Op de Nieuwmarkt aangekomen betrad ik coffeeshop “The Jolly Joker,” kocht voor dertien euro “white widow,” een cappuccino en een flesje AA Drink Lemon. Ik nam plaats aan een tafeltje voor het raam waaraan twee houten stoelen geplaatst waren.”
“Mag ik een foto van je maken?”
“Ja, maar dan moet jij me die foto toesturen.”
“Schrijf je adres maar op. Ik heb hier een pen en een schrift.”
“Echt sturen, he?’
“Zeker. Ciao, bella.”
Peter Mabelus 