In mijn laatste boek ‘Van Kluun tot Clinton’ staan 30 reportages van mijn ontmoetingen met Groten der Aarde.
1 daarvan gaat over Henny Vrienten, die vanzelfsprekend nog leefde toen ik hem ontmoette.
Omdat zijn overlijden tegelijk viel met de publicatie van mijn laatste boek voelde ik schroom om mijn ontmoeting met hem en plein public te maken, voor publiciteit te gebruiken.
Op dit moment zijn we een aantal maanden verder.
Eerst het verslag van mijn ontmoeting met Henny Vrienten. Daarna ‘Is dit alles?’, live!:
‘Ik herinner het mij als de dag van gisteren, maar het spannende verhaal dat ik jullie ga vertellen vond plaats aan het begin van de jaren tachtig van de twintigste eeuw, op de kruising van het Rokin en de Langebrugsteeg in Amsterdam, vlakbij het Ruiterstandbeeld Koningin Wilhelmina.
Ik stond te wachten op het moment dat ik het Rokin over kon steken, met mijn fiets aan de hand, toen Henny Vrienten, voorman van de in Nederland wereldberoemde band Doe Maar, naast mij tot stilstand kwam om hetzelfde te doen.
Op het moment dat wij dachten dat we konden oversteken werden we afgesneden door een enorme vrachtwagen van de Aldi die naar rechts afsloeg. Henny Vrienten maakte verontwaardigd oogcontact met mij en zei: ‘Nou, nou.’
Hoe vaak in mijn leven heb ik niet geleden onder barbaarse hitte in mijn woning, omdat mijn appartement zich altijd op een plek bevond waar de zon, bijna de hele dag, vanuit het zuiden naar binnen scheen? Te vaak. Altijd.
Als de hitte toesloeg en ik op zoek ging naar een fatsoenlijke ventilator waren tijdens elke hittegolf alle ventilators overal uitverkocht en droop ik van het zweet, ernstig teleurgesteld, af naar mijn oververhitte leefplek.
Dit jaar ben ik wijs geweest, zie foto.
Nu alleen nog even in elkaar zetten. Geen probleem aangezien ik elke dag bezig ben mijn nieuwe thuis in Deventer vorm te geven.
Brigitte Bardot (1934) in haar memoires ‘Initiales B.B.’ (1996) over haar tijd als filmster en sekssymbool:
“Je kunt best een film maken zonder het publiek op te zadelen met de gênante beproeving van voyeuristische scenes. Ik ben blij dat ik de filmwereld vaarwel heb gezegd. Acteurstalent werd afgemeten aan de manier waarop de actrices hun blote benen spreidden en hun hoofd en de rest onder het medeplichtige oog van de camera lieten wiebelen.
Ik mag dan een sekssymbool geweest zijn, binnen in mij huist eigenlijk een schaamte die niet is te verenigen met dit soort stijloefeningen. Ik word misselijk van al die uitstallingen van menselijk vlees.
Volgens mij blijft de suggestie het bewijs dat de verbeelding stimulerender is dan de aanblik zelf.”
Het lot heeft mij op 2 augustus 2022 in het hart van Deventer gebracht. Op bijgevoegde foto kun je het uitzicht van mijn balkon aan de noordzijde van het centrum zien.
Rechts: bomen, vrijheid, geen inkijk, ik kan in de ochtend douchen zonder een gordijn of luxaflex omlaag te doen. Links: een grote, nieuwe en modern gebouwde vestiging van het AZC (Asielzoekerscentrum) Deventer.
Als ik af en toe een sigaretje rookte op mijn balkon zag en hoorde ik veel asielzoekers die hun tijd probeerden te doden met eindeloos telefoneren, roken en sport. Veel Oekraïners, veel vluchtelingenuit de Hoorn van Afrika.
Ik ben 3 augustus naar binnen gelopen om vrijwillig mijn diensten aan te bieden. Iedereen die ik kan verstaan en spreken bied ik mijn hulp aan, om hen te helpen aan een betere toekomst in ons prachtige land. De toekomst is van iedereen.
Goddank spreek ik Russisch, Frans, Engels en Duits.
‘Welkom. Ga lekker zitten.’ ‘You can call me baby!’ ‘Je oortjes. Kun je je oortjes uitdoen?’ ‘Wat zegt u, meester?’ ‘Je oortjes. Maar die heb je nu al uit.’ ‘Nog even deze app afmaken, meester. Het is belangrijk.’ ‘Als je je telefoon even weg wilt doen, dan kunnen we beginnen.’ ‘Wacht even, meester. Dit is echt belangrijk.’ ‘Je bent al een kwartier te laat voor het proefmondeling.’ ‘Zo. Ik ben er klaar voor.’ ‘Hoe gaat het met jouw werkstuk over Napoleon?’ ‘Niet zo goed, meester. Ik kan niets vinden op internet.’ ‘Laten we beginnen. De Koude Oorlog. Werd die gehouden op de Noordpool of op de Zuidpool?’ ‘….’ ‘Op de Noordpool of op de Zuidpool?’ ‘Kunt u misschien een hint geven?’ ‘We hebben het in de klas drie maanden lang over de Koude Oorlog gehad en je hebt maar veertig procent van de lessen gemist. Dus je moet een idee hebben.’ ‘De Zuidpool?’ ‘…’ ‘De Noordpool?’ ‘…’ ‘Was het koud tijdens de Koude Oorlog?’ ‘Ik denk niet warm.’ ‘Waarom werd de Berlijnse Muur eigenlijk gebouwd?’ ‘Voor de werkgelegenheid?’ ‘Was de DDR communistisch of kapitalistisch?’ ‘De DDR is een afkorting, toch, meester?’ ‘Dat klopt.’ ‘Waarvan ook alweer?’ ‘De Duitse Democratische Republiek.’ ‘Dan waren het die, meester, want kapitalisten zijn democratisch en voor werkgelegenheid.’ ‘We gaan het nu even over jouw werkstuk over Anne Frank hebben. Waar is Anne Frank overleden?’ ‘In Beekse Bergen, meester.’ ‘Waar?’ ‘Beekse Bergen, meester.’ ‘Ik vind jouw proefmondeling net niet voldoende. Je laat hier en daar wat gaten vallen. Een ruime vijf dus.’ ‘Top, meester. Ben ik klaar?’ ‘Ja. Er valt een boek uit je tas. Wat ben je aan het lezen?’ ‘We lezen dit boek in de klas, meester, voor Nederlands. Kathmandu Hipsters. Super chill boek. Ik haat lezen, maar dit boek is echt super chill, meester.’ ‘Ja, ik heb er mijn best opgedaan.’ ‘Heeft u het ook gelezen, meester?’ ‘Ik heb het geschreven.’ ‘Echt? Lijpe shit, ouwe! Wat doet u hier dan nog?’
Sinds ik fulltime schrijver ben heb ik veel steden van de Lage Landen leren kennen door het houden van lezingen, signeersessies, etc.
Verliefd werd ik op Deventer. Het lijkt de ideale plek te zijn om te leven als schrijver. De hele stad ademt meer cultuur en creativiteit uit dan alle andere steden van de Lage Landen samen.
Dat is de reden waarom ik sinds gisteren een schrijfplek in het centrum van Deventer heb betrokken.
Nog druk bezig met opruimen en inrichten maar zo ontzettend blij dat ik in het hart van Deventer kan wonen! Alles ademt cultuur.
Van auteur Peter Mabelus kreeg ik zijn verhalenbundel ‘Van Kluun tot Clinton’. Je kunt deze auteur kennen van ‘Hoe ik liefde vergat te geven’ en ‘Kathmandu Hipsters’. Ik vertel je graag meer over deze bundel. Lees je mee?
Het verhaal van Van Kluun tot Clinton
Van Kluun tot Clinton: Van Jan Wolkers tot Prins Bernhard Junior, van Donald Trump tot Hollywoodsterren als Donald Sutherland en Dennis Hopper en rocksterren als Bob Dylan en Billy Preston, de stoet van beroemdheden, waar Peter Mabelus vaak ook nog een innige vriendschap mee opbouwt, lijkt eindeloos. In zijn vierde boek, de bundel ‘Van Kluun tot Clinton’ zijn tientallen reportages opgenomen, waarin Mabelus op zijn bekende, hilarische wijze verslag doet van zijn “ontmoetingen” met een aantal Groten der Aarde.
Mijn mening
‘Van Kluun tot Clinton’ heeft een vrolijke cover. Het doet me denken aan de kunstenaar Andy Warhol en de bekende schilderijen van Marilyn Monroe. De vrolijkheid van de cover past bij de sfeer in de bundel. Het is vrolijk, grappig, satirisch en vol lef.
Het is een opvallende verhalenbundel met de typische Peter Mabelus-stijl. Het is humoristisch met een randje sarcasme. Ik vind dit heerlijk lezen, maar je moet hiervan houden.
De ontmoetingen met de verschillende Groten der Aarde zijn beeldend vormgegeven en het is alsof je aanwezig bent bij de ontmoetingen. Het zijn korte verhalen met veel vaart. Er is geen ruimte voor veel details. Het is recht voor zijn raap. Peter Mabelus schroomt ook niet om zijn mening te geven. Het is een met lef geschreven bundel.
Helaas heb ik vanmiddag de laatste bladzijde van ‘Initialen B.B.’ omgeslagen, de baksteen dikke autobiografie van film- en levensicoon Brigitte Bardot (1934), gepubliceerd in 1996.
To know her is to love her. Wat een prachtig, openhartig boek, geschreven zonder de hulp van een ghostwriter.
Over alle door toerisme verneukte plekken op onze zinderende aardbol: ‘Ik haat toeristen die dromen kapot maken, die gulzige kannibalen, die verzwelgers van beelden, die vampiers van de ziel.’
Als Brigitte Bardot onze koningin zou zijn, zou ik de monarchie voorlopig steunen.
Volgens cijfers van het CBS (Centraal Bureau voor de Statistiek) is Nederland de grootste exporteur van vlees in de EU (zie bron 1): “Nederland exporteerde in 2020 voor 8,8 miljard euro aan vlees en was daarmee de grootste exporteur van vlees in de EU.
60 procent van de totale Nederlandse verdiensten aan vleesafzet wordt verdiend met vleesexport en 40 procent met binnenlandse vleesafzet.
Van de totale vleesexport van 8,8 miljard euro is 85 procent export van in Nederland geproduceerd of verwerkt vlees en 15 procent wederuitvoer of doorvoer.
Ook in exportgewicht is Nederland de grootste exporteur. In 2020 werd 3,6 miljard kilogram vlees geëxporteerd. Nederland is al decennia een grote vleesexporteur. Zo was Nederland al in 2000 de grootste exporteur van de EU, met een export van 2,4 miljard kilogram vlees (5 miljard euro).”
Volgens hetzelfde CBS schommelt het totaal aantal varkens in Nederland al jaren rond de 12 miljoen. Deze varkens staan op steeds minder bedrijven en de meeste varkens zullen tijdens hun zeer korte leven nooit het licht zien (bron 2).
Amerikaanse bestuurders hebben een kleine eeuw geleden de komst van de wolkenkrabber mogelijk gemaakt. Nederlandse bestuurders hebben de komst van de varkensflat gelegitimeerd en gefaciliteerd, net zoals de Duitse bestuurders 80 jaar geleden verantwoordelijk waren voor de komst van de gaskamer, die het einde van miljoenen mensenlevens betekende tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Vergeet niet dat de voortdurende massamoord op veelal zeer jonge varkens alleen kan plaatsvinden met goedkeuring van onze volksvertegenwoordigers. Die volksvertegenwoordigers worden gekozen door jou.
Waarom faciliteert onze overheid het bestaan van talloze varkensflats, waarin moord en doodslag aan de orde van de dag zijn, en weigert diezelfde overheid de woningnood onder met name jongeren en minder vermogenden eindelijk eens serieus aan te pakken? Dat komt mede omdat jij bij verkiezingen op een partij stemt die opkomt voor de rijke vleeseters en de armen en onmondigen verwaarloost en negeert.
Waar een wil is, is een wet. Als het volk echt zijn macht wil laten zien kan het een einde maken aan de varkensflat en de woningnood. God zou beide fenomenen verboden hebben, als Hij nog geleefd had.
Waar John West en zijn vrienden in mijn roman ‘John West en de gestolen Picasso’ een heel boek nodig hadden om een gestolen Picasso terug te vinden, was voor mij een bezoek aan het Picasso museum, Barcelona afdoende.
